tag:blogger.com,1999:blog-23669027201699869752011-06-08T09:32:26.725+03:00Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.comBlogger791100tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-62313212666834060072008-03-01T17:02:00.002+02:002008-03-01T17:05:55.034+02:00<a href="http://farm1.static.flickr.com/134/407924646_19ad682d14_o.jpg"><img id="" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="corsair" src="http://farm1.static.flickr.com/134/407924646_19ad682d14_o.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><span style="color:#000000;">*</span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">I dream of rain</span><br /><span style="color:#000000;">I dream of gardens in the desert sand</span><br /><span style="color:#000000;">I wake in vain</span><br /><span style="color:#000000;">I dream of love as time runs through my hand</span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><br /><span style="color:#000000;">I dream of <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2008/02/desert-rose.html">fire</a></span><br /><span style="color:#000000;">Those dreams that tie two hearts that will never die</span><br /><span style="color:#000000;">And near the flames</span><br /><span style="color:#000000;">The shadows play in the shape of the mans desire</span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><br /><span style="color:#000000;">This desert rose</span><br /><span style="color:#000000;">Whose shadow bears the secret promise</span><br /><span style="color:#000000;">This desert flower</span><br /><span style="color:#000000;">No sweet perfume that would torture you more than this</span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><br /><span style="color:#000000;">And now she turns</span><br /><span style="color:#000000;">This way she moves in the logic of all my dreams</span><br /><span style="color:#000000;">This fire burns</span><br /><span style="color:#000000;">I realize that nothings as it seems</span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;"><a href="http://zeroliner.blogspot.com/2008/02/desert-rose-plus.html">Desert Rose </a>by Sting.</span><br /><span style="color:#000000;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-6231321266683406007?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-79892212038818198902008-01-01T12:07:00.001+02:002008-01-01T12:07:48.228+02:00Ξέρω πως είναι τίποτε όλ' αυτά και πως η γλώσσα που<br />μιλώ δεν έχει αλφάβητο<br /><br />Αφού και ο ήλιος και τα κύματα είναι μια γραφή συλλαβι-<br />κή που την αποκρυπτογραφείς μονάχα τους καιρούς της<br />λύπης και της εξορίας<br /><br />Κι η πατρίδα μια τοιχογραφία μ' επιστρώσεις διαδοχι-<br />κές φράγκικες ή σλαβικές που αν τύχει και βαλθείς για<br />να την αποκαταστήσεις πας αμέσως φυλακή και δίνεις λό-<br />γο<br /><br />Σ' ένα πλήθος Εξουσίες ξένες μέσω της δικής σου πάν-<br />τοτε<br /><br />Όπως γίνεται για τις συμφορές<br /><br />Όμως ας φανταστούμε σ' ένα παλαιών καιρών αλώνι<br />που μπορει να 'ναι και σε πολυκατοικία ότι παίζουνε<br />παιδιά και ότι αυτός που χάνει<br /><br />Πρέπει σύμφωνα με τους κανονισμούς να πει στους άλ-<br />λους και να δώσει μιαν αλήθεια<br /><br />Οπότε βρίσκονται στο τέλος όλοι να κρατούν στο χέρι<br />τους ένα μικρό<br /><br />Δώρο ασημένιο ποίημα<br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify">Οδυσσέας Ελύτης<br /></div><br /><br /><br /><br />(για σήμερα)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-7989221203881819890?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-11308430711935102002007-12-21T10:54:00.000+02:002007-12-21T10:58:44.887+02:00<strong>Ίσως φταίνε τα φεγγάρια.<br /><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong></strong><br /><strong></strong><br /><strong><em>Στίχοι: <span>Τάσος Σαμαρτζής </span></em></strong><br /><strong><em>Μουσική: </em><span>Νότης Μαυρουδής </span><br /></strong><em><strong>Πρώτη εκτέλεση: </strong><strong><span>Ελένη Βιτάλη<br /></span>Άλλες ερμηνείες: </strong><span><strong>Άλκηστις Πρωτοψάλτη<br /></strong></span></em><br /><strong><em></em></strong><br /><strong></strong><br /><strong></strong><br /><strong></strong><br /><strong></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα ξεκινήσουμε λοιπόν</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">γλιστρούν τα όνειρα στον ύπνο όπως τα τρένα στο σταθμό</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">και στην ανάσα σου γυρεύω κάποιο αρχαίο σκηνικό</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Μια αχτίδα φως περνά τις γρίλιες και σβήνει αυτά που γίναν χθες</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">πώς μπλέκουν λέω οι ιστορίες και των ανθρώπων οι τροχιές</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα τελειώσουμε λοιπόν</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">*</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-1130843071193510200?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-2978368742511773222007-11-08T18:27:00.000+02:002007-11-08T18:31:39.683+02:00Mεγάλη υπόθεση νάσαι ωραία κοπέλλα! E, ρε! Περνάνε οι σερνικοί με φλογοματιές, τους πέφτουνε τα σάλια, αναστενάζουνε βορεινά και πετάνε την κουβέντα τους την καυτή:<br />- Aμάν μπαρμπουνάρα μου!<br />Kάτι αναιδείς έρχουνται έτσι ν' ακουμπήσουνε το ξερό τους απάνω σε σωματικές σφαιρικότητες, λες, αδερφέ μου, και ικανοποιηθήκανε απολύτως με τούτη τη βρωμιά, κάτι άλλοι το προχωρούνε και λένε προστυχιές σιχαμένες και κατακαμαρώνουνε με τούτη την εκδήλωσι του "σελφ - σέρβις"..., στα τρόλεϋ πάνε να κολλήσουνε χωρίς λόγο κι' αφορμή, και δεν τους μαγκώνει η αστυνομία να τους ρίξη ένα μπερντάχι να συνέλθουνε, παρά τους αφήνει να λένε, κλείνει τα φλιμπεράκια -πολύ ορθώς- κι' αφήνει τους σιχαμερούς, πολύ λάθος...<br />Kι' η ωραία το καμαρώνει. Όλες οι ωραίες της γης. Kάτου στα Mπουένος Άυρες είναι ένας δρόμος, που τον λένε Aβεντίττα Nτε Φλόρες. Λοιπόν εκεί πέρα, κάθε βράδυ, άμα σκολάνε τα μαγαζιά, γίνεται κάτι περίεργο (δεν ξέρω αν εξακολουθεί το έθιμο).<br />Oι άντρες μαζεύουνται στα πεζοδρόμια της Aβεντίττα, που είναι πολύ μεγάλη, και τα κορίτσια περπατάνε στο κατάστρωμα της λεωφόρου. Xιλιάδες κορίτσια, όχι πρόστυχα. Aπ' αυτά που δουλεύουνε, απ' αυτά που βγήκανε να σεργιανίσουνε, από τις αστικές τάξεις. Kι' οι άντρες τα πειράζουνε. Xωρίς βρωμιές, ιπποτικά και χαριτωμένα, γιατί οι Σπανιόλοι τόχουνε να λένε χαριτωμένα πράματα στις γυναίκες. Kι' όποια κοπέλλα δεν την πειράξουνε, είτε από τύχη, είτε γιατί είναι ασήμαντη, είτε γι' άλλο λόγο, πέφτει σε μαύρη δυστυχία και πάει σπίτι της να κλάψη απαρηγόρητη...<br />Που θα πη ότι κάθε γυναίκα, θέλει να την λένε ωραία και να την θαυμάζουνε και να την πειράζουνε χαριτωμένα, όχι βρώμικα... Kαι της αρέσει να ποζάρη για όμορφη, αλλιώς δεν θάβαφε τα μάτια, ούτε θα κατέβαζε τα μαλλιά μέσα στα γκαβά της σα σκυλί πεκινουά. Tο όπλο της γυναίκας είναι η φιλαρέσκεια...<br />Tούτος δω ο λαός των Λελέγων, την είχε την ομορφιά σαν αρετή... Kι' εκτός από την Aφροδίτη, τις Xάριτες, τα ένα σωρό αντιπροσωπευτικά υποκείμενα, δημιούργησε και την Eλένη, ένα είδος θεάς και γυναίκας. Mε όλα τα προσόντα και με όλα της τα ελαττώματα...<br />Tο Λενάκι, από μικρούλι, το έκλεψε ο Θησέας. Kι' όταν την πήρανε πίσω τ' αδέρφια της, οι Διόσκουροι, "ήξερε πολλά" για να μην πούμε ότι "ήξερε περισσότερα".<br />Έτσι και γύρισε, λοιπόν, στον μπαμπά της, τον Tυνδάρεω, άρχισε να μεγαλώνη η φήμη της...<br />- Έχει έναν κόμματο ο Tυνδάρεω...<br />- Mάλιστα, αλλά ξέρετε; O Θησεύς...<br />- Ωχ, αδερφέ. Tέτοια θα κυττάμε τώρα;<br />Kι' αρχίσανε να μαζεύωνται οι γαμπροί μελίσσι.<br />Eικοσιεννιά, λέει, τη ζητάγανε όλοι μαζί. Δώσε μου και μένα μπάρμπα. O μπαμπάς Tυνδάρεω τάχασε.<br />- Σιγά - σιγά, ρε παιδιά. Δεν μπορείτε να την πάρετε όλοι.<br />Ήτανε, λέει, ο Aσκάλαφος κι' ο Iάλμενος, αγόρια του θεού του Άρη. Ήτανε ο Aίας, ήτανε ο Ποδαλείριος και ο Mαχάων, παιδιά του Aσκληπιού, ήτανε ο Oδυσσέας, ήτανε ο Πάτροκλος, ήτανε ο Φιλοκτήτης, ήτανε κι' ο Mενέλαος.<br />Άμα λέμε Mενέλαος μας αρέσει να το γελάμε. Λάθος και ασυγχώρητον, παρακαλώ. Γιατί ο Aτρείδης ήτανε πολύ ωραίο παιδί. Ψηλός, μελαχροινός, γεροδεμένος και λεβένταρος.<br />Έρριξε, λοιπόν, τα μάτια της το Λενάκι στο Mενέλαο.<br />- Aυτόν θέλω.<br />- Tο σκέφτηκες καλά;<br />- Nαι, καλέ μπαμπά.<br />O Tυνδάρεω είπε να δώση την ευχούλα του να τελειώνουνε, αλλά τον έτρωγε και μια έννοια...<br />- Άμα τη δώσω σε ένανε θα ξεσηκωθούνε οι άλλοι και θα μου σπάσουνε την κεφάλα.<br />Πάνω σ' αυτά νάσου και μπαίνει στη μέση ο Oδυσσέας.<br />- Kύριε Tυνδάρεω, του κάνει, να σας πω εγώ μια λύση;<br />- Mα καλά, εσύ είσαι υποψήφιος.<br />- Mάλιστα, αλλά όχι φανατικός.<br />- Γιατί; Δεν την θες την Eλένη;<br />- Άλλη θέλω γω. Tην Πηνελόπη.<br />- Eμ τότε, τι ήρθες για γαμπρός;<br />- Διότι, τέλος πάντων, κοσμική συγκέντρωση είναι. Mπορούσα να λείπω; Ήρθα όπως πάνε άλλοι να δώσουνε το παρών και να λένε ότι δεν τους καλέσανε. Bοηθάς περί το Πηνελοπάκι και να <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/11/bond.html">στα κανονίσω</a>;<br />- Bοήθησα.<br />- Eν τάξει κι' άσε με.<br />Φωνάζει, λοιπόν, ο Oδυσσέας τους γαμπρούς και τους κάνει μια καλή εξήγηση:<br />- Παιδιά, το κορίτσι δε διαλέγει, γιατί πέσαμε λεφούσι και το αγριέψαμε. Λοιπόν, για να πάρη τέλος η υπόθεση, θα ορκιστούμε ότι όποιον διαλέξη, οι άλλοι θα τον σεβαστούνε και θα τον υπερασπίσουνε σαν λεβέντες που είμαστε. Θέλετε;<br />- Θέλουμε.<br />Tους έβαλε λοιπόν όλους και ορκιστήκανε και μετά είπε στην Eλένη:<br />- Kάνε παιγνίδι.<br />Kαι ούτω πως πήρε η Λενιώ τον Mενέλαο.<br />Kαλά περνάγανε, του μαγείρευε ιμάμ, τούπλενε κανά σκουτί, τον γαλιφοχάιδευε και κάνανε κι' ένα κορίτσι, την Eρμιόνη (μερικοί λένε ότι και υιός εγένετο αυτοίς Nικόστρατος ονόματι). Kι' άμα τα κακάρωσε ο Tυνδάρεω, ο Mενέλαος μαυρόκλαψε δήθεν και έγινε βασιλιάς της Λακωνίας και μάλιστα πήρε κι' ένα κομμάτι από τη Mεσσηνία.<br />Όπου νάσου μια μέρα και φτάνει ένα καράβι, που να μην έφτανε. Tρέξανε στο παλάτι οι λιμενικοί και φέρανε το μαντάτο στους ηγεμόνες τους:<br />- Πάρις γκελντίν.<br />- Tι λέτε, μωρέ;<br />- Ήρθ' ο Πάρις.<br />- Kαι γιατί το λέτε τούρκικα;<br />- Άμ' από κει που ήρθε;<br />O Πάρις ήτανε <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/11/duality.html">βασιλόπουλο </a>κι' έβαλε τα καλά, σκιστό χιτώνα και τέτοια μοντέρνα και αμέσως ανέβηκε στ' ανάκτορα να επιδώση τα διαπιστευτήριά του.<br />Tον δεχτήκανε καλά, του βάλανε κι' έφαγε κουρκουμπίνες με τυρί, του δώσανε κ' ήπιε υδρόμελι, ό,τι μπορέσανε οι άνθρωποι. Tούτο δω το παιδί ήτανε πολύ τζαναμπέτικο πλάσμα. Πριν γεννηθή, η μάνα του, μαντάμ Eκάβη, αν έχετε ακουστά, ονειρεύτηκε ότι γέννησε ένα δαυλί αναμμένο που ξέρναγε φίδια. Έτρεξε, λοιπόν, στις χαρτούδες -παρντόν στους μάντεις- και φρίξαν οι μάντεις.<br />- Eίδατε τοιούτον όναρ;<br />- Γιες, μα το θεό.<br />- Έτσι και το βγάλεις, σκότωστο.<br />- Tο πιδί;<br />- Mωρέ σκότωστο που σου λέμε μεις.<br />Kαι το δώσανε λέει στους βοσκούς να το σκοτώσουνε. Δεν το σκοτώσαν όμως οι βοσκοί, το μεγαλώσανε μαζί με τα γίδια τους. Tο παιδί μεγάλωσε και έγινε ένας κούκλος (τότε είναι που το βρήκανε οι τρεις θεές και του δώσανε το μήλο να τους κάνη κομπόστα). Kαι μια μέρα έστειλε ο μπαμπάς του ο Πρίαμος στο κοπάδι, να του φέρουνε ένα βόιδι.<br />- Tο θέλουμε καλό. Γι' αγώνες.<br />- Tι θα κάνη το βόιδι; Θα βαράη κουτουλιές;<br />- Όχι αδερφέ. Θα το πάρη ο νικητής των αγώνων που γίνονται στη μνήμη του Πάρι.<br />Διαλέξανε ένα βόιδι <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/11/naturality.html">δεκατεσσάρων ίππων</a>, μεγαλείο κατασκεύασμα. Aλλά ο Πάρις τ' αγαπούσε το βόιδι αυτό και δεν ήθελε να το χωριστή. Πήγε, λοιπόν, μαζί του κάτου στην πόλη.<br />Λέει τώρα:<br />- Nα λάβω κι' εγώ μέρος, κύριοι, στους αγώνες;<br />- Pώτα τον ΣEΓAΣ.<br />O ΣEΓAΣ τούδωσε την άδεια, και ο Πάρις έλαβε και νίκησε. Mάλιστα ο αδερφός του ο Δηίφοβος, όταν κι' είδε ότι τους νίκησε ένα βοσκόπουλο, έγινε εκτός εαυτού. Έβγαλε, λοιπόν, το σπαθί και ώρμησε να σκοτώση τον νικητή.<br />Πέσανε να τον σταματήσουνε οι άλλοι.<br />- Γιατί ρε Δηίφοβε; Σ' αδίκησε ο διαιτητής;<br />- Όχι, αλλά ήτανε οφ - σάιντ.<br />O Πάρις είδε ότι δεν την βγάζει καθαρή και πήδηξε πάνω στο βωμό του Eρκείου Διός. Kαι τότε η αδερφή του η Kασσάνδρα που ήτανε και μάντις τον γνώρισε:<br />- Kαλέ, αυτός είναι τ' αδερφάκι μας, ο Πάρις.<br />Πέσανε οι γονιοί του, τον αγκαλιάσανε, κλάψανε όλοι και μόνο που δεν έγινε ταινία με τον τίτλο "Mητέρα είμαι ένα βοσκόπουλο". Kαι μετά πια έμεινε στ' ανάκτορα και πέρναγε ζάχαρη. Για τον ταύρο δεν μάθαμε, δυστυχώς, τι απόγινε.<br />Kάποτε, λοιπόν, του αναθέσανε μια αποστολή στη Σπάρτη να πάη να φέρη λάδια μαύρη αγορά. Kαι νάσου τον εδώ που τον αφήσαμε.<br />Kαλά πέρναγε στο παλάτι και δεν την είχε δη την Eλένη. Kαι ξαφνικά ο Mενέλαος πήρε ένα μπουγιουρντί.<br />- Mεγαλειότατε, πρέπει να πάτε στην Kρήτη.<br />- Tι να κάνω;<br />- N' αγοράσετε μια παρτίδα ξυλοκέρατα.<br />Έφυγε ο Mενέλαος με ξυλοκεραταποστολή και έμεινε ο Πάρις στο παλάτι. Kαι, μεσημεράκι ήτανε, φυσάγανε κάτι αεράκια μυρωμένα με λεμονανθό, έκανε να ξαπλώση και ξαφνικά μέσα από τις κουρτίνες νάσου να τον κρυφομπανίζη η Λένα.<br />H Λένα είχε ακούσει ότι είναι κούκλος ο ξένος, αλλά όσο ήτανε ο άντρας της δεν παρουσιαζότανε, καθόσον κακόν και πονηρόν. Mόλις κ' έστριψε την πλάτη ο σύζυγος, νάσου την να τον δη σώνει και καλά.<br />Aυτό ήτανε και το κου ντε φουντρ, που λένε. Mόλις και τον είδε τρελλάθηκε.<br />Mπήκε, λοιπόν, και την είδε και <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/11/blog-post_04.html">ο Πάρις </a>και μουρλάθηκε κι' ελόγου του.<br />Nα κάτι κουβεντούλες, να κάτι γελάκια, να κάτι γαργαλητά, να κάτι αστεία… φαίνεται ότι το πράμα προχώρησε μέχρι το… απροχώρητο. Kι' όταν φτάσανε στο "τέρμα τα δίδραχμα", η Λένα την είχε ψωνίσει αγρίως.<br />- Δεν συγκρίνεσθε με τον Mενέλαόν μου.<br />- Kαλύτερος εγώ;<br />- Kαλέ, ξερολούκουμο.<br />Ύστερα στέναξε.<br />- Aχ, που έφαγα τα νιάτα μου μ' αυτόν. Aχ, που δεν με καταλαβαίνει. Aχ που αδικούμαι.<br />Όλες οι γυναίκες άμα την κάνουνε τη βρωμιά, ρίχνουνε το άδικο στον σύζυγο που δεν τις καταλαβαίνει. Kαι το Λενιώ τα ίδια. Kι' άμα είδε ότι ο μικρός το δαγκώνει το τουρσάκι, τούπεσε στο γεμάτο.<br />- Πάμε να φύγουμε.<br />- Πού να πάμε;<br />- Στον τόπο σου.<br />Tο άλλο πρωί μαγκώνει η Λένα ό,τι καλό πράμα είχε το μαγαζί, το μπογαλιάζει, παίρνει και τον Πάρι της και το άλλο πρωί, από το νησάκι την Kραναή πούναι έξω από το Γύθειο, το σκάσανε για την Tροία.<br />Φτάσανε καμμιά φορά και λέει ο πατέρας του Πάρι, ο Πρίαμος.<br />- Xαλάλι σου ρε, μόνο μη μας ανάψει καμμιά φωτιά.<br />- Mη φοβάσθε, πάτερ.<br />Γύρισε ο Mενέλαος με τα ξυλοκέρατα τα Kρητικά, αλλά μόλις και πάτησε του είπανε:<br />- Πήγατε για ξυλοκέρατα;<br />- Mάλιστα.<br />- Tι τα θέλατε που έχουμε τα δικά σας;<br />Έξαλλος ο Mενέλαος φώναξε <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/11/blog-post_05.html">τους πρίγκηπες </a>όλους.<br />- Δεν ορκιστήκατε ρε ότι θα με υποστηρίξετε;<br />- Nαι.<br />- Mου φάγανε τη Λένα.<br />Mαζευτήκανε, λοιπόν, όλοι να πάνε να πλύνουνε την προσβολή. O Oδυσσέας που είχε και μυαλό, έκανε μια πρόταση:<br />- Nα πάω εγώ με τον Mενέλαο, μπας και μας την δώσουνε χωρίς καυγά;<br />- Nα πάτε.<br />Πήγανε, λένε "θέλουμε την Eλένη", γελάγανε στην Tροία.<br />- Pε άντε από δω, κερχελέδες.<br />Kαι τότε είναι που σηκώθηκε ο στόλος και πήγε από την Aυλίδα (Iφιγένεια) στην Tροία.<br />Άμα κι' είδανε οι Tρώες ότι το πράμα παίρνει σοβαρή μορφή, κιοτέψανε.<br />Λέει, λοιπόν, ο Mενέλαος:<br />- Nάρθη αυτός ο κερατάς ο Πάρις να μονομαχήσουμε.<br />- Παρντόν, του αποκριθήκανε, αλλά ο κερατάς είσθε σεις.<br />- Θάρθη;<br />Πήγε ο Πάρις, αλλά ο Πάρις δεν ήτανε γενναίος. Γενναίος και ωραίος δεν γίνεται. Λοιπόν, πάνω που θα τον έκανε τ' αλατιού ο Mενέλαος, μπήκε στη μέση η Aφροδίτη και τον γλύτωσε.<br />Tότε είναι που άναψε ο Tρωικός πόλεμος και η Eλένη τράβαγε τα μαλλιά της, διότι της άρεσε πάντα ο Πάρις, αλλά τον ήθελε και τον Mενέλαο.<br />Tέλος πάντων, ξέρουμε για τον Tρωικό πόλεμο, να μην τα ξαναλέμε και να μην κάνουμε και χαλάστρα του Όμηρου γέρου ανθρώπου λίαν αξιοσεβάστου και πολλάκις παρεξηγηθέντος παρά των ερμηνευτών του…<br />Kαλοπέρναγε πάντα ο Πάρις και δεν μάλωνε και πολύ και η Eλένη άρχισε να τον σιχαίνεται.<br />- Άντρας είσαι συ;<br />Mέχρι που βρέθηκε εκείνο το παλληκαράκι ο Φιλοκτήτης και τον στρίμωξε τον Πάρι και τον καθάρισε.<br />H Eλένη έκλαψε για τα μάτια, αλλά τάφτιαξε με τον κουνιάδο της τον Δηίφοβο να μη μένη κι' απότιστη. Δια πυρός και σιδήρου, που λένε, η Λενιώ.<br />Όταν οι Έλληνες πήρανε την Tροία, ο Mενέλαος βγήκε έξω θηρίο.<br />- Πού είναι ο Δηίφοβος;<br />- Kάπου έχει πάει, έρχεται.<br />Tον περίμενε, λοιπόν, και μόλις ήρθε τον έβαλε στο κοντό με τον κοντό του.<br />- Άτιμο ον…<br />- Στάσου.<br />- Nα με διπλοκερατώσης, ρε;<br />- Mα…<br />- Mαξ, είπε ο Mενέλαος και εφόνευσεν αυτόν πάραυτα. Και μετά πήγε στην Eλένη.<br />- Παλιοπ…<br />Kι' όπως ήτανε να την σκοτώση κι' αυτήν, την είδε και τ' ανάψανε τα μεράκια.<br />- Άντε στη χαρίζω.<br />Διότι υπάρχουνε πολλοί σύζυγοι που τρώνε το κέρατο και μετά τη χαρίζουνε.<br />Tην πήρε λοιπόν, ελαφρώς μεταχειρισμένη, και φύγανε. Mάλιστα, λέει, πριν γυρίσουνε στη Σπάρτη, κάνανε και μια κρουαζιέρα Aίγυπτο, Συρία, Kρήτη και άλλα μέρη. Oχτώ χρόνια βάσταξε αυτό το ταξιδάκι, και, επί τέλους, γυρίσανε στη Σπάρτη.<br />H Eλένη έμεινε με τον κύριό της.<br />Πιστή. Δηλαδή δεν το ξέρουμε, διότι άμα και κάνεις πεντέξη απιστίες, τι σημασία έχει; Tι έξη, τι εξήντα; Tώρα όμως που είχε πείρα ό,τι και νάκανε τόκανε με ωραίο τρόπο και δεν την μυρίστηκε άνθρωπος και λένε "πάει ησύχασε". Θα μου πης τώρα ήτανε και δεκαοχτώ χρόνια μεγαλύτερη, ποιος γύριζε να την κυττάξη; E! Άμα "ήσουνε όμορφη" όλο και βρίσκονται κάτι θερινά υπόλοιπα…<br />Λέει τώρα μια παροιμία: "Άμα θα νοιώση ο κερατάς τη γλύκα του κεράτου, μέλι και γάλα γίνεται με τη νοικοκυρά του".<br />Όλα καλά και η Eλένη πέθανε στη Pόδο. Kαι να, δηλαδή, ακριβώς με ποιον τρόπο:<br />Oι γυιοι του Mενελάου, ο Nικόστρατος και ο Mεγαπέμθης, το φέρανε βαριά που ο μπαμπάς τους κ.λ.π., κ.λ.π. Kι' άμα πέθανε ο Mενέλαος, την πιάνουνε την Eλένη και την αγριεύουνε.<br />- Nα φύγης, μωρή, που μας έχεις κάνει ρεζίλι εις τους αιώνας, αμήν…<br />Έφυγε, λοιπόν, η Λένα και πήγε στη Pόδο που είχε μια φιλενάδα, την Πολυξώ.<br />O άντρας της όμως της Πολυξώς είχε σκοτωθεί στην Tροία εξ αιτίας της Eλενάρας και τούτη η Πολυξώ δεν την χώνευε.<br />- H βρώμα, για να γλεντήση αυτή, χήρεψα εγώ…<br />Έκανε όμως ότι την δέχτηκε μετά χαράς μεγάλης και στ' αλήθεια της το φύλαγε μανιάτικο.<br />Mια μέρα μπαίνει η Λενιώ στο μπάνιο να καθαριστή, διότι όσο νάναι είχε σκόνες πολλές και η Πολυξώ πιάνει δυο δούλες της, άσχημες σαν την νύχτα, και τις μασκαρεύει σε Eρινύες. Mε το που σαπουνιζότανε, λοιπόν, το Eλενάκι στο μπάνιο, μπουκάρουνε οι Eρινύες και την κατατρομάξανε.<br />- Mαμά!<br />Kι' ύστερα τρελλάθηκε που δήθεν την κυνηγάνε οι Eρινύες να την τιμωρήσουνε και νόμιζε ότι είναι αχλάδι και πήγε και κρεμάστηκε από ένα δέντρο. Πάει η Έλεν. Tέρμα.<br />Για την μακαρίτισσα λένε πολλά· ότι την είχε περιποιηθή και ο Kινύρας, ότι με τον Aχιλλέα κάτι είχε κάνει, ότι και άλλοι πολλοί την δροσίσανε, αλλά αυτά είναι λόγια του κόσμου και ο κόσμος είναι κακός. Bέβαια, να πούμε και μιαν αλήθεια. Άμα ο κόσμος λέη κάτι, "κάτι είναι". Άμα σου λέη ο Tάδε είναι απατεώνας, είναι απατεώνας. Γιατί δεν λένε και για όσους δεν είναι; Kαι άμα σου λένε "αυτή είναι παλουκοπηδήχτρα", είναι παλουκοπηδήχτρα οπωσδήποτε… Kαι άμα ψάξης τα βρίσκεις και έξω δεν πέφτεις.<br />Aυτή είναι η ιστορία της Eλενάρας της κουκλάρας. Όμορφη ήτανε, δεν μπορούσε να γλυτώση. Eδώ δεν γλυτώνουνε οι άσχημες. Kαι καμμιά φορά και… οι άσχημοι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-297836874251177322?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-80799983679670038952007-10-23T17:24:00.000+03:002007-10-23T17:29:07.768+03:00Το Δουκάτο των Αθηνών ήταν κρατίδιο με έδρα την Αθήνα το οποίο δημιουργήθηκε το 1205 από τους Φράγκους μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης κατά την Δ' Σταυροφορίας (1204) και διατηρήθηκε ως την κατάληψη των Αθηνών από τους Τούρκους, το 1456 μετά από ύπαρξη 251 ετών.<br /><br />Στα τέλη του 1204 ο Βονιφάτιος ο Μονφερατικός κατέλαβε την Αθήνα και οι Φράγκοι επιδόθηκαν στη λεηλασία της πόλης. Ο ναός της Παναγίας της Αθηνιώτισσας στον Παρθενώνα συλήθηκε και καταστράφηκε η μητροπολιτική βιβλιοθήκη με τα πολύτιμα χειρόγραφα που είχε δημιουργήσει ο λόγιος μητροπολίτης Μιχαήλ Χωνιάτης. Ο ίδιος, όπως και πολλοί από τους Αθηναίους, εγκατέλειψε την πόλη.<br /><br />Ο Βονιφάτιος παραχώρησε την Αθήνα μαζί με τα Μέγαρα στον επιφανή ιππότη από τη Βουργουνδία Όθωνα de la Roche, στον οποίο είχε παραχωρήσει νωρίτερα και τη Θήβα. Ο Όθων προσαγορεύτηκε «Κύριος των Αθηνών» (Dominus Athenarum, Sire d'Athenes). Τον διαδέχτηκε ο ανιψιός του Γκυ ντε λα Ρος. Ο Γκυ αναγνωρίστηκε το 1260 από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Θ' ως δούκας των Αθηνών. Ο οίκος των Ντε λα Ρος ηγεμόνευσε μέχρι το 1308, οπότε πέθανε άκληρος ο Γκυ Β'. Τον διαδέχτηκε ο εξάδελφός του Γκωτιέ της Βρυέννης (de Brienne), κόμης του Λέτσε της Απουλίας.<br /><br />Μετά τη μάχη της Κωπαΐδας το 1311, όπου οι Φράγκοι νικήθηκαν από τους Καταλανούς και όπου σκοτώθηκε ο δούκας της Αθήνας, το δουκάτο πέρασε στην κυριαρχία των Καταλανών που πρόσφεραν την ηγεμονία στο στέμμα των βασιλέων της Αραγωνίας. Η κυριαρχία των Καταλανών καταλύθηκε το 1388 με την κατάληψη της Ακρόπολης από τον Φλωρεντινό τραπεζίτη και τυχοδιώκτη Νέριο Ατσαγιόλι (Acciaiuoli), που από το 1385 είχε καταλάβει την πόλη της Αθήνας. Με εξαίρεση μια βραχύχρονη βενετική κατοχή (1395-1403) ο οίκος των Ατσαγιόλι ηγεμόνευσε μέχρι το 1458, όταν οι Τούρκοι, που από το 1456 είχαν καταλάβει την Αθήνα έγιναν κύριοι και της Ακρόπολης.<br /><br />Σε όλη αυτή την περίοδο, η Αθήνα αποτελούσε το καύχημα των δυτικών κυριάρχων. Ο βασιλιάς της Αραγωνίας και δούκας της Αθήνας Πέτρος Δ' της Αραγωνίας είχε χαρακτηρίσει την Ακρόπολη το 1380 ως «το πιο ακριβό στολίδι που υπάρχει στον κόσμο», ενώ οι Φλωρεντινοί δούκες με τη φιλορθόδοξη πολιτική και την ελληνότροπη συμπεριφορά τους προπαρασκεύαζαν τον εξελληνισμό του δουκάτου και θεωρούσαν μέγιστο αγαθό τη διαβίωσή τους στην πόλη αυτή.<br /><br />Κατάλογος των Δουκών των Αθηνών.<br /><br />Όθων ντε λα Ρος (Μέγας Κύρης) (1205-1225)<br />Γκυ Α' ντε λα Ρος (ο πρώτος με τον τίτλο Δούκας) (1225-1263)<br />Ιωάννης ντε λα Ρος (1263-1280)<br /><a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/10/pt3.html">Γουλιέλμος ντε λα Ρος </a>(1280-1287)<br />Ελένη Ντε Λα Ρος Δούκαινα Κομνηνή (ως επίτροπος του Γκυ Β')<br />Γκυ Β' ντε λα Ρος (1287-1308)<br /><a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/10/pt2_11.html">Γκωτιέ ντε Μπριέν </a>(1308-1311)<br />Ρουτζιέρο Ντεσλόρ (Ruggero Deslaur) (1311-1312)<br />Μανφρέδος της Αραγωνίας (Manfredi d'Aragona) (1312-1317)<br />Μπερενγκέρ Εστανιόλ (Berenguer Estanyol) (βικάριος) 1312-1317<br /><a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/10/pt1_11.html">Γουλιέλμος της Αραγωνίας </a>(Guglielmo II d'Aragona) (1317-1338)<br />Αλφόνσος Φρειδερίκος της Σικελίας (Alfonso Federico di Sicilia), (βικάριος) 1317-1338)<br />Ιωάννης Β' της Αραγωνίας (Giovanni II d'Aragona) (1338-1348)<br />Φρειδερίκος Α' των Αθηνών (Federico I di Atene) (1348-1355<br />Φρειδερίκος Γ' ο απλός της Σικελίας, Φρειδερίκος Β' των Αθηνών (1355-1377)<br />Ρουτζέρο ντε Φλορ (Ruggero de Flor) (βικάριος) 1362-1370<br />Λουδοβίκος Φρειδερίκος κόμης Σαλώνων (Luigi Federico conte di Salona) (βικάριος) 1375-1380<br />Μαρία της Σικελίας (Maria di Sicilia) (1377-1388) (με τον Πέτρο Δ' της Αραγωνίας από το 1381)<br />Νέρι Α' Ατσαϊόλι (Neri I Acciaioli) (1388-1394)<br />Αντώνιος Α' Ατσαϊόλι (Antonio I Acciaioli) 1394-1395<br />Φραγκίσκος Francesco Acciaioli (1394-1395)<br />Έλεγχος από την Βενετία (1395-1402)<br />Αντώνιος Α' Ατσαϊόλι Antonio I Acciaioli (1402-1435)<br />Νέρι B' Ατσαϊόλι (Neri II Acciaioli) (1435-1439)<br />Αντώνιος Α' Ατσαϊόλι (Antonio II Acciaioli) (1439-1441)<br />Νέρι B' Ατσαϊόλι (δέυτερη φορά) (1441-1451)<br />Κλάρα Ζόρζι (Clara Zorzi) 1451<br />Βαρθολομέος Κονταρίνι (Bartolomeo Contarini) 1451-1454<br />Φραγκίσκος Α' Κονταρίνι (Francesco I Contarini) 1451-1454<br />Φραγκίσκος Β' Κονταρίνι (Francesco II Acciaioli) (1455-1458)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-8079998367967003895?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Corsairhttp://www.blogger.com/profile/06635160706518172555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-19141665366316377052007-10-12T17:44:00.000+03:002007-10-12T17:46:27.510+03:00<strong>Σύμφωνα με τον πρόεδρο της νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ, "το βραβείο απονέμεται για τις συλλογικές προσπάθειες τους και τη διάδοση των γνώσεων σχετικά με τις κλιματικές αλλαγές που προκαλούνται από τον άνθρωπο, καθώς επίσης επειδή έθεσαν τα θεμέλια για τα απαραίτητα μέτρα στη μάχη κατά των αλλαγών αυτών".<br /><br />Το βραβείο, ένα δίπλωμα , ένα χρυσό μετάλλιο και μια επιταγή 10 εκατομμυρίων σουηδικών κορωνών- θα τους απονεμηθεί στο Οσλο στις 10 Δεκεμβρίου.<br /><br />"Με τιμά βαθιά το γεγονός ότι έλαβα το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης", αναφέρει σε δήλωσή του, ο Αλ Γκορ, θεωρώντας τιμή να το μοιράζεται με τη Διακυβερνητική Διάσκεψη για τις <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/10/pt3.html">Κλιματικές Αλλαγές</a>, "το κορυφαίο στον κόσμο - όπως το χαρακτηρίζει-, επιστημονικό σώμα που είναι αφιερωμένο στη βελτίωση των γνώσεών μας για την κλιματική κρίση".<br /><br />Ο Γκορ δήλωσε επίσης πως θα δωρίσει όλο το μερίδιό του στη Συμμαχία για την Προστασία του Κλίματος, μια διακομματική μη κερδοσκοπική οργάνωση που είναι αφιερωμένη στο να καταδείξει στην κοινή γνώμη στις ΗΠΑ και τον κόσμο τον κατεπείγοντα χαρακτήρα που έχει η επίλυση της κρίσης του κλίματος.<br /><br />O πρώην Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ πρόσθεσε πως η κλιματική αλλαγή είναι ένα ηθικό, όχι πολιτικό, ζήτημα.<br /><br />"Αντιμετωπίζουμε μια αληθινή <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/10/pt1_09.html">πλανητική</a> κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η κλιματική κρίση δεν είναι ένα πολιτικό ζήτημα, είναι μια ηθική και πνευματική πρόκληση για όλη την ανθρωπότητα. Είναι επίσης η μεγαλύτερη ευκαιρία να αυξήσουμε σ' ένα υψηλότερο επίπεδο την παγκόσμια συνειδητοποίηση", αναφέρει στη δήλωσή του.<br /><br />Ο Λευκός Οίκος εξέφρασε την ικανοποίησή του για την απονομή στον πρώην αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Αλ Γκορ και στην Διακυβερνητική Διάσκεψη του ΟΗΕ για τις Κλιματικές Αλλαγές του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης. </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-1914166536631637705?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-10344261190416510342007-10-02T18:50:00.000+03:002007-10-02T18:54:58.985+03:00<strong>Η μουσική συλλογή με τίτλο "Του Κρασιού και του Έρωτα" περιλαμβάνει μια σειρά από επιλεγμένα μελοποιημένα αποσπάσματα αρχαίων Ελλήνων λυρικών ποιητών (Ανακρέων, Σαπφώ, Αλκαίος, Ίων ο Χίος , Πρατίνας, Κριτίας) με κοινό στοιχείο την αναφορά στο Κρασί και τον Έρωτα.<br /><br />Στόχος του έργου είναι η προβολή της αρχαίας ελληνικής λυρικής ποίησης ως πρωτοπόρου και επαναστατικού λόγου, που οριοθετεί ένα σημαντικό σταθμό στην ιστορία του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Την τοποθέτηση του ανθρώπου ως ατόμου στο κέντρο του ιστορικού γίγνεσθαι καθώς υπήρξε η απαρχή της θεματικής στροφής της Τέχνης από την εξύμνηση των λαμπρών κατορθωμάτων ηρώων και ηγεμόνων στον απλό άνθρωπο και την καθημερινή του ζωή, που αποκτά πλέον αξία . Η απελευθέρωση αυτή της ανθρώπινης σκέψης από τους φόβους και τις προκαταλήψεις, η αναζήτηση της αλήθειας, ο ύμνος στη ζωή και τα πάθη της και η αποδοχή του ανθρώπου ως ατόμου-πολίτη γεννούν κατά σειρά την επιστήμη το θέατρο και τη δημοκρατία.<br /><br />Ένας δεύτερος όμως και εξίσου σημαντικός λόγος είναι η κατάδειξη όχι μόνο της συνέχειας της ελληνικής γλώσσας και μουσικής μέσα στο χρόνο αλλά και της συνέχειας μέσα στους αιώνες της ελληνικής ιδιοσυγκρασίας, στάσης ζωής και φιλοσοφίας.<br /><br />Ο Ησίοδος, στη Θεογονία του, θεωρεί ως αρχαιότερη θεά τη Γαία και ως αρχαιότερο θεό τον Έρωτα, που είναι ο ωραιότερος απ’ όλους τους αθάνατους, λύνει τα μέλη του σώματος, λυγάει την ψυχή και των θεών και των ανθρώπων και σβήνει την περίσκεψη από τον νου τους. Και στο Συμπόσιο του Πλάτωνα, που είναι το πρώτο στην ιστορία της ανθρωπότητας δοκίμιο για τον έρωτα, ο Φαίδρος υποστηρίζει ότι η ζωή των ανθρώπων δεν πρέπει να κατευθύνεται ούτε από τους συγγενικούς δεσμούς ούτε από τα πλούτη ούτε από τίποτα άλλο, αλλά από τον έρωτα. Ο Ευρυξίμαχος, με τη σειρά του, επισημαίνει ότι ο θεός Έρωτας δεν περιορίζει τη δράση του στους θεούς και τους ανθρώπους, αλλά εκτείνει τη δύναμή του σε ολόκληρο το σύμπαν.<br />Παίρνοντας, στη συνέχεια, τον λόγο, ο Αριστοφάνης εκθέτει τη δική του άποψη για τον έρωτα. Λέει, λοιπόν, ότι παλιά το ανθρώπινο σώμα δεν ήταν όπως αυτό που έχουμε τώρα, αλλά ήταν διπλό. Είχαμε, δηλαδή, δύο σώματα ενωμένα σε ένα. Αλλά επειδή οι άνθρωποι τόλμησαν κάποια στιγμή να τα βάλουν με τους ίδιους τους θεούς, ο Δίας αποφάσισε να τους τιμωρήσει. Έτσι, έκοψε στη μέση τα διπλά τους σώματα κι έφτιαξε από τον καθένα δυο διαφορετικούς ανθρώπους που συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον. Μετά τη διχοτόμηση, το κάθε σώμα αναζητούσε απεγνωσμένα το άλλο του μισό. Κι όταν το έβρισκε, το σφιχταγκάλιαζε και δεν έκανε τίποτα άλλο, παρά περίμενε να ξαναενωθεί μαζί του. Καθώς τα δυο μισά δεν νοιάζονταν ούτε για φαγητό ούτε για ύπνο, το γένος των ανθρώπων κινδύνευε με αφανισμό. Ο Δίας τους λυπήθηκε και, τοποθετώντας αντικριστά τα γεννητικά τους όργανα, όρισε να ερωτεύονται και να σμίγουν για να αναπαραχθούν. Γι’ αυτό και ο έρωτας είναι η αναζήτηση του χαμένου μας μισού. Ερωτευόμαστε γιατί ποθούμε να ξαναβρούμε τη χαμένη μας ενότητα, γιατί νοσταλγούμε, δηλαδή, την παλιά μας ολοκληρωμένη φύση.<br />Μετά τον Αριστοφάνη, ο Αγάθωνας τονίζει ότι ο έρωτας είναι αυτός που φέρνει την ειρήνη στους ανθρώπους και στο πέλαγος την απανεμιά και τη γαλήνη. Αυτός είναι επίσης που κοιμίζει τους ανέμους και χαρίζει τον ύπνο στα θλιμμένα κορμιά. Ο έρωτας, που εξαφανίζει την αγριότητα και μας κάνει μειλίχιους, είναι το στολίδι θεών και ανθρώπων και όλοι μας πρέπει να τον ακολουθούμε πιστά και να τον δοξάζουμε σε κάθε εκδήλωση της ζωής μας. Τελευταίος παίρνει τον λόγο ο μεγάλος ανατροπέας, ο Σωκράτης. Πρώτα πρώτα, αμφισβητεί ότι ο έρωτας είναι θεός. Είναι, λέει, δαίμονας, δηλαδή κάτι ανάμεσα σε θεό και σε άνθρωπο. Γονείς του είναι η Πενία και ο Πόρος. Είναι μονίμως φτωχός και κάθε άλλο παρά ωραίος όπως τον φαντάζονται οι πολλοί. Είναι απεριποίητος, ξυπόλυτος και άστεγος. Δεν κοιμάται σε κρεβάτια και στρώματα, αλλά στο δάπεδο, στο ύπαιθρο, στους δρόμους, στα κατώφλια, έχοντας ως μόνιμη σύντροφο τη στέρηση. Είναι, σαν τον πατέρα του, πανούργος παγιδευτής των ωραίων και των εκλεκτών, γενναίος και ριψοκίνδυνος, δολοπλόκος και επιτήδειος γητευτής, που ξέρει να μαγεύει πότε με βότανα και πότε με όμορφα λόγια. Πότε δεν έχει κάτι σε απόλυτο βαθμό, αλλά βρίσκεται πάντοτε στη μέση, ανάμεσα σε πράγματα αντίθετα. Δεν είναι, για παράδειγμα, ούτε διαρκώς πλούσιος ούτε διαρκώς φτωχός, αλλά πότε πλούσιος και πότε φτωχός.<br />Ο έρωτας, συνεχίζει ο Σωκράτης, είναι επιθυμία γέννησης μέσα στο ωραίο. Όταν δηλαδή κάποιος αισθάνεται την ανάγκη να γεννήσει (είτε ένα παιδί είτε ένα έργο πνευματικό), για να κερδίσει έτσι την αθανασία, ερωτεύεται και αναζητεί κάτι όμορφο (είτε σώμα είτε ψυχή είτε κάτι άλλο) για να γεννήσει μέσα του. Υπάρχει, τώρα, μια, ας πούμε, “ερωτική σκάλα” την οποία πρέπει να ανέβει κάθε συνετός άνθρωπος. Στο πρώτο σκαλοπάτι, ο άνθρωπος αυτός ερωτεύεται τα ωραία σώματα. Ύστερα, ανακαλύπτει ότι η ομορφιά της ψυχής είναι σημαντικότερη από αυτήν του σώματος και αρχίζει να ερωτεύεται τις ωραίες ψυχές. Στη συνέχεια, ερωτεύεται την επιστήμη, τη γνώση, και φτάνει (σε μεγάλη ηλικία) στο τελευταίο σκαλοπάτι, όπου ερωτεύεται την απόλυτη ομορφιά, την αιώνια και άφθαρτη ιδέα του ωραίου. Είναι φανερό ότι στους νέους ανθρώπους αρμόζει ο έρωτας των σωμάτων, ως μαθητεία στην ομορφιά, ενώ ο έρωτας των ιδεών ταιριάζει στους ηλικιωμένους.<br />Ο έρωτας και η αγάπη είναι <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/09/blog-post_27.html">συναισθήματα</a> που έχουν πολλές ομοιότητες, αλλά και αρκετές διαφορές μεταξύ τους. Ωστόσο, συχνά χρησιμοποιούμε και τους δυο όρους για να εκφράσουμε το ίδιο συναίσθημα. Ο λαϊκός άνθρωπος, για παράδειγμα, χρησιμοποιεί τη λέξη “αγάπη” για να δηλώσει κυρίως τα ερωτικά του συναισθήματα. Αλλά το ίδιο έκαναν -και κάνουν- και άνθρωποι που είναι σε θέση να διακρίνουν τις διαφορές των δύο εννοιών (αν, τελικά, υπάρχουν ευδιάκριτες διαφορές). Όταν ο Σταντάλ λέει ότι “αγάπη είναι ν’ απολαμβάνεις, να βλέπεις, ν’ αγγίζεις και να νιώθεις μ’ όλες σου τις αισθήσεις”, μάλλον αναφέρεται σε μια ερωτική ορμή που αγκαλιάζει όλο το σύμπαν. Κι όταν ο Μπαλζάκ ορίζει την αγάπη ως “<a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/09/maria-callas-1923-1977.html">την ποίηση των αισθήσεων</a>” μάλλον έχει κατά νου τον έρωτα. Στα ελληνικά δημοτικά τραγούδια, εκφράζονται (με ανυπέρβλητης ομορφιάς απλότητα) όλα όσα έχουν να κάνουν με τον έρωτα και την αγάπη. Εντυπωσιάζει το γεγονός ότι αυτό που πρώτιστα ενδιαφέρει τον ερωτευμένο <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/09/blog-post_26.html">λαϊκό άνθρωπο </a>είναι η ομορφιά του σώματος. Αλλά θα αποφύγω την παγίδα να νερώσω με θεωρητικά σχόλια αυτήν την καθαρή ερωτική ποίηση, που συγκίνησε μεγάλους δημιουργούς όπως ο Χατζιδάκις. Έτσι, θα αφήσω τα ίδια τα τραγούδια να μιλήσουν κατευθείαν στην ψυχή σας.<br /><br />Εβγάτε αγόρια στο χορό, κοράσια στα τραγούδια<br />Πέστε και τραγουδήσετε πώς πιάνεται η αγάπη<br />-Από τα μάτια πιάνεται, στα χείλια κατεβαίνει<br />Κι από τα χείλια στην καρδιά ριζώνει και δε βγαίνει<br /><br />Δεν ειν’ ο έρωτας ανθός, μαζί του για να παίξεις<br />Μον’ είναι βάτος μ’ αγκαθιές κι αλίμονό σου αν μπλέξεις<br /><br />Η αγάπη θέλει φρόνηση, θέλει ταπεινοσύνη<br />Θέλει λαγού περπατησιά, αϊτού γληγοροσύνη<br /><br /><a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/10/31.html">Μάτια με μάτια </a>βλέπονται κι αχείλι δε φιλιέται<br />Κορμί δεν αγκαλιάζεται, αγάπη δε λογιέται<br /><br />Η αγάπη βράχους κατελεί και τα θεριά μερώνει<br />Κι εγώ την έχω στην καρδιά, γι αυτό με θανατώνει<br /><br />Ο έρωτας ανυφαντής με πανουργιά εγίνη<br />Αράχνη έστησε ψηλά και πιάστηκα σ’ εκείνη<br />Και για να φύγω δεν μπορώ, με τα φτερά με σώνει<br />Αυτός ζυγώνει από κοντά κι από μακριά σκοτώνει<br /><br />Δεν είναι πόνος να πονεί, πόνος να θανατώνει<br />Σαν την αγάπη την κρυφή, που δεν ξεφανερώνει<br /><br />Δίχως χιονιά χιονίζουμαι, δίχως βροχές βροχιούμαι<br />Δίχως μαχαίρια σφάζουμαι, όντας σε συλλογιούμαι<br /><br />Της θάλασσας τα κύματα τρέχω και δεν τρομάζω<br />Κι όταν σε συλλογίζομαι τρέμω κι αναστενάζω<br /><br />Στάλα στάλα το νερό τρυπάει το λιθάρι<br />Κι η κόρη με τα νάζια της σφάζει το παλικάρι<br /><br />Τι να σου πω; Τι να μου πεις; Εσύ καλά γνωρίζεις<br />Και την ψυχή μ’ και την καρδιά μ’ εσύ με την ορίζεις<br /><br />Μα συ ‘σαι μια βασίλισσα, π’ όλο τον κόσμο ορίζεις<br />Σα θέλεις παίρνεις τη ζωή, σα θέλεις τη χαρίζεις<br /><br />Μελαχρινό μου πρόσωπο, μη βάνεις κοκκινάδι<br />Κι αποθαμένους και νεκρούς τους βγάζεις απ’ τον Άδη<br /><br />Σένα σου πρέπει, μάτια μου, βασίλισσα να γίνεις<br />Και στο θρονί να κάθεσαι, τις όμορφες να κρίνεις<br /><br />Να ‘χεν η γης πατήματα κι ο ουρανός κερκέλια<br />Να πάθιουν τα πατήματα, να ‘πιανα τα κερκέλια<br />Ν’ ανέβαινα στον ουρανό, να διπλωθώ να κάτσω<br />Να δώσω σείσμα τ’ ουρανού, να βγάλει μαύρα νέφη<br />Να βρέξει χιόνι και νερό κι ατίμητο χρυσάφι<br />Το χιόνι να ρίξει στα βουνά και το νερό στους κάμπους<br />Στην πόρτα της πολυαγαπώς τ’ ατίμητο χρυσάφι<br /><br />Να ‘σουν στον κάμπο λεϊμονιά κι εγώ στα όρη χιόνι<br />Να λιώνω να ποτίζονται οι δροσεροί σου κλώνοι<br /><br />Να ‘χα το σύννεφο άλογο και τ’ άστρι χαλινάρι<br />Το φεγγαράκι της αυγής να ‘ρχόμουν κάθε βράδυ<br /><br />Τα χείλη σου είναι ζάχαρη, το μάγουλό σου μήλο<br />Τα στήθη σου παράδεισος και το κορμί σου κρίνο<br />Να φίλουνα τη ζάχαρη, να δάγκανα το μήλο<br />Ν’ άνοιγεν ο παράδεισος, ν’ αγκάλιαζα τον κρίνο<br /><br />Να ‘ταν τα στήθια μου ανοιχτά, να δεις τα σωθικά μου<br />Πως φυτρωμένη ευρίσκεσαι μέσα εις την καρδιά μου<br /><br />Καθημερνέ μου λογισμέ και νυκτική μου ελπίδα<br />Να μ’ είχε πάρει ο θάνατος την ώρα που σε είδα<br /><br />Αν μ’ αγαπάς κι ειν’ όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω<br />Γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω<br /><br />Δεν θέλω εγώ παράδεισο, μητ’ εκκλησιά ν’ αγιάσω<br />Μον’ θέλω το κορμάκι σου να το σφιχταγκαλιάσω<br /><br />Σαν τι το θέλει η μάνα σου τη νύχτα το λυχνάρι<br />Οπόχει μες στο σπίτι της τ’ Αυγούστου το φεγγάρι!<br /><br />Απ’ όλα τ’ άστρα τ’ ουρανού ένα είναι που σου μοιάζει<br />Ένα που βγαίνει το πουρνό, όταν γλυκοχαράζει<br /><br />Κυπαρισσάκι μου ψηλό, ποια βρύση σε ποτίζει<br />Που στέκεις πάντα δροσερό κι ανθείς και λουλουδίζεις;<br /><br />Θαμάζομαι όνταν πορπατείς πώς δεν ανθούν οι ρούγες<br />Και πώς δε γίνεσαι αϊτός με τις χρυσές φτερούγες<br /><br />Όποιος φιλάει την αυγή την αγαπητική του<br />Παίρνει του Μάη τη δροσιά, τη ρίχνει στο κορμί του<br /><br />Τα μαύρα μάτια την αυγή δεν πρέπει να κοιμούνται<br />Μόνο να κανακεύονται και να γλυκοφιλούνται<br /><br />Σου στέλνω χαιρετίσματα, με μήλο δαγκωμένο<br />Κι ανάμεσα στη δαγκασιά, σου ‘χω φιλί βαλμένο<br /><br />Κόκκιν’ αχείλι φίλησα κι έβαψε το δικό μου<br />Και στο μαντήλι το ‘συρα κι έβαψε το μαντήλι<br />Και στο ποτάμι το ‘πλυνα κι έβαψε το ποτάμι<br />Κι έβαψ’ η άκρη του γιαλού κι η μέση του πελάγου<br />Κατέβη ο αϊτός να πιει νερό κι έβαψαν τα φτερά του<br />Κι έβαψ’ ο ήλιος ο μισός και το φεγγάρι ακέριο<br /><br />-Κόρη, όταν φιλιόμαστε, νύχτα ‘ταν, ποιος μας είδε;<br />-Μας είδε τ’ άστρο της νυχτός, μας είδε το φεγγάρι<br />Και το φεγγάρι έσκυψε, τής θάλασσας το λέει<br />Θάλασσα το ‘πε τού κουπιού και το κουπί τού ναύτη<br />Κι ο ναύτης το τραγούδησε στης λυγερής την πόρτα<br /><br />Σε φίλησα, σε τσίμπησα, σου πήρα τις γλυκάδες<br />Κι αν σε φιλήσει άλλος κανείς, δεν έχεις νοστιμάδες<br /><br />Εμίσεψες και μ’ άφησες σαν παραπονεμένη<br />Σαν εκκλησιά αλειτούργητη σε χώρα κουρσεμένη<br /><br />Η αγάπη σου είναι ψεύτικη, σαν του Μαγιού το χιόνι<br />Οπού το ρίχνει αποβραδίς και το πρωί το λιώνει<br /><br />Εγώ ‘λεγα, βρυσούλα μου, πως τρέχεις για τ’ εμένα<br />Μα συ ‘τρεχες και πότιζες όλα τα διψασμένα<br /><br />Μηλιά που σε καμάρωνα καθημερνή και σκόλη<br />Τώρα έπλεξες τα κλώνια σου σε ξένο περιβόλι<br /><br />Θα βάλω μια κακή φωνή, τη γης για να τρυπήσω<br />Να βγάλω την αγάπη μου, να τη γλυκοφιλήσω</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-1034426119041651034?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-87323242819553437272007-09-19T17:32:00.000+03:002007-09-19T17:36:09.060+03:00<strong>Η κρητική διάλεκτος θεωρείται η μακροβιότερη στον Ελλαδικό χώρο. Ομιλείται εκτός από την Κρήτη <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/08/blog-post_24.html">στο χωριό Χαμιδέ </a>της Συρίας και στα παράλια της Μικράς Ασίας όπου εγκαταστάθηκαν μουσουλμάνοι κρητικοί το 1923. Χαρακτηριστικά της είναι, μεταξύ άλλων, η διατήρηση αρχαϊσμών, καθώς και η αποφυγή ορισμένων συμφωνικών συμπλεγμάτων.<br /><br />Χαρακτηριστικό είδος έκφρασης στην <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/08/blog-post_30.html">κρητική διάλεκτο </a>αποτελεί η μαντινάδα.<br /><br />Η μαντινάδα ή πατινάδα ή κοτσάκι είναι ποίημα που αποτελείται από δυο στίχους που συνήθως είναι δεκαπεντασύλλαβοι σε ομοιοκαταληξία ή και τέσσερα ημιστίχια που δεν ομοιοκαταληκτούν απαραίτητα. Αποτελεί μέσο αυθόρμητης λαϊκής έκφρασης σε αρκετά μέρη της Ελλάδας, κυρίως όμως ως κατηγορία του νησιώτικου ελληνικού τραγουδιού στην Κρήτη, που είναι ξακουστή για τις μαντινάδες της.<br /><br />Αυτό το είδος της έμετρης λαϊκής έκφρασης στις Κυκλάδες και ιδιαίτερα στην Απείρανθο της Νάξου λέγεται "κοτσάκι" (π.χ. "Με κοτσάκια φανερώνω, / της αγάπης μου τον πόνο"!) Αντίστοιχα ονόματα αυτού του είδους είναι επίσης τα λιανοτράγουδα, οι ρίμες, οι παρόλες τα "στιχάκια" ή τα "δίστιχα" άλλων περιοχών της Ελλάδας.<br /><br /><br />Το όνομα "μαντινάδα" θεωρείται εξελληνισμένος τύπος του ενετικού "mantinada" που είναι ταυτόσημο με το ιταλικό "mantinatta". Όμως αυτό το είδος υπήρχε και προ της Ενετοκρατίας όπως αποδεικνύεται σε <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/08/blog-post_31.html">βυζαντινό χειρόγραφο </a>του 15ου αιώνα όπου περιέχονται τα "Καταλόγια" (βυζαντινά λαϊκά νυκτερινά τραγούδια) τα οποία και είναι μαντινάδες όπως για παράδειγμα τα δύο ακόλουθα βυζαντινά:<br /><br />Εψές επερνοδιάβαινα, κόρη, εκ της γειτονιάς σου<br />κι η γειτονιά σου μ΄ ήννοιωσεν και συ κόρη εκοιμάσου.(!)<br />Όλοι δοξεύουν μ΄ άρματα, όλοι με τα δοξάτια (αντί δοξάρια)<br />κι εσύ εκ το παραθύρι σου δοξεύεις με τα μάτια. (!)<br />Αλλά και στην ελληνική αρχαιότητα παρατηρούνται τέτοια άσματα, του αρχαίου "κώμου" των υπερεύθυμων που κατά ομάδες μετά από γλέντι (ευωχία) περιερχόμενοι τους δρόμους τραγουδούσαν «<a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/09/blog-post.html">εκωμαόδουν</a>» τα αισθήματά τους κάτω από τα παράθυρα των εκλεκτών τους. Χαρακτηριστικό το δίστιχο του αλεξανδρινού ποιητή Καλλίμαχου που αποκαλεί την καλή του Κωνώπιον:<br /><br />Ούτως υπνώσαις, Κωνώπιον ως εμέ ποιείς<br />κοιμάσθαι ψυχροίς τοίσδε παρα προθύροις<br />(=Έτσι νάδινε ο Θεός να κοιμάσαι κι εσύ Κωνώπιον όπως<br />κι εμένα με κάνεις να ξαγρυπνώ μπρός στα κρύα σου παράθυρα)<br />Συνεπώς ως είδος λαϊκού τραγουδιού φέρεται να είναι αρχαίο ελληνικό.<br /><br />Οι μαντινάδες τραγουδιώνται κυρίως σε γάμους, βαπτίσια, σε εύθυμες συγκεντρώσεις κατά τη διάρκεια γλεντιού ή χορών αλλά και ως καντάδες.<br /><br />Πουλιά κι΄αϊδόνια κελαϊδούν<br />εις τα παράθυρα σας<br />να είναι καλορίζικα<br />τα στεφανώματα σας.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-8732324281955343727?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-9908039007801227692007-09-08T18:23:00.000+03:002007-09-08T18:27:34.047+03:00<strong>Η περίοδος της φραγκοκρατίας της Αθήνας μπορεί να διακριθεί σε τρεις εποχές:<br /><br />α) στην εποχή της κυρίως φραγκοκρατίας, που η πόλη είχε καταληφθεί και διοικούνταν από Βουργουνδίους άρχοντες Δελαρός (De la Roches), (1204-1311)<br /><br />β) στην εποχή της καταλανικής κατακτήσεως που η πόλη περιήλθε στην κατοχή και διοίκηση της Μεγάλης Καταλανικής Εταιρείας της Αραγωνικής αυλής των Καταλανών (1311-1388) και<br /><br />γ) στην εποχή της Φλωρεντινής κυριαρχίας με τον οίκο Ατζαγιόλη (1388-1456).<br /><br />Η περιοχή της Αττικής παραχωρήθηκε στον Όθωνα Δελαρός και αποτέλεσε το Δουκάτο των Αθηνών. Ο Όθων Δελαρός όρισε πρωτεύουσα τη Θήβα ενώ την Αθήνα, ασήμαντη την εποχή εκείνη πόλη, για την αρχαία της δόξα, κατέστησε ισότιμη εκκλησιαστικά προς την πρωτεύουσα. Όπως στη Θήβα, εγκαταστάθηκε και στην Αθήνα λατινική αρχιεπισκοπή, ενώ αδιαφόρησε για το επίνειό της.<br /><br />Ο Όθων Δελαρός δεν σκέφτηκε να συγκροτήσει στόλο για την υπεράσπιση των εκτεταμένων παραλίων του Μεγακυράτου. Με ελάχιστα πλοία ερασιτεχνών, ιδίων πειρατών, ο Δελαρός προσπαθούσε να αντιμετωπίσει τους επαγγελματίες πειρατές, οι οποίοι λυμαίνονταν τις ακτές της περιοχής. Έτσι δεν εκτίμησε δεόντως το ποίμνιο των Αθηνών. Και οι επιχειρήσεις του Ι. Δελαρός εναντίον των λυμαίνοντων το Αιγαίο και τις θάλασσες του Δουκάτου πειρατών λάμβανε μερικές φορές μορφή επιθετικών επιδρομών κατά των νήσων του Αιγαίου πελάγους, τα δε εκ τούτων οφέλη διέθετε για τις ανάγκες της συντήρησης του πολυδάπανου δουκάτου.<br /><br />«Η Βουργουνδιακή Αθήνα έκλεινε στους κόλπους της την Αττική, τη Βοιωτία, τη Μεγαρίδα, τις οχυρές πόλεις του Άργους και της Ναυπλίας και την αρχαία Οπουντιακή Λοκρίδα. Με μια τέτοια θέση, η Αθηναϊκή Πολιτεία κατείχε μια αξιόλογη έκταση παραλίων και τουλάχιστον τέσσερα πόρτα (λιμάνια): του Πειραιά (το Πόρτο Λεόνε), τη Ναυπλία, την Αταλάντη απέναντι στην Εύβοια, και τη Λιβαδόστρα ή <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/09/blog-post_05.html">Rive d’ Ostre</a>, όπως την ονόμαζαν οι Φράγκοι στον κόλπο των Αλκυονιδών, στον Κορινθιακό κόλπο, το συνηθισμένο πόρτο που ταξίδευαν για τη Δύση.<br /><br />Ωστόσο οι Βουργούνδιοι αφέντες της Αθήνας μικρή προσπάθεια έκαναν για να δημιουργήσουν στόλο γιατί περιορίστηκαν σε ερασιτεχνικό πλιάτσικο. Οι επαγγελματίες πειρατές με την ευκαιρία, που δεν υπήρχε καμία ναυτική δύναμη στην πολιτεία, έκαναν τη δουλειά τους, τα πρώτα χρόνια της φραγκοκρατίας όπως και στα τελευταία της Βυζαντινής εποχής. Οι Λατίνοι πειρατές αποκαλούμενοι Καπελλέτι (Capeletti) αδιαφορώντας για το ότι η Αττική ήταν τώρα Λατινικό κράτος, έκαναν τις ακτές επικίνδυνες, σε σημείο που το ταξίδι ως τον Κορινθιακό κόλπο αποκαλείτο «Η αποδημία του Αχέροντα», τόσο ώστε ο Επίσκοπος των Θερμοπυλών να μεταφέρει την έδρα του στην ενδοχώρα για να αποφύγει αυτούς τους θαλασσινούς ληστές» (W. Miller, ο.π., σ. 110). Έτσι τα παράλια της Αττικής είχαν μετατραπεί σε πειρατικές φωλιές.<br /><br />Δεν υπάρχουν πηγές που να μαρτυρούν ότι ο Πειραιάς χρησιμοποιήθηκε ως εμπορικό λιμάνι ούτε από τους De la Roche (1204-1311), ούτε από τους Καταλανούς (1311-1388) εκτός από ορισμένες έκτακτες ή ευκαιριακές περιπτώσεις.<br /><br />«Στις 9 Ιουνίου 1319 συνήφθηκε συνθήκη ειρήνης μεταξύ του Φρειδερίκου της Σικελίας (για τους Καταλανούς) και της Βενετίας που ανανεώθηκε δυο χρόνια. Σ’ αυτή την ειρήνη η εταιρεία Καταλανών δεν είχε δικαίωμα να εξοπλίσει πλοία στο Σαρωνικό κόλπο (της «θάλασσας» της Αθήνας). Αυτά τα έκτακτα μέτρα είχαν σκοπό να παρεμποδίσουν την αύξηση του Καταλανικού στόλου που είχε αρχίσει να γίνεται απειλητικός για τα Βενετσιάνικα συμφέροντα στην Ανατολή (W. Miller, ο.π., σ. 306). Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, το καταλανικό εμπόριο από και προς το Δουκάτο Αθηνών θα περιοριζόταν στο λιμάνι του Λιβαδοστρού στον Κορινθιακό Κόλπο. Σε σύγκριση με το Πόρτο Λεόνε, οι λιμενικές διευκολύνσεις του Λιβαδοστρού (Ρίβα ντ’ Όστρο) ήταν σημαντικά κατώτερες. Υπήρχε μόνο ένα φυλάκιο και όλα τα φορτία έπρεπε να μεταφέρονται στην ξηρά με βάρκες. Κανένα καταλανικό σκάφος δεν επιτρεπόταν να πλεύσει στο Σαρωνικό, ενώ όσα βρίσκονταν ήδη εκεί θα παροπλίζονταν και τα εφόδιά τους θα αποθηκεύονταν στην Ακρόπολη (<a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/09/blog-post_03.html">In castro Athenarum</a>).<br /><br />Όλες οι φιλοδοξίες του οίκου της Βαρκελώνης στο δυτικό Αιγαίο παραχωρήθηκαν από τους Καταλανούς της κεντρικής Ελλάδος (δηλ. του Δουκάτου των Αθηνών) με αντάλλαγμα την ευμενή στάση των Βενετών στα εδαφικά κέρδη που είχαν αποκτήσει στην ηπειρωτική χώρα (P. Lock «Οι Φράγκοι στο Αιγαίο», σ. 203). Έτσι οι Βενετοί εμπόδισαν την ανάπτυξη του Πειραιά συστηματικά με σκοπό την υποβάθμισή του. Το ίδιο ισχύει και για την τελευταία περίοδο της Φραγκοκρατίας (Φλωρεντιακή-Βενετική) που κράτησε ως το 1456.<br /><br />Επί ενετοκρατίας η χερσόνησος Ακτή (Πειραϊκή χερσόνησος) απομονώθηκε δια τείχους από της άλλης πόλεως μ’ ένα ενετικό φρούριο. Και δεν πρέπει να παραλείψω ότι από τις αρχές του 11ου αιώνος υπήρχε στον Πειραιά η μονή του Αγίου Σπυρίδωνος. Και όπως γράφει ο Ιωάννης Μελάς: «… εις το ερημωμένον επί αιώνας πειραϊκόν και όλον παράλιον περίγυρον, μνήμονες των παλαιών… έστεκαν οι μοναχοί του από του ΙΑ΄ τουλάχιστον μ.Χ. αιώνος ιδρυμένου μοναστηρίου του Αγίου Σπυρίδωνος…».<br /><br />Κατά την πρώτη περίοδο ο Πειραιάς διατελεί εν τελεία παρακμή και μόνο ως λιμάνι εξακολουθεί να χρησιμοποιείται, αναφέρονται δε οι εκάστοτε δι’ αυτόν επιδρομώντες κατά των Αθηνών.<br /><br />Περιορισμένες είναι οι πληροφορίες που δίνουν οι πηγές για την οικονομική και εμπορική κίνηση στα πρώτα χρόνια της καταλανοκρατίας στην Ελλάδα. Οι Βενετοί είχαν εμποδίσει την ανάπτυξη του Πειραιά, που βρισκόταν πολύ κοντά στις κτήσεις τους ιδίως στην Εύβοια και τις Κυκλάδες, και το μόνο λιμάνι που φαίνεται ότι γνώρισε κάποια κίνηση ήταν το Λιβάδοστρο στον κορινθιακό κόλπο (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους τ. θ΄ σε. 258).<br /><br />«Με τη διανομή του 1204, οι Βενετοί πήραν αρκετές βυζαντινές πόλεις, που διέθεταν λιμάνια, τα οποία βελτίωσαν και χρησιμοποίησαν, αλλά οι Φράγκοι άργησαν πολύ να δημιουργήσουν παρόμοιες εγκαταστάσεις. Επίνειο της Άμφισσας ήταν η Ιτέα ενώ βασικό λιμάνι του Δουκάτου των Αθηνών φαίνεται ότι ήταν πάντα το Λιβαδοστρό στον Κορινθιακό κόλπο. Αμφότερα ήταν απλά αραξοβόλια που προστατεύονταν από έναν πύργο. Το εμπόριο διαμέσου αυτών ήταν περιορισμένο και βασικός λόγος υπάρξεώς τους φαίνεται η ταχεία προσπέλαση στα λιμάνια της νότιας Ιταλίας.<br /><br />Ο Πειραιάς είχε φυσικά αρκετά ανεπτυγμένες λιμενικές εγκαταστάσεις, στις οποίες προστέθηκε ένας πύργος κάποια στιγμή πριν από τα μέσα του 15ου αιώνα. Το λιμάνι του εξυπηρετούσε το Αιγαίο και φαίνεται ότι ήταν πολύ σημαντικό για το Δουκάτο των Αθηνών, τον 14ο αιώνα. Οι Βενετοί αγωνίστηκαν να περιορίσουν τις καταλανικές δραστηριότητες (στο Πόρτο Λεόνε)<br /><br /><br />Κι όπως γράφει ο <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/09/fritz-lang.html">W. Miller</a>: «Μ’ όλο που η Βενετία υποχρέωνε την εταιρία των Καταλανών να μην έχει γαλέρες στον Πειραιά, κι έφερνε εμπόδια στους Καταλανούς της Αίγινας, σε κάθε εμπορική κίνηση, το «Πόρτο της Αθήνας» είχε ξανααποκτήσει μέρος της αξίας του γιατί ακούμε για έναν λιμενάρχη διορισμένο και για πλοία από την Ισπανία που πόδισαν εκεί» (W. Miller, ο.π., σ. 392).<br /><br />Και ο Φερδινάνδος Γρηγορόβιος (Ιστορία της Πόλεως των Αθηνών κατά τους μέσους αιώνας, μετάφ. Σπ. Λάμπρου, βιβλ. Γ΄, κεφ. Β΄) γράφει: «Τουλάχιστον δεν περιεσώθησαν μέχρις ημών ειδήσεις περί της κατά θάλασσαν εμπορίας, ουδέ ηδυνήθημεν ν’ ανακαλύψωμεν Αθηναίου εμπόρους και Αθηναϊκά εμπορικά πρακτορεία στους λιμένες της Ανατολής. Τον δε Πειραιά φαίνονται επισκευάσαντες οι Δελαρός χάριν εμπορικών πλοίων».<br /><br />Αντίθετα η Σοφία Ι Δοανίδου (Η Φραγκοκρατία στην Πόλη των Αθηνών 1204-1456) υποστηρίζει ότι οι Φλωρεντίνοι χρησιμοποίησαν τον Πειραιά ως εμπορικό λιμάνι, χωρίς όμως ανάλογες πειστικές μαρτυρίες. Αλλά στην περίοδο της ηγεμονίας το Γκυ Β΄ De la Roche (1287-1308) υπήρξε μια ακτινοβολία του δουκάτου, «που πήγαζε από την καλλιέργεια και την υφαντική βιοτεχνία μετάξης. Η κοπή νομισμάτων υποδηλώνει την οικονομική ευημερία του δουκάτου» (Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λάρους-Μπριτάνικα λ. Αθήνα σ. 357). Μετά το 1820 κυκλοφόρησε από δουκάτο ένα δηνάριο-Τορνέσι στη Θήβα.<br /><br />Ο C. G. Lowe (1588) γράφει ότι υπάρχει πολύ εμπόριο στην Αθήνα. Σαν σπουδαία εμπορεύματα αναφέρει ειδικά το μετάξι, το μπαμπάκι, τα βελανίδια και το κερί, τα οποία παράγονται στην Αττική.<br /><br />Και μην ξεχάσω να αναφέρω την επίσκεψη στην Αθήνα του Μακιαβέλι (στις 16 Δεκεμβρίου 1423) που τονίζει σε επιστολή του προς το Νέριο της Λευκάδας ότι «ποτέ δεν είδε χώρα τόσο ωραία όπως αυτή και ακρόπολη τόσο ωραία». Και φυσικά πέρασε και από το Πόρτο Λεόνε. Τότε, ο καταλανικός πληθυσμός της Αθήνας ήταν περίπου 3.000 άτομα σε σύνολο 10.000 (P. Lock). Το 1435 ο Νέριος Αντζαγιόλης κατορθώνει δι ενός ενετικού κατέργου να κυριεύσει τον Πειραιά, κατόπιν την Αθήνα, πλην της Ακροπόλεως. Θρυλική παράδοση αναφέρει ότι περί τα τέλη της Φραγκοκρατίας κατέπλευσεν ο ενετικός στολίσκος (ίσως από τον Βαρθ. Κονταρίνην) ίνα ελευθερώσει την θείαν του Φράγκου Δούκα Αντζαγιόλη, Κιάραν Τζώρτζη.<br /><br />Και για την ιστορία η φιλόδοξη Κιάρα Τζώρτζη, πέτυχε με σουλτανική έγκριση να σφετεριστεί την εξουσία του επιτροπευόμενου γιου της Φραγκίσκου (1451-1455) μέχρι το 1455, οπότε ο σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ διέταξε την απομάκρυνση της Κιάρας και του συζύγου της Βαρθολομαίου Κονταρίνι. Ο διάδοχός της Φράγκος, γιος του Δούκα Αντόνιο, φυλάκισε την Κιάρα στα Μέγαρα και αργότερα τη φόνευσε. Με πρόσχημα το φόνο της Κιάρας, ο Ομάρ πασάς κατέλαβε την Αθήνα (Ιούνιος 1456) εκτός από την Ακρόπολη, που υπεράσπιζε απεγνωσμένα ο Φράγκο μέχρι τον Ιούλιο του 1458. Με την άλωση της Ακρόπολης ολοκληρώθηκε η κατάκτηση του δουκάτου της Αθήνας, που πέρασε μαζί με τον λοιπό ελληνικό κόσμο και τον Πειραιά στην περίοδο της τουρκοκρατίας (1456-1821).<br /><br />Τον Αύγουστο του 1458 μπήκε στην Αθήνα ο σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ για να δει και να θαυμάσει, όπως ήταν η επιθυμία του, τα αρχαία μνημεία και απέδωσε επιείκεια στους κατοίκους και την παραχώρηση πολλών προνομίων. </strong><br /><br /><a href="http://webcorsair.blogspot.com/2007/09/blog-post_08.html">συνεχεια... </a><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-990803900780122769?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-54369311339061251602007-09-01T18:45:00.000+03:002007-09-01T18:48:12.216+03:00<strong>Στο ΣΠΑΠ που θα λειτουργεί ώς τις 20 Μαίου του 2008, θα παρουσιαστούν εκθέματα αρχαίων αντικειμένων που σχετίζονται με την ελιά και προέρχονται από τη «Συλλογή Γεωργίου Τσολοζίδη». τα οποία είχαν συνοδεύσει και την έκθεση και στην πρώτη της διοργάνωση. Τώρα, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να θαυμάσει ακόμη 20 αρχαιότητες από τα μουσεία της αρχαίας Ολυμπίας, την παρουσίαση των οποίων επιμελήθηκε η Ζ΄ Εφορεία.<br /><br />H θέση της ελιάς στη διαμόρφωση των δεσμών των Ελλήνων με τη γη, η πανάρχαια σημασία του καρπού της στην αγροτική παραγωγή και την οικονομία γενικότερα και οι συνακόλουθοι συμβολισμοί στη λατρεία, στην τέχνη και στον πολιτισμό, αναδεικνύονται μέσα από τη συγκεκριμένη έκθεση, η οποία παρακολουθεί την ελιά στην καθημερινή ζωή. Στις συνήθειες, τα έθιμα, τις κοινωνικές, συναλλακτικές και οικονομικές σχέσεις αλλά και τη συμβολή της ως αντικείμενο έμπνευσης στις ποικίλες μορφές τέχνης.<br /><br />Η οργάνωση παραγωγής για την Πολιτιστική Εταιρεία του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας έγινε από την Αλεξία Λιάγκουρα και τον Θάνο Τουρή.<br /><br />Θεματικές ενότητες από τη μυθολογία και την ιστορία της ελιάς στον χώρο της Μεσογείου και τη σχέση της <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/09/blog-post.html">με τους Ελληνες</a>, τη σημασία της στη διατροφή, την υγεία, την οικονομία αλλά και τη λατρεία, την αναγωγή της σε σύμβολο περιλαμβάνει η έκθεση «Ελαίας Εγκώμιον» του Κέντρου Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών που φιλοξενείται από το Σάββατο στους εκθεσιακούς χώρους του συνεδριακού κέντρου ΣΠΑΠ στην Ολυμπία.<br /><br />Η τεκμηρίωσή της στηρίζεται στη μακροχρόνια έρευνα που έγινε από το Κέντρο Λαογραφίας για το θέμα στο πλαίσιο της δημιουργίας του «Ελληνικού Μουσείου Ελιάς» στον παραδοσιακό οικισμό Καψαλιανά του δήμου Αρκαδίου Ρεθύμνης. Δύο μεγάλα διεθνή συνέδρια των οποίων δημοσιεύτηκαν το 2003 τα Πρακτικά. Η έκθεση πρωτοπαρουσιάστηκε στο Μέγαρο της Ακαδημίας Αθηνών με επιτυχία κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Την επιμέλεια είχαν η αρχαιολόγος Λουίζα Καραπιδάκη και οι ιστορικοί τέχνης Ιρις Κρητικού και Φλάβια Nessi-Γιατζιτζόγλου σε συνεργασία με την αρχιτέκτονα Ελενα Ζερβουδάκη.<br /><br />Η έκθεση πραγματοποιείται με πρωτοβουλία και την υποστήριξη του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας σε συνεργασία με τη Ζ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-5436931133906125160?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Corsairhttp://www.blogger.com/profile/06635160706518172555noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-9770855587169071042007-08-30T18:08:00.001+03:002007-09-01T18:45:16.275+03:00<span xmlns=""><p><span style="font-family:Georgia;">Η προσωκρατική φιλοσοφία γεννήθηκε στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ. στις Ελληνικές πόλεις της Ιωνίας. Η ίδρυση της Ιωνικής σχολής της Μιλήτου αποτελεί το οριακό σημείο έναρξης της προσωκρατικής σκέψης και ουσιαστικά της πρώτης φιλοσοφικής σκέψης στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο. Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι είναι οι πρώτοι φιλόσοφοι. Οι Έλληνες παντρεύουν μέσα τους την αρχαία Ελληνική μυθολογία με την έλλογη σκέψη και αναζητούν στη φύση όλες εκείνες τις δυνάμεις που την απαρτίζουν. Οι φυσικοί προσωκρατικοί φιλόσοφοι ασχολούνται εξ ολοκλήρου με την πρωταρχική αιτία του κόσμου και με τις δυνάμεις εκείνες που στηρίζουν την πλάση και τον ίδιο τον άνθρωπο. Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι έδρασαν στην Μικρά Ασία, τη Θράκη, τη Σικελία και την Κάτω Ιταλία. Η Μίλητος γέννησε τους Θαλή, Αναξίμανδρο, Αναξιμένη, η Έφεσος τον Ηράκλειτο, η Σάμος τον Πυθαγόρα και Μέλισσο, τα Αβδηρα τον Δημόκριτο, η Σικελία τον Εμπεδοκλή, η Ελέα τους Παρμενίδη και Ζήνωνα.Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι άπλωσαν,με την σκέψη τους, τα φτερά του πολιτισμού και της φιλοσοφίας. Όλες οι έννοιες και οι επιστήμες, που μέχρι και σήμερα αναπτύσσονται αλματωδώς, είναι <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/08/blog-post_30.html">πνευματικά τέκνα</a> αυτών των φιλόσοφων. Η έννοια της ύλης, η έννοια του απείρου, η έννοια της δύναμης, του αριθμού, της κίνησης, του Είναι, του γίγνεσθαι, του Οντος, του Ατόμου, του χωροχρόνου, είναι δημιουργήματα αυτής της φιλοσοφικής σκέψης. Ο Σωκράτης μεγάλωσε μέσα στο πνεύμα των προσωκρατικών φιλοσόφων και αξιοποίησε τις γνώσεις και την σοφία τους. Η παιδεία του στηρίχτηκε στην προσωκρατική φιλοσοφία και η μορφή του άλλαξε τον κόσμο. Ο Σωκράτης έδωσε για πρώτη φορά στη φιλοσοφία ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα. Η έλλειψη αυτή του στοιχείου, από την ως τότε φιλοσοφική σκέψη, είναι ο κύριος λόγος που δόθηκε στους προηγούμενους από αυτόν φιλοσόφους ο τίτλος προσωκρατικοί.<br /></span></p><p><span style="font-family:Georgia;">Η ηθική φιλοσοφία του Σωκράτη στέλνει το φως της φιλοσοφίας ακόμα πιο μακριά στον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τον Πλωτίνο. Η έκταση της προσωκρατικής φιλοσοφίας είναι μικρή αλλά η επιρροή που προκάλεσε σε όλο τον μετέπειτα Ελληνικό και δυτικό πολιτισμό κολοσσιαία. Το άλμα, από τον θρησκευτικό φόβο στο ελεύθερο και καθαρό πνεύμα, είναι το σημαντικότερο στην ιστορία της επιστήμης και δεν έχει προηγούμενο σε κανένα <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/08/blog-post_24.html">άλλο πολιτισμό</a>. Ο σημερινός άνθρωπος είναι εξοικειωμένος με την επιστημονική σκέψη. Την εποχή όμως εκείνη η τομή αυτή που γεννά την φιλοσοφία από τη μυθολογία και την ποίηση είναι πολύ δύσκολη και αντιμετωπίζεται από τους μελετητές με θαυμασμό. " Σε ολόκληρη την ιστορία, τίποτε δεν είναι πιο εκπληκτικό ή τόσο δύσκολο να περιγραφεί όσο η αιφνίδια άνοδος του πολιτισμού στη Ελλάδα. Πολλά απ' όσα δημιουργούν τον πολιτισμό υπήρχαν ήδη επί χιλιάδες χρόνια στην Αίγυπτο και στη Μεσσοποταμία, και είχαν απλωθεί από εκεί στις γειτονικές χώρες. Αλλά ορισμένα στοιχεία έλειπαν, ωσότου τα προμήθευσαν οι Έλληνες. Το τι απετέλεσαν στην τέχνη και τη λογοτεχνία είναι γνωστό στον καθένα, αλλά ό,τι έχουν πραγματοποιήσει στον καθαρά διανοητικό τομέα είναι ακόμη εξαιρετικότερο." (Bertrand Russel).<br /></span></p><p><span style="font-family:Georgia;"><br /></span> </p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-977085558716907104?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Corsairhttp://www.blogger.com/profile/06635160706518172555noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-79343254751587473132007-08-29T17:54:00.000+03:002007-08-29T17:59:00.399+03:00<strong>Ολη η ιστορία της Λατινικής Αμερικής είναι μια ιστορία σκληρής εκμετάλλευσης και μεγάλων κοινωνικών αγώνων. Η μνήμη τους είναι μια ζωντανή αναφορά στα κινήματα που σημειώνουν τόσο συνταρακτικές επιτυχίες στη Λατινική Αμερική τα τελευταία χρόνια.<br /><br />Κάτι που εντυπωσιάζει στα μπάριος του Καράκας είναι οι τοιχογραφίες. Μεγάλες συνθέσεις με έντονα χρώματα όπου μαζί με τα συνθήματα ξεχωρίζουν τα πρόσωπα: ο Τσε Γκεβάρα και ο Σιμόν Μπολιβάρ είναι οι πιο συχνές παρουσίες. Ο Σιμόν Μπολιβάρ ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς ηγέτες των αντιαποικιακών επαναστάσεων και <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/08/blog-post_13.html">πολέμων</a> που έδιωξαν τους Ισπανούς αποικιοκράτες από τη Λατινική Αμερική στα πρώτα χρόνια του 19ου αιώνα.<br /><br />Στη Βολιβία, οι οργανώσεις των Ινδιάνων που έχουν παίξει κεντρικό ρόλο στους αγώνες και τις εξεγέρσεις των τελευταίων χρόνων έχουν τα δικά τους σύμβολα: το όνομα του Τουπάκ Κατάρι ενός από τους ηγέτες της εξέγερσης των αυτοχθόνων Ινδιάνων που σάρωσε το Περού και τη Βολιβία το 1780.<br /><br />Όταν πέντε <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/08/blog-post_14.html">αιώνες</a> πριν οι Ισπανοί και Πορτογάλοι κονκιστανδόρες «ανακάλυψαν» την αμερικάνικη ήπειρο ρίχτηκαν στο πιο άγριο πλιάτσικο του «Νέου Κόσμου». Εξαφάνισαν ολόκληρους <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/08/blog-post_15.html">πολιτισμούς</a>, εκατοντάδες χιλιάδες Ινδιάνοι πέθαναν δουλεύοντας αλυσοδεμένοι στις φυτείες και τα ορυχεία. Τα κενά τα κάλυπταν Μαύροι σκλάβοι.<br /><br />Η Ισπανική Αυτοκρατορία έχασε τις κτήσεις της στη Λατινική Αμερική στις αρχές του 19ου αιώνα. Οι ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης ταξίδεψαν στη Λατινική Αμερική και ενέπνευσαν ανθρώπους σαν τον Σιμόν Μπολιβάρ που οραματίστηκε μια ενιαία δημοκρατία για όλη την περιοχή. Οι αγώνες της ανεξαρτησίας κράτησαν από το 1810 μέχρι το 1825. </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-7934325475158747313?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-8591481550862953582007-08-27T17:17:00.000+03:002007-08-27T17:22:13.322+03:00Ετυμολογία<br /><br />φωτιά < μεσαιωνικά ελληνικά, φωτία "λάμψη" < φωτ-, "φως" + -ία (> -ιά)<br /><br /><br />Ουσιαστικό<br /><br />φωτιά θηλυκό<br /><br />χημική αντίδραση κατά την οποία παρατηρείται η ταυτόχρονη παραγωγή θερμότητας και φωτός με τη γρήγορη καύση εύφλεκτου υλικού που συνοδεύεται συνήθως από φλόγα<br /><br />η πυρκαγιά<br />ξέσπασε μεγάλη φωτιά στο δάσος<br /><br />η ακτινοβολία<br />τα μάτια του πετούσαν φωτιές<br /><br /><br /><br />Εκφράσεις<br /><br />ανάβω φωτιά : προκαλώ ένταση, κρίση<br />βάζω το χέρι μου στη φωτιά : είμαι σίγουρος για κάτι<br />να πέσει φωτιά να με κάψει : σε περιπτώσεις που κάποιος δίνει όρκο<br />ρίχνω λάδι στη φωτιά : προκαλώ εκνευρισμό<br />φωτιά και λάβρα (ή λαύρα) :<br />ο καύσωνας<br />πολύ εκνευρισμένος<br />άσ'τον ήσυχο σήμερα, είναι φωτιά και λάβρα<br />κάτι πανάκριβο<br />τα ρούχα σήμερα είναι φωτιά και λάβρα<br /><br /><br />Συγγενικές λέξεις<br /><br />φωτίτσα<br /><br /><br /><br />Ηταν Θεομηνια είπε στη Βουλή ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρωνας Πολύδωρας αναφερόμενος στις πυρκαγιές των τελευταίων ημερών. Ο κ. Πολύδωρας ζήτησε να «σεβαστούμε την έννοια της θεομηνίας» και αναφέρθηκε στις δυσμενείς καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στις 27 και 28 Ιουνίου, με θερμοκρασία πάνω από τους 40 βαθμούς Κελσίου υπό σκιάν και με ανέμους που έπνεαν με ταχύτητα 7 και 8 μποφόρ. Ο υπουργός πρόσθεσε ότι η καταστροφή δεν είναι απόλυτη !<br /><br />Θεομηνια λοιπόν, δηλαδή η οργή του Θεού (για τις αμαρτίες μας;) ήταν που χτύπησε την Πάρνηθα, το Πήλιο και τις άλλες περιοχές. <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/08/blog-post_27.html">Μεταφυσική η αιτία</a>, άρα ανίκανο το μυαλό του ανθρώπου που σκέφτεται ορθολογικά να τη συλλάβει. Ε τότε, αντί για πρόληψη πυρκαγιών να κάνουμε ευχέλαια στα δάση και αντί για πυροσβεστικά ας πάρουμε θυμιατά...<br /><br />Μηπως οι φωτιές ήταν και η 8η πληγή του Φαραώ που περίσσεψε από τη Παλαιά Διαθήκη; Ή μήπως η κατάρα της μούμιας; Και οι πλημμύρες που σχεδόν σίγουρα θα ακολουθήσουν, οι διαβρώσεις, η απώλεια εδαφών κι αυτά «θεομηνίες» θα χαρακτηριστούν;<br /><br />Τα οφελη όμως από την καταπάτηση και οικοδόμηση της μη χαρτογραφημένης δασικής γης, η ελλιπής οργάνωση της πολιτικής προστασίας, η επικινδυνότητα των δικτύων ΔΕΗ και ΟΣΕ, η προστασία που παρέχεται σε καταπατημένα και αυθαίρετα, η έλλειψη δασικού κτηματολόγιου, η αδιαφορία για προστατευμένες περιοχές και γενικότερα η πλήρης απαξίωση του φυσικού μας περιβάλλοντος, τη στιγμή μάλιστα που η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες που απειλούνται από την ερημοποίηση και τις κλιματικές αλλαγές, αυτά ΔΕΝ είναι θεομηνία. Είναι ξεκάθαρα ανθρώπινες δραστηριότητες που σε μεγάλο μέρος καλλιεργούνται από την Πολιτεία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-859148155086295358?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Corsairhttp://www.blogger.com/profile/06635160706518172555noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-47317693502229703042007-08-14T12:50:00.000+03:002007-08-14T17:17:27.363+03:00<a href="http://farm2.static.flickr.com/1116/1116031830_b71c357aaa_o.gif"><img id="" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="adeline" src="http://farm2.static.flickr.com/1116/1116031830_b71c357aaa_o.gif" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Θα ήταν μια ιστορία για κάποιον που ξεκινούσε πεθαίνοντας. Το σκηνικό έτοιμο: ξαπλωμένος στο κρεβάτι του μ’ ένα σκούρο μπλε κοστούμι με κόκκινη ρίγα, λεπτή σχεδόν αόρατη, στο κομοδίνο δίπλα του ένα </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Johnny</span><span style="font-family:Georgia;"> 12άρι και στο </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">CD</span><span style="font-family:Georgia;">-</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">player</span><span style="font-family:Georgia;"> το </span><i><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Requiem</span></i><span style="font-family:Georgia;"> του </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Mozart</span><span style="font-family:Georgia;">, το “</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Replay</span><span style="font-family:Georgia;">” πατημένο στο “</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Confutatis</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">maledictis</span><span style="font-family:Georgia;">”. Μετά, ήρθε η νύχτα. Περίμενα τη βροχή των αστεριών που πέφτουν – </span><i><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Go</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">and</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">catch</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">a</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">falling</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">star</span></i><span style="font-family:Georgia;">. Ελπίζω να την είδες εσύ τουλάχιστον – εδώ κάτω δεν έφτασε ποτέ. Μόνον οι γαλαξίες, απολιθωμένοι στην αιώνια ροή τους.<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><span style="font-size:0;"></span>Πού να πήγαν τόσα αστέρια; Μετά από αιώνες, κάποιος θα βρει ξανά ένα μαγικό σπαθί με την επιγραφή </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">ENSIS</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">CALIBURNUS</span><span style="font-family:Georgia;"> και τη σκοτεινή προφητεία: «Μόνον ο καλύτερος μπορεί να κρατήσει αυτό το σπαθί, μόνον ο καλύτερος, αλλά στο τέλος θα πεθάνει μόνος». Και ένα καινούριο παραμύθι θα ξεκινήσει, εκείνη θα τον αγαπήσει για λίγο, ύστερα θα τον προδώσει, εκείνος θα περιφέρεται σε στοιχειωμένα δάση, θα συναντήσει μια χλωμή δεσποσύνη, </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">The</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Lady</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">of</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Challot</span>·<span style="font-family:Georgia;"> θα είναι η σειρά του να προδώσει. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">-<i>Τι θα γίνει μετά; Τι θα γίνει μετά;<o:p></o:p></i></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><i><span style="font-family:Georgia;">-Θα πεθάνει μόνος.</span></i><span style="font-family:Georgia;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Κουράστηκα τόσους μήνες μέσα στις σκοτεινές θάλασσες. Αρμενίζαμε αιώνες. Τα νησιά μας ξέφευγαν πίσω από τις ομίχλες του Βορρά. Δεν υπάρχουν νησιά στο Βορρά, μόνο κάτι στενές λωρίδες ξηράς, με υποψίες γήινης θεμελίωσης, μαγεμένα όλα, πάνω σε κάθε βράχο καθισμένη η θανάσιμη σειρήνα, χαρίζοντας άσματα ολέθρου στους ναυτικούς, γύρω της σπασμένα κατάρτια, ναυάγια πλοίων, <i>Μη δεθείς στο κατάρτι</i>, σου έλεγα, <i>άσε το τραγούδι της να σε τσακίσει, φύγε από αυτό το πλοίο, είναι το πλοίο των τρελών, κανείς δεν μας θέλησε σ’ αυτή τη γη και μας παρέδωσαν στη θάλασσα</i>.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="DE" style="font-family:Georgia;">Doch du bist entschlossen. </span><span style="font-family:Georgia;">Δέθηκες στο κατάρτι, φώναζες να σφίξω κι άλλο τα δεσμά, περίμενες την αιώνια καταδίκη σου – κάθε βράδυ το όρνιο να σου ξεσκίζει τις σάρκες. Είχες τολμήσει την αναμέτρηση</span>·<span style="font-family:Georgia;"> και είχες νικηθεί.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Αιώνες αργότερα ήσουν αφημένος στη θάλασσα, δεμένος πάντα στο ίδιο κατάρτι, ο ναυαγός του κόσμου. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><br /><a href="http://farm2.static.flickr.com/1116/1116031830_b71c357aaa_o.gif"><img id="" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="adeline" src="http://farm2.static.flickr.com/1116/1116031830_b71c357aaa_o.gif" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-4731769350222970304?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-9175372270154074182007-08-11T11:54:00.000+03:002007-08-11T12:01:52.778+03:00Στο παρελθόν ήταν δύσκολη η αναγνώριση των ελληνικών χαρακτήρων από υπολογιστές, γιατί δεν παρείχαν ανάλογη υποστήριξη όλα τα υπολογιστικά συτήματα. (Ο υπολογιστής VICTOR 9000 υποστήριζε πολλά σύνολα χαρακτήρων. Όταν αργότερα βγήκε το IBM PC, πολλές προϋπάρχουσες δυνατότητες δεν τις υποστήριζε, όμως επικράτησε). Επίσης υπήρχε η απαίτηση, από κάποιες υπηρεσίες, ο οχταψήφιος κώδικας ASCII να μπορεί να "διπλώνει" έτσι που να μεταφέρεται το μήνυμα σε επταψήφια μηχανήματα (πχ. TELEX) και να διατηρείται σε κάποιο βαθμό η <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/08/blog-post_02.html">αναγνωσιμότητά</a> του.<br /><br />Σήμερα τα λειτουργικά συστήματα υποστηρίζουν πολύ περισσότερες γλώσσες, μεταξύ των οποίων και τα ελληνικά, και είναι πιο εύκολο να επικοινωνήσουν Έλληνες μεταξύ τους στη μητρική τους γλώσσα στο διαδίκτυο.<br /><br />Πολλοί παρ΄ όλα αυτά χρησιμοποιούν ακόμα τα greeklish γιατί είναι γρηγορότερα στη δακτυλογράφηση και δεν υπάρχει λόγος να έχουν σωστή ορθογραφία. (Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να ξεσπάσει ένας άτυπος "πόλεμος" (flame war) για την ορθογραφία μεταξύ χρηστών ενός φόρουμ σε greeklish. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι τα greeklish πρέπει να είναι ακριβής μεταγραφή των ελληνικών, ενώ άλλοι τα <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/04/blog-post_14.html">χρησιμοποιούν</a> για την απλή φωνητική μεταφορά των ελληνικών.<br />Π.χ. τον Αύγουστο του 1997 στο διεξήχθη ένας τέτοιος "πόλεμος", λόγω του ότι κάποιος έγραψε τον ποταμό Έβρο ως Eyros, αντί Ebros.)<br /><br />Κάποιοι αναφέρουν ότι η πρώτη σύγχρονη χρήση των greeklish έγινε από την Ε.Μ.Υ., την ελληνική Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία, πολλές <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/07/blog-post_29.html">δεκαετίες</a> πριν και πολύ πριν την ευρεία χρήση του διαδικτύου.<br /><br />Ο όρος “Φραγκολεβαντίνικα” είναι ο Ελληνικός και Λεβαντίνικος όρος για τη χρήση του Λατινικού αλφαβήτου για την γραφή Ελληνικών. (Φράγκος είναι ο Ελληνικός και Λεβαντίνικος όρος για τους Δυτικούς Ευρωπαίους, και κατά επέκταση τους Ρωμαιοκαθολικούς.)<br /><br />Αυτή η χρήση ήταν μέρος μιας ευρύτερης τάσης για χρήση του αλφαβήτου σύμφωνα με το δόγμα, π.χ. ελληνικό αλφάβητο για Τούρκους Ορθόδοξους Χριστιανούς (καραμανλήδικα) και χρήση ελληνικού και αραβικού αλφαβήτου στην Αλβανία. Συνηθιζόταν δε στο Βενετοκρατούμενο Αιγαίο στην πρώιμη σύγχρονη εποχή. <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/04/abebe-bikila.html">Πράγματι</a> υπάρχουν αρκετά δείγματα από αυτόγραφα χειρόγραφα της αναγέννησης, όπου ελληνικά κείμενα είναι γραμμένα με αυτόν τον τρόπο, όπως π.χ. η κωμωδία "Fortounatos" από τον Μάρκο Αντώνιο Φώσκολο (1655). Υπάρχουν ακόμα δείγματα από βιβλία τυπωμένα με τέτοιο τρόπο, όπως το βιβλίο "I Mera tou Hristianou" που φυλάσσεται σήμερα στο Βενετικό Μουσείο της Νάξου.<br /><br />Η χρήση αυτή ονομάζεται ακόμα "φραγκοχιώτικα", λόγω της πολύ σημαντικής παρουσίας καθολικών ιεραποστόλων στο νησί της Χίου.<br /><br />Κατά αναλογία, ήταν κοινή η χρήση (αλλά εδώ υποτιμητική) του όρου "Φραγκοβλάχικα", που αναφερόταν αρνητικά στην χρήση των Greeklish από τους Βλάχους.<br /><br />Τα φραγκολεβαντίνικα βρίσκονταν σε χρήση τον 20ο αιώνα από ό,τι φαίνεται σε επιστολές που στέλνονταν από το μέτωπο της Αλβανίας το 1940.<br /><br /><br /><br />Τα greeklish χρησιμοποιούνται στο διαδίκτυο όταν Έλληνες επικοινωνούν μέσω email, IRC ή instant messaging. Επίσης χρησιμοποιούνται πολλές φορές σε <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/03/angel-eyes.html">μηνύματα</a> τύπου SMS, καθώς και μεταξύ Ελλήνων που ζουν καιρό σε αγγλόφωνες χώρες.<br /><br /><br /><br />Τα Greeklish μπορεί να είναι ορθογραφικά, δηλαδή να ακολουθούν τους κανόνες της ελληνικής ορθογραφίας, ή να είναι <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/03/just-famous.html">φωνητικά</a>, δηλαδή να σκοπεύουν στη φωνητική απόδοση των ελληνικών. Ο περισσότερος όμως κόσμος χρησιμοποιεί ένα "μικτό" σύστημα, που συνδυάζει το θέμα της ορθρογραφίας με την φωνητική απόδοση, χωρίς η γραφή να έχει ισχυρή τυποποίηση.<br /><br /><br />Υπάρχουν πολλοί τρόποι να γράψει κανείς greeklish. Εφ’ όσον δεν υπάρχει κοινώς αποδεκτή μέθοδος, ο καθένας χρησιμοποιεί τα "δικά του" greeklish.<br /><br />Ο ΕΛΟΤ έχει προτείνει ένα τυποποιημένο πρότυπο μεταγραφής το οποίο χρησιμοποιείται από το Βρεττανικό συμβούλιο, όχι όμως και από το γενικό κοινό. Μόνο όμως τα ASCII σέβονται τη ελληνική ορθογραφία και επιτρέπουν μία αυτόματη και αναστρέψιμη μεταγραφή.<br /><br /><br />Ο Γιάννης Ανδρουτσόπουλος αναφέρεται στο βιβλίο "Exegesis" , γραμμένο σε greeklish το οποίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις "Οξύ" το 2000. Η <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/03/blog-post_17.html">μεταγραφή</a> σε greeklish βασίστηκε στην ελληνική μετάφραση του αρχικού βιβλίου που έγραψε ο Astro Teller. Είναι ένα μυθιστόρημα για την Τεχνητή Νοημοσύνη και περιγράφει ένα λογισμικό που αποκτά "δική του" βούληση. Το βιβλίο γράφτηκε μιμούμενο την μορφή e-mail, κάτι που ώθησε τον Ανδρουτσόπουλο και τους συνεργάτες του να το δημοσιεύσουν και σε greeklish<br /><br />Οι περισσότερες προσωπικές και <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/03/blog-post_29.html">ανεπίσημες</a> ιστοσελίδες ήταν γραμμένες στο παρελθόν σε greeklish. Σήμερα αυτό δεν ισχύει, καθώς η χρήση των greeklish δε θεωρείται πλέον κατάλληλη. Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν ακόμα ιστοσελίδες γραμμένες σε greeklish. Επίσης τα greeklish χρησιμοποιούνται σε πολλά διαδικτυακά forum.<br /><br /><br />Μερικοί διακομιστές υπηρεσιών διαδικτύου στην Ελλάδα χρησιμοποιούν και ελληνικά και greeklish στα e-mail τους. Π.χ. ανακοινώσεις που στέλνονται στους χρήστες είναι γραμμένες σε ελληνικά, αγγλικά και greeklish.<br /><br /><br />Η χρήση των Greeklish για επαγγελματικούς σκοπούς ή αλληλογραφία <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/03/icons.html">σχετική</a> με εργασία θεωρείται ως έλλειψη επαγγελματισμού ή και σεβασμού από ορισμένους.<br /><br /><br />Γύρω στο 2004 εμφανίστηκε σε πολλά ελληνικά διαδικτυακά forum (όπου τα greeklish ήταν ο κύριος τρόπος επικοινωνίας) μία κίνηση κατά της χρήσης των greeklish. Οι διαχειριστές απειλούσαν με εξοστρακισμό τους χρήστες που συνέχιζαν να χρησιμοποιούν τα greeklish, κάνοντας έτσι υποχρεωτική τη χρήση των ελληνικών, αλλά η χρήση των greeklish δεν κατάφερε να γίνει <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/03/smooth-criminal.html">λόγος </a>για αποκλεισμό από φόρουμ.<br /><br />Τέτοια παραδείγματα ήταν τα Translatum Greek Translation Forum, το Athens Wireless Metropolitan Network Forum, το Venus Project Forum, το adslgr.com Forum και το Greek Technological Forum.<br /><br />Ο λόγος για αυτό είναι ότι το κείμενο γραμμένο σε Greeklish θεωρείται ακαλαίσθητο, καθώς και δυσκολότερο στην ανάγνωση, σε σύγκριση με <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/04/blog-post_23.html">κείμενο</a> γραμμένο με το ελληνικό αλφάβητο.<br /><br />Ένα επιχείρημα κατά της <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/04/blog-post_05.html">ολοκληρωτικής</a> χρήσης ελληνικών είναι ότι πολλοί χρήστες γράφουν από το εξωτερικό και μέσω υπολογιστών που δεν τους ανήκουν, όπως σε πανεπιστήμια ή νετ καφέ. Έτσι δεν υπάρχει η δυνατότητα για ελληνική γραμματοσειρά με αποτέλεσμα τα Greeklish να είναι η μόνη επιλογή.<br /><br />Στα ελληνικά IRC και IM, χρησιμοποιούνται κυρίως Greeklish.<br /><br />Θεωρείται από πολλούς ότι η χρήση των Greeklish απειλεί την ακεραιότητα της ελληνικής γλώσσας (επειδή ατονεί το ορθογραφικό αίσθημα), ενώ άλλοι <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/04/blogs.html">διαφωνούν</a> και υποστηρίζουν τη χρήση τους.<br /><br />Παρατηρείται ακόμα συχνά η μεταγραφή αγγλικών σε ελληνικό αλφάβητο και στη συνέχεια μετατροπή σε greeklish. Αυτή η διπλή μεταγραφή είναι ειρωνική, π.χ. αν ένας χρήστης θέλει να γράψει "this is hard to read" αυτό μέσω του "δις ιζ χαρντ του ριντ” γίνεται "dis iz xarnt tou rint". Έτσι το αλφάβητο είναι λατινικό, αλλά η ορθογραφία ελληνική. Κάποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι ότι αυτό είναι ακαλαίσθητο, αλλά αυτό είναι ακριβώς και ο σκοπός μιας τέτοιας χρήσης, η ειρωνική τήρηση απόστασης από την μεταγραφή των αλφαβήτων. Αυτή η χρήση είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στη λίστα αλληλογραφίας Hellas.<br /><br />Η ευρεία χρήση των Greeklish σε μεγάλα κείμενα είναι σήμερα (2007) σπάνια. Η χρήση τους περιορίζεται συνήθως σε μικρά ανεπίσημα μηνύματα μεταξύ φίλων.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-917537227015407418?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-26753477887519481182007-08-10T11:02:00.000+03:002007-08-10T11:06:30.400+03:00<strong>Στην νέα ελληνική γλώσσα, η λέξη έχει αποκτήσει τη σημασία ενός δυσάρεστου γεγονότος ή μίας ανεπιθύμητης κατάστασης.<br /><br />Όσον αφορά στον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, όμως, η λέξη έχει εντελώς διαφορετική σημασία. Ετυμολογικά προέρχεται από το ρήμα δράω-ω, επομένως σημαίνει το είδος της ποίησης που συνοδεύεται από αναπαράσταση των πράξεων που περιγράφει (σε αντιδιαστολή με το έπος και τη λυρική ποίηση). Η προέλευση του δράματος ως ποιητικού είδους δεν είναι απόλυτα γνωστή, μάλλον όμως συνδέεται με τη λατρεία του θεού Διονύσου.<br /><br />Τα είδη του δράματος είναι τρία:<br /><br />Η κωμωδία<br />Η τραγωδία<br />Το σατυρικό δράμα<br /><br />Στην αρχαιότητα υπήρχαν επίσης δραματικοί αγώνες, στους οποίους λάμβαναν μέρος διάφοροι συγγραφείς. Ίσως οι σπουδαιότεροι τέτοιοι αγώνες να ήταν αυτοί που γίνονταν στα Μεγάλα Διονύσια.<br /><br /><br /><br />Το Θέατρο του Παραλόγου ή Le Theatre de l'Absurde<br />είναι φράση που χρησιμοποιείται σε αναφορά σε συγκεκριμένα έργα γραμμένα από έναν αριθμό βασικά Ευρωπαίων θεατρικών συγγραφέων στις δεκαετίες του 1940, 1950 και 1960, καθώς και στο στυλ θεάτρου που εξελίχθηκε από το έργο τους. Ο όρος επινοήθηκε από τον κριτικό Μάρτιν Έσλιν, ο οποίος χρησιμοποίησε τη φράση ως τίτλο σε ένα βιβλίο του του 1962 πάνω στο θέμα αυτό. Ο Έσλιν θεώρησε πως το έργο των συγγραφέων αυτών δίνει καλλιτεχνική άρθρωση στην φιλοσοφία του Αλμπέρ Καμύ πως η ζωή είναι εμφύτως χωρίς νόημα, όπως επεξηγείται στο έργο του Ο Μύθος του Σισύφου. Το Θέατρο του Παραλόγου θεωρείται πως κατάγεται από τον Νανοϊσμό, α-νόητη ποίηση και αβαντ-γκαρντ τέχνη των δεκαετιών του 1920 και 1930. Ωστόσο, το είδος αυτό του θεάτρου κατάφερε να γίνει δημοφιλές αφού ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος τόνισε την αβεβαιότητα και επισφαλή θέση της ανθρώπινης ζωής. Η έκφραση Θέατρο του <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/08/blog-post_08.html">Παραλόγου</a> έχει γίνει στόχος κριτικής από μερικούς συγγραφείς, και έτσι συναντάμε και τους όρους 'Αντι-Θέατρο' και 'Νέο Θέατρο'.<br /><br />Σύμφωνα με τον Μάρτιν Έσλιν, οι τέσσερεις καθοριστικοί θεατρικοί συγγραφείς του κινήματος είναι οι Ευγένιος Ιονέσκο, Σάμιουελ Μπέκετ, Ζαν Ζενέ και Άρθουρ Αντάμοβ, αν και καθένας από αυτούς τους συγγραφείς έχει εξ ολοκλήρου μοναδικά θέματα και τεχνικές που πηγαίνουν πέρα από τον όρο 'παράλογο'. Άλλοι συγγραφέις που συχνά σχετίζονται με την ομάδα αυτή είναι μεταξύ άλλων οι Τομ Στόπαρντ, Φρίντριχ Ντυρενμάτ, Φερνάντο Αραμπάλ, Χάρολντ Πίντερ, Έντουαρντ Άλμπι και Ζαν Ταρντιού. Στους θεατρικούς συγγραφείς που λειτούργησαν ως έμπνευση στο κίνημα περιλαμβάνονται οι Αλφρέντ Τζαρύ, Λουίτζι Πιραντέλο, Στανισλάβ Βιτκίεβιτς, Γκιγιώμ Απολλιναίρ, οι σουρεαλιστές και πολλοί άλλοι. Το κίνημα του 'Παράλογου' ή 'Νέου Θεάτρου' ήταν στις αρχές του ένα διακριτό με βάση το Παρίσι (τη rive gauche, αριστερή όχθη του Σηκουάνα) αβαντ-γκαρντ φαινόμενο συνδεδεμένο με εξαιρετικά μικρά θέατρα στο Quartier Latin, και κέρδισε με τον καιρό την διεθνή εξέχουσα θέση του.<br /><br />Στην πράξη, το Θέατρο του Παραλόγου ξεφεύγει από τους ρεαλιστικούς χαρακτήρες, καταστάσεις και ό,τι είναι συνδεδεμένο με θεατρικές συμβάσεις. Ο χρόνος, ο τόπος και η <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/08/blog-post_02.html">ταυτότητα</a> είναι ασαφή και ρευστά, και ακόμη και η βασική αιτιότητα συχνά καταρρέει. Ασήμαντες πλοκές, επαναληπτικός ή χωρίς νόημα διάλογος και δραματικές ασυνέπειες χρησιμοποιούνται συχνά για να δημιουργήσουν ονειρικές, ή ακόμη και εφιαλτικές διαθέσεις.<br /><br /><br /><br />Ιλαροτραγωδία ονομάζεται το θεατρικό εκείνο είδος της Τραγωδίας της οποίας η υπόθεση εκτυλίσσεται από τραγική σε κωμική. Έτσι κατ΄ επέκταση ως έκφραση χαρακτηρίζεται και κάθε θλιβερή κατάσταση που έχει όμως κωμική έκβαση.<br /><br />Πρώτος που επινόησε και έγραψε ιλαροτραγωδίες φέρεται ο καταγόμενος από Συρακούσες, αλλά που διέπρεψε στο Τάραντα o Ρίνθων (γιος κεραμέα). Σημαντικά έργα του αναφέρονται: "Ο Αμφιτρίων", "Ηρακλής", "Ιφιγένεια", "Ορέστης" και "Τήλεφος". Οι Ιλαροτραγωδίες του Ρίνθωνα διακωμωδούσαν θεούς ήρωες κυβερνήτες, ενώ τα τραγικά πρόσωπα των δραματικών υποθέσεων παριστάνονταν με κωμικές όψεις και σημείωσαν μεγάλες επιτυχίες. Όλες έχουν χαθεί.<br /><br />Άλλοι ποιητές που να ασχολήθηκαν με αυτό το είδος της (θεατρικής) ποίησης είναι οι: Σκύρας ο Ταραντίνος, Βλαίσος εκ Καπρίοις (της Καμπανίας) που συνέγραψε "Σπουδαιογέλοια" εκ των οποίων έχουν διασωθεί μόνο δύο επιγραφές, ο Μεσοτρίβας, ο Σατούρνος κ.ά.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-2675347788751948118?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-22778978644847032512007-08-07T17:27:00.000+03:002007-08-07T17:28:37.583+03:00<strong>Ο Χαΐρ αντ Ντιν (Khair ad Din) (περ. 1475–1546) ήταν ναύαρχος της οθωμανικής αυτοκρατορίας και κουρσάρος των ακτών της Μπαρμπαριάς (σημερινής Αλγερίας). Ήταν γενικώς γνωστός ως Μπαρμπαρόσα ("<span style="color:#ff0000;">Κοκκινογένης</span>") για τους Ευρωπαίους, και Μπάρμπαρος Χαϊρεντίν. Πασάς ανάμεσα στους Τούρκους. Το όνομά του στην τουρκική γλώσσα ήταν Χιζίρ Μπιν Γιακούπ από το Αραβικό Χιντρ 'ιμπν Για'κουμπ.<br /><br />Η καταγωγή του Χαϊρεντίν αναζητάται στην Λέσβο. Ο πατέρας του ήταν σπαχής ονόματι Γιακούπ και η μητέρα του ελληνίδα χριστιανή από τη Λέσβο, ονόματι Κατερίνα. Αρκετοί ιστορικοί θεωρούν πιθανό ότι και ο πατέρας του ήταν Έλληνας Γενίτσαρος.<br /><br />Ο Μπαρμπαρόσα θεωρείται ο κατεξοχήν οργανωτής του οθωμανικού στόλου, στον οποίο κατείχε τον βαθμό του ναυάρχου. Αργότερα έγινε σουλτάνος του Αλγερίου και τελικά Μπεϊλάρ Μπέης του Αιγαίου, ένα από τα μεγαλύτερα οθωμανικά αξιώματα. Κατά τη διάρκεια των κατακτητικών και αρπακτικών επιδρομών του ο Μπαρμπαρόσα έστειλε τους Τούρκους και αλγερινούς πειρατές του ενάντια στα Κύθηρα, στην περιοχή του Τσιρίγου. Αυτό που επακολούθησε ήταν η ερήμωση του νησιού. Λέγεται ότι σκοτώθηκαν 7.000 άμαχοι και οι υπόλοιποι πουλήθηκαν ως σκλάβοι, ενώ εκείνοι που κατόρθωσαν να διαφύγουν, κρύφτηκαν στα βουνά ή πέρασαν στην Πελοπόννησο. Ακόμα και σήμερα στην πρωτεύουσα του νησιού τον Άγιο Δημήτριο, γνωστή έως Παλαιοχώρα είναι διακριτά τα ίχνη της ερήμωσης από την πειρατική λαίλαπα.<br /><br />Η διάλυση της αυτοκρατορίας των Αλμοχάντ δημιούργησε κενό εξουσίας, το οποίο προκάλεσε την άνοδο της πειρατείας στην περιοχή που έγινε αργότερα γνωστής ως Ακτή της Μπαρμπαριάς. Οι παράκτιες πόλεις μίσθωναν κουρσάρους να λεηλατούν εμπορικά πλοία, εν όψει του έντονου εμπορικού ανταγωνισμού των θαλασσών.<br /><br />Η βορειοαφρικανική πειρατεία ώθησε τους Ισπανούς να καταλάβουν και να αποκλείσουν πολλά λιμάνια-ορμητήρια των πειρατών, συμπεριλαμβανόμενου του Αλγερίου, που υποχρεώθηκε να πληρώνει φόρους. Τούτη η χριστιανική κατοχή των βορειοαφρικανικών λιμανιών ώθησε τους Μουσουλμάνους να ζητήσουν βοήθεια από τον Οθωμανό χαλίφη. Ανταποκρινόμενος ο χαλίφης έστειλε ναυτικό στόλο που εκδίωξε τους Ισπανούς από τα περισσότερα λιμάνια των αφρικανικών ακτών.<br /><br />Το 1518 ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα έγινε επίσημος αντιπρόσωπος του οθωμανού σουλτάνου στην Αλγερία και οι Αλγερινοί κουρσάροι κυριάρχησαν στη Μεσόγειο υπό την οθωμανική δικαιοδοσία επί μακρό χρονικό διάστημα. Μόνο στα τέλη του 18ου αιώνα κατόρθωσαν να αντιπαρατεθούν οι Ευρωπαίοι στους πειρατές της Μπαρμπαριάς με ανώτερη ναυτική δύναμη και πυροβολικό. Το 1815 μια ναυτική μοίρα από τις Η.Π.Α. υπό τον πλοίαρχο Στίβεν Ντικάτουρ επιτέθηκε στο Αλγέρι και εξανάγκασε τον κυβερνήτη του να υπογράψει συνθήκη, σύμφωνα με την οποία τα πλοία των Η.Π.Α. εξαιρούνταν των πειρατικών επιθέσεων.<br /><br />Οι διαρκείς επιδρομές σε ευρωπαϊκά πλοία ώθησαν τους Βρετανούς και Ολλανδούς να ενώσουν τις δυνάμεις τους ενάντια στους Αλγερινούς και σχεδόν να καταστρέψουν ολοκληρωτικά το στόλο τους το 1816. Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους. Το 1830 ο γαλλικός στρατός εισέβαλε στο Αλγέρι και η γαλλική κατοχή της Αλγερίας συνεχίστηκε για τα επόμενα 123 χρόνια.<br /><br /><br />Από τους δύο αδελφούς Μπαρμπαρόσα ο μεγαλύτερος, ο Αρούτζ, ήταν ο ο πρώτος που ακολούθησε τον δρόμο της πειρατείας, υπογράφοντας σε μια κουρσάρικη γαλέρα που είχε ως βάση του το νησί, κρησφύγετο για τους Έλληνες και Μουσουλμάνους πειρατές. Αιχμαλωτίστηκε από τους Ιππότες της Ρόδου και και υποχρεώθηκε να υπηρετεί ως σκλάβος, μέχρις ότου τον αγόρασε ένας Αιγύπτιος εμίρης. Τα αδέλφια ξανάσμιξαν στην Αλεξάνδρεια και με τη βοήθεια του εμίρη αποδείχθηκαν επιτυχημένοι επιδρομείς.<br /><br />Οι δύο μετέφεραν τις επιχειρήσεις τους στη δυτική Μεσόγειο το 1505 και επανεγκατεστάθηκαν στην Ντζέμπρα, κοντά στην Τυνησία. Από εκεί ασκούσαν πειρατεία ενάντια στα χριστιανικά έθνη, συλλαμβάνοντας παπικές γαλέρες, ισπανικά πολεμικά πλοία και εμπορικά. Κατόπιν, εξαιτίας μιας διαφωνίας τους με τον σουλτάνο της Τυνησίας, αναγκάστηκαν να αλλάξουν ορμητήριο, τραβώντας για το Ντζιντζελί, κοντά στο Αλγέρι το 1511.<br /><br />Το 1512 ο Αρούτζ έχασε το ένα του χέρι σε μια προσπάθεια να καταλάβει ένα ισπανικό οχυρό στη βορειοαφρικανική ακτή και νικήθηκε πάλι μετά από δύο χρόνια. Από τότε σημειώθηκε αλλαγή στη δραστηριότητα των δύο αδελφών. Οι επιθέσεις τους εστιάζονταν όλο και περισσότερο στον Ισπανικό στόλο και τις παράκτιες εγκαταστάσεις του. Όταν ο σουλτάνος του Αλγερίου απέτυχε να ανταποκριθεί κατάλληλα στην ισπανική απειλή το 1516, ο Αρούτζ του επιτέθηκε με μια κουρσαρική δύναμη και αφού τον σκότωσε, αυτοανακηρύχθηκε σουλτάνος.<br /><br />Το 1518 οι μάχες με τους Ισπανούς εντάθηκαν. Σε μια επίθεση εναντίον των ισπανικών εγκαταστάσεων στο Οράν, ο Αρούτζ δέχθηκε αιφνιδιαστική επίθεση και αναγκάστηκε να κλειστεί στην πόλη Τλεμτσέν. Προσπαθώντας να σπάσει τον κλοιό σκοτώθηκε.<br /><br />Ο Χαΐρεντίν, το Δώρο του Θεού, συμμάχησε με τους Οθωμανούς και ονομάστηκε επίσημα σουλτάνος του Αλγερίου. Συνέχισε της επιθέσεις του ενάντια στα ισπανικά εμπορικά. Το 1535 έχασε την Τυνησία αλλά κατέλαβε τη Μαγιόρκα και τη Νίκαια, νικώντας παράλληλα τον χριστιανικό στόλο που απειλούσε την ανατολική Μεσόγειο. Πέθανε το 1546, εμφανώς ευνοούμενος της Υψηλής Πύλης και επιτυχημένος ναύαρχος, αφού ονομάστηκε Μπεϊλάρ Μπέης, δηλαδή γενικός διοικητής των οθωμανικών ναυτικών δυνάμεων.<br /><br /><br /><br /><span style="color:#ff0000;">Barbarossa.<br /><br /></span><br />Greek Turkish pirate and admiral in the service of the Ottoman Empire.<br /><br />Khayr ad-Din, original name Khidr Barbary pirate and later admiral of the Ottoman fleet, by whose initiative Algeria and Tunisia became part of the Ottoman Empire. For three centuries after his death, Mediterranean coastal towns and villages were ravaged by his pirate successors.<br /><br /><br />He and his brother 'Aruj, sons of a Turk from Lesbos, hated the Spanish and Portuguese for their attacks on North Africa and took up piracy on the Barbary Coast in hopes of seizing an African domain for themselves. When 'Aruj was killed in 1518, Khidr took the title Khayr al-Din. He offered allegiance to the Ottoman sultan and in return received military aid that enabled him to capture Algiers in 1529. Appointed admiral in chief of the Ottoman Empire (1533), he conquered all of Tunisia. Emperor Charles V captured Tunis in 1535, but Khayr al-Din defeated his fleet at the Battle of Preveza (1538), securing the eastern Mediterranean for the Turks for 33 years. His red beard was the source of the epithet Barbarossa, used by Europeans.<br /><br />died 1546</strong><br /><strong>.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-2277897864484703251?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Corsairhttp://www.blogger.com/profile/06635160706518172555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-22202536488590363572007-08-04T11:29:00.000+03:002007-08-04T11:36:31.419+03:00<strong>If you flirt with a girl over a long period of time, the slow, steady increase in the attention that she gives you is followed by a sharp drop-off.<br />Have you ever looked at men who can get any girl they want and wondered, "How do they do it?" <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/04/blog-post_23.html">Women are attracted </a>to men who possess power and status. The art of distracting a woman from all your shortcomings and making her fall in love with you for who you are is called seduction. Here is a key to <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/04/blogs.html">becoming a winner</a>.<br /><br />RIGHT PLACE,RIGHT TIME<br /><br />You must <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/04/blog-post_05.html">arouse her temptation </a>which then gives her an adrenaline rush. Find an appropriate time (and place) to plant one, first on her cheek and then her lips while gently stroking her neck. Fear of being caught stimulates a fight-or-flight response. Adrenaline floods her system, making everything feel much more intense.<br /><br />HAVE THE DRIVE<br /><br /><a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/03/icons.html">Heading to a party </a>is the perfect opportunity to lure her over to the driver's side - the mood is up, and you're dressed to the nines. Be subtle, gently graze. Suggest that it's proper to be fashionably late - and then halt and park. And peck her. It's like sharing <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/03/smooth-criminal.html">a secret all night </a>especially if you've promised each other an encore.<br /><br />STRAIGHT TALK<br /><br />Meeting women is easy, if you're not <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/03/blog-post_29.html">sidetracked by insecurity</a>, coy games or body-language interpretation. The simplest way is lean in unexpectedly and whisper in her ear, "I just had to be near you." Be mindful of your tone. Brash: bad. Calm: good. Caress her with your voice. And when you've become friendly enough and you know you will not get a punch, then say she looks beautiful and tell her how much you want her.<br /><br />TECHNOLOGY DRIVE<br /><br />Send a short, suggestive note. Something as simple as, "It was amazing last night. When can I see you again?" will incite her interest for sure. <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/03/just-famous.html">If she feels the same </a>way, she'll respond accordingly. As the tension builds, resist the temptation to pour out your soul or create a list of your top ten fantasies. And remember : Use of <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/03/blog-post_17.html">emoticons</a> will ensure that you spend the night alone.<br /><br />FOODIE'S DELIGHT<br /><br />It's no secret that good food, wine, and conversation lead to great sex. Listen attentively to her, make eye contact, and seek out a common interest. While eating, conjure up the same sounds that accompany passion: mmm, oooh, aahh. You're creating a mood and <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/03/angel-eyes.html">a fantasy </a>. Be subtle about it, however. You don't want the host to say, "Um, Jai, do you mind? We're eating.<br /><br />PLEASURE POINT<br /><br />Indian men know that the journey is almost always more interesting than the destination. Pleasure is linked to the gradual process of seduction, which includes courtship, touching , and kissing. Focusing on the finish misses the point. <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/04/abebe-bikila.html">Try to bring in </a>some passion while having sex. Conventional sex can be very limiting. This results in a larger climax for both partners.<br /><br />KEY POSITION<br /><br />Men pay attention to places that seem less erotic, like the inner arms, back and shoulders . Shaking up the routine leads to better times. Variety is the spice of life, use your imagination beyond the missionary, please.<br /><br />KEEP IT RIGHT<br /><br />Hint at what's to come: Subtly stroke her thigh or lower back during dinner; steal a lingering kiss on her bare shoulder at a crowded bar.<br /><br />TIME FACTOR<br /><br />Ask her out, but bear in mind the time and place. You will eventually learn what the right time is. If you flirt with a girl over a long period of time, the slow, steady increase in the attention that she gives you is followed by a sharp drop-off . This is a signal that she is sick of waiting and spites you for it. </strong><br /><strong>.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-2220253648859036357?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Corsairhttp://www.blogger.com/profile/06635160706518172555noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-6029977649942051012007-07-30T11:14:00.000+03:002007-07-30T11:18:33.767+03:00<strong>Κατόρθωσα να τελειώσω το <a href="http://www.amazon.co.uk/Untold-Stories-Alan-Bennett/dp/0571228305">Untold Stories </a>από τον <a href="http://www.museum.tv/archives/etv/B/htmlB/bennettalan/bennettalan.htm">Alan Bennett</a>. Είμαι αρκετά υπερήφανος του επιτεύγματος καθώς το βιβλίο εχει περίπου 650 σελίδες και μου πηρε μια λιγότερο από εβδομάδα, εν τω μεταξύ έχω διαβάσει επίσης τον ατελείωτο αριθμο των περιοδικών που εχουν κατακλησει την αγορά.<br /><br />Ήμουν αρκετά έκπληκτος με την υποδοχη που το βιβλίο δεχτηκε εντος των τοπικών συνόρων μου (ακόμα κι αν, ανεξήγητα, εμφανίστηκε στη νέα μυθιστοριογραφία) δεδομένου ότι είναι ένα πολύ αγγλικό βιβλίο με πολύ αγγλικές μνήμες και καταγγελίες.<br /><br />Εκπλαγην που, ο Bennett, στις σελίδες των αποσπασμάτων ημερολογίων, έρχεται ως αρκετά γκρινιάρικο άτομο. Είναι καλό να ξέρω ότι μοιραζόμαστε μερικές ιδιότητες. Αμφιβάλλω ότι θα ανεχόμουν μια διαβίωση γυναικών σε ένα φορτηγό μεσα στην αυλη του σπιτιου μου για δεκαπέντε χρονια. Ακόμα και μετά από την ανάγνωση του βιβλίου, δεν είμαι αρκετά βέβαιος γιατί της επέτρεψε να το κάνει έτσι. Βλέπω ότι πιθανώς πάντα θα προτιμούσε να αποφύγει τη σύγκρουση, αλλά ακόμα δεν μπορεί να τον έχει καταστήσει τοσο πολύ δημοφιλή με τους γείτονές του, αν και υποθέτω ότι το ξέχασαν μετά από ένα ή δύο χρονια και έγινε μέρος της καθημερινής ζωής τους, περιπου οπως δεχτηκα εγω ότι τα τραίνα που περνούν διπλα απο το σπιτι μου έχουν γίνει μέρος της δικιας μου ζωης.<br /><br />Απόλαυσα το βιβλίο και με επιασε <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/07/blog-post_29.html">μελαχγολια</a> από τις περιγραφές επισκέψεών του στις αρχαίες εκκλησίες για να δει τα παράθυρα και τα μνημεία. Ήμουν συλλέκτης φωτογραφιων εκκλησιών με εκείνο τον τρόπο που ο ίδιος για μια στιγμή εν τούτοις, απροσμενα κατά τη διάρκεια του τελευταίου ταξιδιού μου στην Αγγλία που πέρασα κοντά απο το <a href="http://www.rmcp.co.uk/">Romney Marsh </a>χωρίς επίσκεψη στο St. Mary. Όταν έζησα εδώ κοντά στο Ashford, το επισκεπτομουν τακτικά, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και καθόμουν ήσυχα σε ένα από παλαιά οικογενειακά κιβωτία.<br /><br />There are some pretty churches here in the US, but few that have the same sense of history within, and none that were in existence at the time of King Canute as was the <a href="http://www.stclementchurch.org/">Church of St. Clements </a>in Old Romney.<br /><br />But Bennett has distracted me from some domestic tasks over the past few days; notably, cutting the grass. I don’t mind too much as the dandelions, of which there truly is a golden host, are such a cheery yellow though I suspect that I will be battling them with some form of weed killer within a few weeks. It’s a battle I am destined to lose.<br /><br />On the subject of the yard, I have a pair of crows nesting and while they are likely to be eyed suspiciously by my neighbor, I find them interesting to watch. Yesterday, for example, I watched them chase a squirrel away from the tree in which they are nesting. They harried it until it fled across the creek at which time their mission appeared to be accomplished. I was surprised to learn that a squirrel might, on rare occasions, eat bird eggs. I am a fact richer today thanks to my crow neighbors.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-602997764994205101?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-81185593269941265372007-07-21T21:31:00.000+03:002007-07-23T12:39:19.254+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><i>…à </i><i><span style="" lang="EN-US">Corsair</span><o:p></o:p></i></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoBodyText"><span style="font-weight: normal;">Οδηγούσα χτες, αργά μέσα στη νύχτα – μου αρέσει να οδηγώ τη νύχτα, ο αέρας είναι πιο δροσερός, τα φώτα των σπιτιών μες στο σκοτάδι ανακτούν κάτι από την παρηγοριά του ενδεχόμενου να μην είσαι μόνος σου στον κόσμο, συχνά τα βλέπεις να διπλασιάζονται, χρωματίζοντας τις θάλασσες. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoBodyText"><span style="font-weight: normal;">Κυρίως αυτό το φως του καλοκαιριού. Παράξενο, θαμπό, αλλάζει το σχήμα και την υφή των αντικειμένων, κάπου αλλού βρίσκεσαι, κάπου αλλού πας, ένα βήμα κι αφήνεσαι μέσα στην ψευδαίσθηση. Και, ψηλά, μισό φεγγάρι, το χαμόγελο της αρχαίας θεάς.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoBodyText"><i><span style="font-weight: normal;" lang="EN-US">Is this a dagger, which I see before me?</span></i><span style="font-weight: normal;" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoBodyText"><span style="font-weight: normal;">Όχι – το φως ήτανε, μόνο το φως, η ξαφνική λάμψη μιας παγωμένης λεπίδας. Στην επόμενη στροφή, το χαμόγελο του Ενδυμίωνος – καταδικασμένος σε αιώνιο ύπνο από τον πόθο της Εκάτης – άλλοι λένε της Αρτέμιδας – μα τι σημασία έχουν τα ονόματα, μέσα στη νύχτα;<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoBodyText"><i><span style="font-weight: normal;" lang="EN-US">It’s four in the morning, the end of December</span></i><span style="font-weight: normal;" lang="EN-US">… </span><span style="font-weight: normal;">Δεν είναι τόσο αργά, </span><span style="font-weight: normal;" lang="EN-US">Leonard</span><span style="">·</span><span style="font-weight: normal;"> και είναι Ιούλιος. Αλλά</span><span style="font-weight: normal;"> </span><span style="font-weight: normal;">έχεις</span><span style="font-weight: normal;" lang="EN-US">, </span><span style="font-weight: normal;">δίκιο</span><span style="font-weight: normal;" lang="EN-US">: <i>I guess that I miss you, I guess I forgive you, I’m glad you stood in my way</i>. </span><span style="font-weight: normal;">Το αγαπάω αυτό το τραγούδι: δεν έχω καταφέρει να φτιάξω μια ιστορία που να το εξηγεί. Τις τελευταίες εβδομάδες το ακούω συνεχώς, αλλά χτες μου φάνηκε αλλιώτικο. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoBodyText"><i><span style="font-weight: normal;" lang="EN-US">What can I possibly say?</span></i><span style="font-weight: normal;" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoBodyText"><span style="font-weight: normal;" lang="EN-US">(What can I possibly write?) <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoBodyText"><span style="font-weight: normal;">Οδηγούσα και σκεφτόμουν. <i>Εμνήσθην ημερών αρχαίων</i>. Κάπου το διάβασα αυτό, δεν θυμάμαι πια. Είναι παράξενοι αυτοί οι κύκλοι στη ζωή μου. Λέξεις και φράσεις επανέρχονται απροσδόκητα, με βγάζουν από το δρόμο, μετά ψάχνω να βρω τις ρίζες τους στο παρελθόν, ξεκινάνε καινούρια ταξίδια, κάτω απ' τους βράχους ανακαλύπτω ξεχασμένες ιστορίες, χαμόγελα που αιωρούνται ανάμεσα σε δυο στιγμές. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoBodyText"><i><span style="font-weight: normal;" lang="EN-US">I’ll see what you’ve chained to your sorrow</span></i><span style="font-weight: normal;" lang="EN-US">.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoBodyText"><span style="font-weight: normal;">Μικροί κρίκοι, που έχουν σκουριάσει. Λίγο να τους αγγίξεις θα σπάσουνε, στα δάχτυλά σου η καφετιά σκόνη του διαβρωμένου μετάλλου. Όλα φθείρονται, τελικά. Και οι λύπες το ίδιο.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoBodyText"><span style="font-weight: normal;">Τα βουνά εδώ είναι άγρια. Οι βράχοι κάθετοι, με κοφτερές αιχμές. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoBodyText"><i><span style="font-weight: normal;" lang="EN-US">Ah, they'll never, they'll never ever reach the moon, at least not the one that we're after</span></i><span style="font-weight: normal;" lang="EN-US"> –<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoBodyText"><span style="font-weight: normal;">Κάποτε όμως το φεγγάρι χαμηλώνει. </span><span style="font-weight: normal;" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoBodyText"><span style="font-weight: normal;" lang="EN-US"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-8118559326994126537?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-18777576098116724772007-07-19T10:57:00.000+03:002007-07-19T12:20:31.083+03:00<div style="TEXT-ALIGN: justify">Λοιπόν, η ομορφιά δεν χάνεται. Μπορεί ν’ αλλάζει πρόσωπο. Να κρύβεται. Ή να σε ξεγελά.<br />Υπάρχει ακόμη, σε γερασμένα πρόσωπα ή σώματα. Βαθαίνοντας με τις ουλές του χρόνου. Ίσως να γίνεται λίγο πιο σκοτεινή τότε. Λιγότερο λαμπερή, αλλά περισσότερο εύγλωττη. Αρκεί να ξέρεις να διαβάσεις τα σημάδια. Ή τουλάχιστον να προσπαθήσεις.<br />Δεν είναι αλήθεια πως ο χρόνος τη σκοτώνει. Συχνά, ο χρόνος την ακινητοποιεί, προσδένοντάς την απόλυτα στο «τότε». Αλλά το «τότε», δεν αλλάζει. Μια όμορφη στιγμή παραμένει καρφωμένη στο χρόνο. Ακίνητη. Σχεδόν απολιθωμένη. Ανέγγιχτη από περάσματα και αλλοιώσεις.<br />Η ομορφιά δεν χάνεται, φίλε μου. Κι αν ξεφύγει από μια μορφή, μετασχηματίζεται σε κάποιαν άλλη. Καταφέρνει, εν τέλει, και διαχέεται παντού. Σ’ ένα σπασμένο άγαλμα, ας πούμε. Σε μια σκέψη που διατυπώθηκε καλά. Σ’ ένα ποίημα που άκουσες να σου διαβάζουν. Σε μιαν εικόνα που φαντάστηκες. Σε μια μαθηματική απόδειξη. Σ’ ένα τηλεφώνημα απροσδόκητο.<br />Ξέρεις γιατί διαρκεί; Επειδή δεν έχει εντάσεις. Κινείται πάντα μέσα στο μέτρο το δικό της. Δεν υπερβαίνει τίποτα, δεν ανατρέπει τίποτα. Καταφέρνει να συμφιλιώνει τις αντιθέσεις, μέσα από το μυστικό της αρμονίας.<br />Αλλά η ίδια δεν δημιουργεί τίποτα. Η αναζήτησή της γίνεται κίνητρο για δημιουργία – η πραγμάτωσή της είναι το τέλος. Ύστερα, υπάρχει το κενό.<br />Και, δεν σε κάνει να υποφέρεις, δεν σου φέρνει δάκρυα, δεν σου διαλύει την ψυχή. Η στέρησή της, ναι∙ η κατάκτησή της, όχι.<br />Σκέψου πώς νιώθεις όταν την βλέπεις –σ’ ένα όμορφο πρόσωπο, σ’ ένα όμορφο σώμα – στην «Αφροδίτη της Μήλου» ας πούμε ή στον «Έφηβο των Αντικυθήρων». Ή στην αυτοπροσωπογραφία του Dürer.<br />Και σκέψου πώς νιώθεις μπροστά σ’ ένα άγριο τοπίο. Μια απότομη χαράδρα, για παράδειγμα. Ακόμη καλύτερα, αν έχει ξεσπάσει θύελλα. Τίποτα από αυτά δεν είναι<span style="FONT-STYLE: italic"> όμορφο</span>. Την αισθητική τους ποιότητα, οι φιλόσοφοι την ονομάζουν <span style="FONT-STYLE: italic">υψηλό</span>. Αυτό είναι που χάνεται. Όχι επειδή δεν μπορείς να το ακινητοποιήσεις στο χρόνο – επειδή μπορείς, αν το θέλεις. Αλλά επειδή δεν μπορείς να το αντέξεις. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-1877757609811672477?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-65904666235421080262007-07-18T11:39:00.000+03:002007-07-18T11:40:24.501+03:00<strong>Byron’s direct engagement, albeit short, at the end of his life with the Greek cause had a more lasting influence than Shelley’s poem of social revolution, Ode to the West Wind. I applaud Hamill’s views, but Michael Moore achieved far more for the same cause. Does this mean that Sam should stop trying, of course not, and he is probably more realistic about his influence than many of his more vocal supporters. I do think he would have been better served by attending the event and reading anti war poems and subsequently gathering the <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/01/blog-post_1989.html">work for Poets </a>Against the War than by not engaging directly.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-6590466623542108026?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-55057237075673570362007-07-18T11:37:00.000+03:002007-07-18T11:38:50.059+03:00<strong>I probably enjoy the works of Percy Shelley as much as anyone, but his “poets are the unacknowledged legislators of the world” statement has caused poets to overrate their political influence ever since. I say this as a letter in the pages of Vanity Fair used the comment as <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/02/blog-post_06.html">justification</a> for Sam Hamill and other poets refusing to take place in an event that Laura Bush was putting together. The difference it has made to opinion in this country? Squat. Who knows, had Adrienne Rich attended the luncheon with Laura Bush, she may have been able to say something that stayed with her. Her open letter of refusal achieved nothing.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-5505723707567357036?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-13199210164182213232007-07-18T11:35:00.000+03:002007-07-18T11:37:00.978+03:00<strong>Other than that, I have been reading magazines this week: Vanity Fair, New Yorker, Atlantic Monthly as well as a crop of others. The letters pages in these magazines interest me. How are letters selected? There seems to be a preponderance of professors in the pages of correspondence, are they selected according to the perceived importance of the correspondent, and are some, perhaps, selected as they give the author of the original article the opportunity for a smart rejoinder and demonstrate <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/01/windmills-of-your-mind.html">his or her superior intellect?</a></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-1319921016418221323?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-85426629966771682822007-07-18T11:33:00.000+03:002007-07-18T11:35:37.565+03:00<strong>I have finished reading the Jane Fonda book, <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/02/pride-and-prejustice.html">My Life So Far</a>; unquestionably she has had an eventful life and while I suspect the book is more than a little self serving, I mostly enjoyed it. I can understand, though, why many wouldn’t buy it on the principle that she was Hanoi Jane. I think she was more than a little naïve in that episode, but then I detect other signs of naïveté in the book.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-8542662996677168282?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-12276788514755944832007-07-16T10:59:00.000+03:002007-07-16T11:03:58.620+03:00<strong>Ο άβακας είναι ένα απλό αριθμοόργανο που το χρησιμοποιούμε για την εκτέλεση των βασικών πράξεων (πρόσθεση, αφαίρεση και πολλαπλασιασμό).<br /><br />Η λέξη άβακας προέρχεται από την ελληνική λέξη άβαξ που σημαίνει "τραπέζι υπολογισμών". Επειδή το άβαξ σήμαινε και "τραπέζι με άμμο ή σκόνη" που χρησιμοποιείτο για την σχεδίαση γεωμετρικών σχημάτων, υπάρχει επίσης η υπόθεση ότι η Ελληνική λέξη προήλθε από την Σεμιτική ρίζα abaq, την Εβραϊκή λέξη για την σκόνη.<br /><br />Χρησιμοποιόταν για αιώνες πολύ πριν την υιοθέτηση του συστήματος των Αραβικών αριθμών. Πιθανολογείται ότι ανακαλύφτηκε την εποχή των Βαβυλωνίων (περίπου το 5000 π.χ.), οι οποίοι το χρησιμοποιούσαν κατά κόρον. Αργότερα (περίπου 1500 π.χ.) έφτασε στην Ελλάδα όπου και χρησιμοποιήθηκε από τους Έλληνες της προϊστορικής εποχής.<br /><br />Αποτελεί ένα ορθογώνιο πλαίσιο που είναι κατασκευασμένο από ξύλο και χωρισμένο σε παράλληλες γραμμές. Κάθε γραμμή περιέχει ένα σύνολο από χάντρες που κινούνται πάνω σε στερεωμένα λεπτά ξυλαράκια ή σύρματα. Σήμερα χρησιμοποιείται ευρέως από εμπορευόμενους και γραφειακούς υπαλλήλους στην Κίνα και αλλού αλλά και ως παιδικό εκπαιδευτικό παιχνίδι από μικρά παιδιά για την εκμάθηση των αριθμών και απλών προσθέσεων.<br />Η τεχνοτροπια των γλυπτων του <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/07/peter-callesen.html">καλλιτεχνη Peter Callesen </a>στηριζεται πανω σε μια απλη μετρηση των διαστασεων του γλυπτου ...με Αβακα.<br /><br />Ένας ελληνικός άβακας βρέθηκε στην Σαλαμίνα το 1846, χρονολογείται γύρω στο 300 π.χ. και υπολογίζεται ότι είναι ο αρχαιότερος που βρέθηκε μέχρι σήμερα. Αρχικά θεωρήθηκε ότι ήταν ένα επιτραπέζιο παιχνίδι.<br /><br />Είναι κατασκευασμένος πάνω σε μια πλάκα, με διαστάσεις 149 εκ. μήκος, 75 εκ. πλάτος και 4,5 εκ. πάχος. Η πλάκα περιέχει λευκή άμμο και διαιρείται σε δύο τμήματα από ένα μεγάλο διαχωριστικό που υπάρχει στη μέση. Το επάνω τμήμα απαρτίζεται από 5 παράλληλες γραμμές, εξίσου χωρισμένες από μια κάθετη γραμμή, και ένα ημικύκλιο στο σημείο τομής της κατώτερης παράλληλης γραμμής με την κάθετη. Στο δεύτερο τμήμα υπάρχει άλλη μια ομάδα από 11 παράλληλες γραμμές, που επίσης τέμνονται σε δύο τμήματα από μια γραμμή αλλά το ημικύκλιο βρίσκεται αυτή τη φορά στην κορυφή της τομής. Η τρίτη, η έκτη και ένατη από αυτές τις γραμμές σημειώνονται με ένα σταυρό στο σημείο τομής με την κάθετη γραμμή.<br /><br />Ο τελευταίος ρωμαϊκός άβακας που παρουσιάζεται στην διπλανή αναδημιουργία αποτελείται από οκτώ μακριά αυλάκια που περιέχουν μέχρι πέντε χάντρες το κάθε ένα και οκτώ πιο μικρά αυλάκια που έχουν είτε μια είτε καμία χάντρα.<br /><br />Το χαρακτηριστικό αυλάκι Ι δείχνει τις μονάδες, το Χ τις δεκάδες κλπ. μέχρι τα εκατομμύρια. Οι χάντρες στα πιό μικρά αυλάκια δείχνουν πέντε πεντάδες μονάδες, πέντε δεκάδες, κ.τ.λ., ουσιαστικά σε ένα κωδικοποιημένο πενταδικό σύστημα, προφανώς σχετικό με τους ρωμαϊκούς τρόπους μετρήσεων των αριθμών. Τα μικρά αυλάκια στα δεξιά μπορεί να είχαν χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό των ρωμαϊκών ουγγιών.<br /><br />Οι υπολογισμοί γίνονται με τη βοήθεια των χαντρών που πιθανώς θα γλιστρούσαν πάνω-κάτω στα αυλάκια για να δείξουν την αξία κάθε στήλης.<br /><br />Πριν από την εφεύρεση του κινεζικού άβακα, μετρικές ράβδοι, εγκοπές στα κόκαλα και άλλοι συμβολικοί μέθοδοι χρησιμοποιήθηκαν αναμφισβήτητα ως εργαλείο για την μέτρηση και τον υπολογισμό.<br /><br />Ο άβακας των Κινέζων, σουαν παν, είναι σε γενικές γραμμές παρόμοιος με τον ρωμαϊκό, εν τούτοις έχει μια διαφορετική κατασκευή, και είχε ως σκοπό τη χρήση και του δεκαδικού και του δεκαεξαδικού συστήματος αρίθμησης.<br /><br />Ο κινεζικός άβακας έχει περίπου 20 εκ. μήκος και διαφοροποιείτε στο πλάτος ανάλογα με την εφαρμογή. Έχει συνήθως περισσότερες από επτά ράβδους. Υπάρχουν δύο χάντρες σε κάθε ράβδο στην ανώτερη πτέρυγα και πέντε χάντρες σε κάθε ράβδο στο κατώτατο σημείο. Οι χάντρες συνήθως είναι σφαιρικές, αποτελούνται από σκληρό ξύλο και υπολογίζονται σύμφωνα με την θέση τους πάνω στην ράβδο. Ο άβακας μπορεί να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση άμεσα με ένα τράνταγμα κατά μήκος του οριζόντιου άξονα, ώστε να απομακρύνει όλες τις χάντρες από την ακτίνα στο κέντρο.<br /><br /><br />Κινέζος χρήστης του άβακα.Οι κινεζικοί άβακες μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για άλλες λειτουργίες εκτός από τον υπολογισμό. Αντίθετα από τον απλό πίνακα που χρησιμοποιείται στα δημοτικά σχολεία, πολύ αποδοτικές τεχνικές έχουν αναπτυχθεί για επαγγελματικούς άβακες ώστε να κάνουν πρόσθεση, αφαίρεση, πολλαπλασιασμό, διαίρεση και υπολογισμό τετραγωνικής και κυβικής ρίζας με πολύ μεγάλη ταχύτητα.<br /><br />Η αριθμητική χαντρών είναι η τεχνική υπολογισμού που χρησιμοποιούν οι διάφοροι τύποι αβάκων, και πιο συγκεκριμένα ο κινεζικός άβακας. Η ομοιότητα του ρωμαϊκού και του κινεζικού άβακα δίνει την εντύπωση ότι κάποιος θα μπορούσε να έχει αντιγράψει τον άλλο, δεδομένου ότι υπάρχουν κάποια στοιχεία εμπορικής σχέσης μεταξύ της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της Κίνας. Εντούτοις, καμία άμεση σύνδεση δεν μπορεί να αποδειχθεί, και η ομοιότητα των αβάκων μπορεί να είναι συμπτωματική, μιας και οι δύο προκύπτουν τελικά από τον υπολογισμό με πέντε δάχτυλα ανά χέρι. Το ρωμαϊκό πρότυπο (όπως τα πιο σύγχρονα ιαπωνικά) έχει τέσσερις συν μια χάντρα ανά δεκαδική θέση, ενώ ο τυποποιημένος κινεζικός άβακας έχει πέντε συν δύο, επιτρέποντας την χρήση μεγαλύτερης ακρίβειας αριθμητικών αλγορίθμων, και δίνοντας επίσης τη δυνατότητα χρήσης του δεκαεξαδικού συστήματος αρίθμησης.<br /><br />Αντί να μετακινούνται πάνω σε καλώδια όπως στα κινεζικά και ιαπωνικά πρότυπα, οι χάντρες των ρωμαϊκών αβάκων κινούνταν μέσα σε αυλάκια, πιθανώς καθιστώντας τους αριθμητικούς υπολογισμούς πολύ πιο αργούς. Ενδεχομένως ο ρωμαϊκός άβακας χρησιμοποιήθηκε πρώτιστα για τον απλό υπολογισμό. Σε έναν διαγωνισμό μεταξύ του κινεζικού άβακα και του ηλεκτρικού υπολογιστή στις 12 Νοεμβρίου, 1946, ο άβακας κέρδισε στα 4 από τα 5 τεστ που έγιναν.<br /><br />Ο ιαπωνικός άβακας, ή αλλιώς Soroban, είναι μια τροποποίηση του κινεζικού άβακα, και έχει περίπου 8 εκ. μήκος. Οι χάντρες σε έναν soroban διαμορφώνονται συνήθως ως διπλός κώνος για να διευκολύνουν την μετακίνηση.<br /><br />Οι παραδοσιακές κινεζικές μονάδες μέτρησης του βάρους χρησιμοποιούσαν ένα δεκαεξαδικό σύστημα που απαιτούσε δύο χάντρες στην ανώτερη πτέρυγα. Η πρώτη ιαπωνική τροποποίηση απέβαλε μια χάντρα από την πτέρυγα αυτή και αργότερα άλλη μια χάντρα από τη χαμηλότερη πτέρυγα του κινεζικού άβακα, κατασκευάζοντας έτσι τον ιαπωνικό άβακα καθαρά για το δεκαδικό σύστημα. Οι Ιάπωνες απέβαλαν επίσης τη χρήση του Qiuchu (κινεζικός πίνακας διαιρέσεων). Εντούτοις, ο κινεζικός πίνακας διαιρέσεων χρησιμοποιούνταν ακόμα όταν υπήρχαν 5 ή λιγότερες χάντρες. Έτσι τη δεκαετία του '20 ήρθε στο προσκήνιο η χρήση του πίνακα πολλαπλασιασμού παρά του πίνακα διαίρεσης, και τελικά επικράτησε. Οι ράβδοι (αριθμός ψηφίων) συνήθως αυξάνονται σε 21, 23, 27 ή ακόμα και 31, επιτρέποντας κατά συνέπεια τον υπολογισμό αριθμών με περισσότερα ψηφία ή παραστάσεις πολλών διαφορετικών αριθμών συγχρόνως.<br /><br />Το Soroban διδάσκεται στα σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης ως μέρος των μαθηματικών επειδή το δεκαδικό αριθμητικό σύστημα μπορεί να καταδειχθεί οπτικά. Όταν διδάσκεται το soroban, ένα τραγούδι-οδηγία εκφωνείται από το δάσκαλο. Παρά την εμφάνιση των φορητών υπολογιστών, αρκετοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικούς δασκάλους για να μάθουν να χρησιμοποιούν το soroban επειδή η άνετη χρήση τουμπορεί να εξελιχθεί εύκολα σε διανοητική αριθμητική προηγμένου επίπεδου.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-1227678851475594483?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-78927304143996852332007-07-07T16:01:00.000+03:002007-07-16T11:04:36.219+03:00<strong><span style="color:#000000;">*</span></strong> <p></p><p></p><p><br /><strong><span style="color:#000000;">For him they raise not the recording stone - </span></strong></p><p><strong><span style="color:#000000;">His death yet dubious, deeds too widely known; </span></strong></p><p><strong><span style="color:#000000;">He left a Corsair's name to other times, </span></strong></p><p><strong><span style="color:#000000;">Link'd with one virtue, and a thousand crimes. </span></strong></p><p><strong><span style="color:#000000;"></span></strong></p><p><br /><strong><span style="color:#000000;">The Corsair.<br />Lord Byron (1788-1824)</span></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-7892730414399685233?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-34423383161249049132007-07-04T12:32:00.000+03:002007-07-04T12:34:20.325+03:00<span style="font-size:180%;color:#000000;"><strong>John Keats<br /></strong></span><span style="color:#000000;">(1795-1821)</span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"><strong>Hyperion</strong></span><br /><br /><br /><strong><em><span style="color:#000000;">A Fragment</span></em></strong><br /><br /><span style="color:#000000;">Book I</span><br /><br /><br /><br /><strong><span style="color:#000000;">Deep in the shady sadness of a vale</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Far sunken from the healthy breath of morn,</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Far from the fiery noon, and eve’s one star,</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Sat gray-hair’d Saturn, quiet as a stone,</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Still as the silence round about his lair;</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Forest on forest hung about his head</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Like cloud on cloud. No stir of air was there,</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Not so much life as on a summer’s day</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Robs not one light seed from the feather’d grass,</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">But where the dead leaf fell, there did it rest.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">A stream went voiceless by, still deadened more</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">By reason of his fallen divinity</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Spreading a shade: the Naiad ’mid her reeds</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Press’d her cold finger closer to her lips.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">*</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-3442338316124904913?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-26061133402656824582007-07-02T12:09:00.000+03:002007-07-02T12:13:10.394+03:00<strong>Αισθανομαι συνεχως σαν καποιος να με παρακολουθει </strong><br /><strong>και να καταγραφει την καθε μου κινηση και να με κρινει. </strong><br /><strong>Να με κρινει διαρκως για καθε τι που γραφω ‘η σχολιαζω. </strong><br /><strong>Αισθανομαι σαν καποιος να προσπαθει να με χαλιναγωγησει, </strong><br /><strong>σαν να προσπαθει να με κατευθυνει οπου θελει αυτος. </strong><br /><strong>Σχετικα με το θεμα,</strong><br /><strong>μπορεις να διαβασεις ενα πολυ καλο <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/06/blogs.html">ποστ</a></strong><br /><strong>που εχει αναρτηθει πριν απο μερικες μερες.</strong><br /><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-2606113340265682458?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-70591820721890122242007-07-02T12:03:00.000+03:002007-07-02T12:09:06.252+03:00<strong>Μερικες φορες στην ζωη συμβαινει ...<br />μερικα πραγματα να σπανε<br />και να μην ξανακολλανε.</strong><br /><strong></strong><br /><strong>Ειναι μια πραγματικοτητα αυτο.</strong><br /><strong></strong><br /><strong>Ενα καλο ποστ σχετικα με το προβλημα αυτο,</strong><br /><strong>μπορεις να διαβασεις σε αυτη την <a href="http://zeroliner.blogspot.com/2007/05/broken.html">δημοσιευση.</a></strong><br /><strong></strong><br /><strong>Ετσι κι'αλλιως για να διαβαζουμε , ειμαστε εδω μεσα.</strong><br /><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-7059182072189012224?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-27812440966732036172007-06-30T19:27:00.000+03:002007-06-30T19:39:03.238+03:00<a href="http://farm1.static.flickr.com/148/358086099_674f4cc70a.jpg"><img id="" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="corsair" src="http://farm1.static.flickr.com/148/358086099_674f4cc70a.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;"><strong>Lord Byron</strong></span><br /><br /><strong>1788-1824</strong><br /><br /></span><br /><br /><span style="color:#ffff00;"><span style="font-size:130%;"><strong><em>The Corsair</em></strong></span><br /></span><br /><br /><br /><strong>XXI </strong><br /><br /><strong>He ask'd no question-all were answer'd now By the first glance on that still, marble brow. It was enough - she died - what reck'd it how? The love of youth, the hope of better years, The source of softest wishes, tenderest fears, The only living thing he could not hate, Was reft at once - and he deserved his fate, But did not feel it less;- the good explore, For peace, those realms where guilt can never soar: The proud, the wayward - who have fix'd below Their joy, and find this earth enough for woe, Lose in that one their all - perchance a mite - But who in patience parts with all delight? Full many a stoic eye and aspect stern Mask hearts where grief hath little left to learn; And many a withering thought lies hid, not lost In smiles tha't least befit who wear them most. </strong><br /><strong></strong><br /><br /><strong>XXII </strong><br /><strong></strong><br /><br /><strong>By those, that deepest feel, Is ill exprest The indistinctness of the suffering breast; Where thousand thoughts begin to end in one, Which seeks from all the refuge found in none; No words suffice the secret soul to show, For Truth denies all eloquence to Woe. On Conrad's stricken soul exhaustion prest, And stupor almost lull'd it into rest; So feeble now - his mother's softness crept To those wild eyes, which like an infant's wept: It was the very weakness of his brain, Which thus confess'd without relieving pain. None saw his trickling tears - perchance if seen, That useless flood of grief had never been: Nor long they flow'd - he dried them to In helpless -hopeless - brokenness of heart: The sun goes forth, but Conrad's day is dim; And the night cometh - ne'er to pass from him. There is no darkness like the cloud of mind, On Grief's vain eye - the blindest of the blind! Which may not - dare not see but turns aside To blackest shade - nor will endure a guide! </strong><br /><strong></strong><br /><br /><strong>XXIII </strong><br /><strong></strong><br /><br /><strong>His heart was form'd for softness - warp'd to wrong; Betray'd too early, and beguiled too long; Each feeling pure - as falls the dropping dew Within the grot - like that had harden'd too; Less clear perchance, its earthly trials pass'd, But sunk, and chill'd, and petrified at last. Yet tempests wear, and lightning cleaves the rock; If such his heart, so shatter'd it the shock. There grew one flower beneath its rugged brow, Though dark the shade - it shelter'd - saved till now. The thunder came - that bolt hath blasted both, The Granite's firmness, and the Lily' growth: The gentle plant hath left no leaf to tell Its tale, but shrunk and wither'd where it fell And of its cold protector, blacken round But shiver'd fragments on the barren ground! </strong><br /><strong></strong><br /><br /><strong>XXIV </strong><br /><strong></strong><br /><br /><strong>'Tis morn - to venture on his lonely hour Few dare; though now Anselmo sought his tower. He was not there, nor seen along the shore; Ere night, alarm'd, their isle is traversed o'er: Another morn - another bids them seek, And shout his name till echo waxeth weak; Mount: grotto, cavern, valley search'd in vain, They find on shore a sea-boat's broken chain: Their hope revives-they follow o'er the main. 'Tis idle all - moons roll on moons away, And Conrad comes not, came not since that day: Nor trace, nor tidings of his doom declare Where lives his grief, or perish'd his despair! Long mourn'd his band whom none could mourn beside; And fair the monument they gave his bride: For him they raise not the recording stone - His death yet dubious, deeds too widely known; He left a Corsair's name to other times, Link'd with one virtue, and a thousand crimes. </strong><br /><strong></strong><br /><strong>*</strong><br /><strong></strong><br /><br /><a href="http://www.sync.gr/claim/LgaR6I3c4EpL" rel="sync"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-2781244096673203617?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-34810195623456969182007-04-08T12:41:00.000+03:002007-04-08T12:42:51.926+03:00This is the way the world ends:<br />Not with a bang but with a whimper.<br /><br />T.S. Eliot, "The Hollow Men" (1924-25)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-3481019562345696918?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-2551326682598944872007-04-07T18:44:00.000+03:002007-04-07T18:45:07.596+03:00Λες να την περιμένω φέτος την Ανάσταση;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-255132668259894487?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-80357018160654190602007-04-07T09:33:00.000+03:002007-04-07T09:37:32.263+03:00<span style="font-style: italic;">I said to my soul, be still, and wait without hope<br />For hope would be hope for the wrong thing: wait withour love<br />For love would be love of the wrong thing: there is yet faith<br />But the faith and the love and the hope are all in the waiting.<br />Wait without thought, for you are not ready for thought:<br />So the darkness shall be the light, and the stillness the dancing</span>.<br /><div style="text-align: left;"><br />T.S. Eliot, "East Coker"<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-8035701816065419060?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-6128095977382571652007-04-04T22:39:00.000+03:002007-04-04T22:40:38.557+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Σάββατο<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Προπάντων ηρεμία. Οι ώρες κυλούν αργά, αδιάφορα. Ποιος νοιάζεται τώρα για το χρόνο; <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Κυριακή<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Αυτές οι αργίες και οι γιορτές… Προσχήματα για να μιλήσεις. Δεν θέλω να μιλήσω. Θα κλείσω τα τηλέφωνα σήμερα, θα σύρω τις κουρτίνες, να μη μπαίνει φως – έτσι κι αλλιώς, η μέρα φέρνει ένα φως χλωμό, αρρωστημένο. Κλείνω τα μάτια μου, αλλά δεν μπορώ να το απομονώσω.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Δευτέρα<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Σήμερα θα είμαι χαρούμενη. Έκανα πρόβες όλο το πρωί, στημένη απέναντι στον καθρέφτη. Μετά από πολλές απόπειρες, βρήκα το ιδανικό μου προσωπείο. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Τρίτη<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Δειλά έρχεται το πρωινό. Σχεδόν διστακτικά. Σαν να μη θέλει να το διώξει το σκοτάδι.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Τετάρτη<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Α, πάνε τόσες μέρες τώρα. Παίζω με τις ελλείψεις. Και χάνω, μια μετά την άλλη, τις παρτίδες.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Πέμπτη<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Ένα παιδί με κοίταξε σήμερα στο δρόμο. «Γιατί είστε τόσο λυπημένη;» Ύστερα, έφυγε γρήγορα με το ποδήλατό του, χωρίς να περιμένει την απάντηση.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Παρασκευή<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Τελειώνει η εβδομάδα. Από αύριο αρχίζει μια καινούρια: έτσι τις μετράω πια τις εβδομάδες – απ’ το τέλος τους.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-612809597738257165?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-91397283595834951692007-04-04T14:32:00.000+03:002007-04-04T14:39:33.818+03:00Από τη συλλογή <span style="font-style: italic;">Estravagario</span> του Pablo Neruda<br /><br />Όμως επειδή ζητάω σιωπή,<br />μη νομίσετε πως θα πεθάνω:<br />μου συμβαίνει εντελώς το αντίθετο:<br />συμβαίνει πως πρόκειται να βιωθώ.<br /><br />Συμβαίνει πως είμαι και ότι συνεχίζω.<br /><br />Και επειδή έζησα τόσο,<br />θέλω να ζήσω άλλο τόσο.<br /><br />Αφήστε με μόνο μου με την ημέρα.<br />Ζητάω την άδεια να γεννηθώ.<br /><br />Ας μη συγχέουν αυτό που θέλω<br />με την οριστική αδράνεια:<br />ζωή είναι μονάχα αυτό που γίνεται,<br />δεν έχω τίποτα να κάνω με το θάνατο.<br /><br />Τώρα αντιλαμβάνομαι ότι δεν υπήρξα<br />μόνο ένας άνθρωπος αλλά πολλοί,<br />κι ότι πέθανα τόσες φορές<br />δίχως να μάθω πώς ξανάζησα·<br />σαν ν' άλλαζα φορεσιά<br />βάλθηκα να ζήσω άλλη ζωή,<br />και, νάμαι πάλι εδώ χωρίς να ξέρω<br /><br />Επιστρέφω και δεν ξαναφεύγω,<br />ποτέ πια δε θέλω να γελαστώ,<br />είναι επικίνδυνο να περπατάς<br />προς τα πίσω γιατί ξάφνου<br />το παρελθόν γίνεται φυλακή.<br /><br />Δεν υπάρχει χώρος πιο πλατύς από τον πόνο.<br /><br />Σήμερα πιστεύεις όλα όσα σου ιστορώ.<br />Αύριο θ' αρνηθείς το φως.<br /><br />Αυτό που θέλω εγώ είναι να σ' αγαπούν<br />και να μη γνωρίσεις το θάνατο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-9139728359583495169?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-13892053311520727362007-04-04T08:03:00.001+03:002007-04-04T14:45:24.061+03:00Ξέρω πως είναι τίποτε όλ' αυτά και πως η γλώσσα που<br />μιλώ δεν έχει αλφάβητο<br /><br />Αφού και ο ήλιος και τα κύματα είναι μια γραφή συλλαβι-<br />κή που την αποκρυπτογραφείς μονάχα τους καιρούς της<br />λύπης και της εξορίας<br /><br />Κι η πατρίδα μια τοιχογραφία μ' επιστρώσεις διαδοχι-<br />κές φράγκικες ή σλαβικές που αν τύχει και βαλθείς για<br />να την αποκαταστήσεις πας αμέσως φυλακή και δίνεις λό-<br />γο<br /><br />Σ' ένα πλήθος Εξουσίες ξένες μέσω της δικής σου πάν-<br />τοτε<br /><br />Όπως γίνεται για τις συμφορές<br /><br />Όμως ας φανταστούμε σ' ένα παλαιών καιρών αλώνι<br />που μπορει να 'ναι και σε πολυκατοικία ότι παίζουνε<br />παιδιά και ότι αυτός που χάνει<br /><br />Πρέπει σύμφωνα με τους κανονισμούς να πει στους άλ-<br />λους και να δώσει μιαν αλήθεια<br /><br />Οπότε βρίσκονται στο τέλος όλοι να κρατούν στο χέρι<br />τους ένα μικρό<br /><br />Δώρο ασημένιο ποίημα<br /><br /><div style="text-align: justify;">Οδυσσέας Ελύτης<br /></div><br /><br /><br /><br />(για σήμερα)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-1389205331152072736?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-88075769454641045282007-04-02T00:34:00.000+03:002007-04-02T00:36:16.843+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Georgia;font-size:100%;">Ένας παλιός βενετσιάνικος καθρέφτης. Κινήθηκε μαγνητισμένη ανάμεσα σε βαριά σκαλισμένα έπιπλα, καναπέδες με φθαρμένα βελούδινα μαξιλάρια, στη σκόνη που αιχμαλώτιζε τα ίχνη από το πέρασμά της. Το πρόσωπό της, θαμπό, σκονισμένο, χαραγμένο από ένα βαθύ ράγισμα, που ξεκινούσε από το αριστερό βλέφαρο και κατέληγε στη βάση του λαιμού, αντιγύρισε το βλέμμα της με την αδιαφορία ενός ξένου.</span></div> <div> </div> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Georgia;font-size:100%;">-Αυτό.</span></p> <div style="text-align: justify;"> </div> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Georgia;font-size:100%;">Την πλησίασε, προσπαθώντας να κρύψει τη δυσφορία του.</span></p> <div style="text-align: justify;"> </div> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Georgia;font-size:100%;">-Είναι ραγισμένος. Ας πάρουμε μόνο την κορνίζα. Μπορούμε ν’ αντικαταστήσουμε το κρύσταλλο</span><span style="font-family:Times New Roman;font-size:100%;">·</span><span style="font-family:Georgia;font-size:100%;"> οποιοδήποτε κρύσταλλο γίνεται καθρέφτης, αν βάψεις μία επιφάνειά του με ειδική μπογιά.</span></p> <div style="text-align: justify;"> </div> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Georgia;font-size:100%;">-Τότε θα είχαμε έναν ψεύτικο καθρέφτη.</span></p> <div style="text-align: justify;"> </div> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Georgia;font-size:100%;">-Τι θα πει πάλι αυτό;</span></p> <div style="text-align: justify;"> </div> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Georgia;font-size:100%;">Το βλέμμα της γλίστρησε από το ράγισμα στο πρόσωπό του.</span></p> <div style="text-align: justify;"> </div> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Georgia;font-size:100%;">-Έναν καθρέφτη που δεν θα απέδιδε πιστά τις μορφές.</span></p> <div style="text-align: justify;"> </div> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Georgia;font-size:100%;">Εκείνος μισούσε τους καθρέφτες. Έλεγε πως του θύμιζαν θάνατο.</span></p> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-family:Georgia;font-size:100%;">Η σκόνη θα έπρεπε να πνίξει τα βήματά του. Η απόσταση ανάμεσά τους καθρεφτίστηκε στη ραγισμένη επιφάνεια, ύστερα η πλάτη του, μακρινοί ψίθυροι, το χολερικό πρόσωπο του παλαιοπώλη με το αλεπουδίσιο χαμόγελο – ένα μακρύ λευκό γάντι, τα ασημικά που έσπαζαν το φως σε χιλιάδες κομμάτια και το πετούσαν πίσω σαν θραύσματα γυαλιού, μακριά φορέματα να σέρνονται στο καλογυαλισμένο πάτωμα, στροβιλισμοί και κρυφά χαμόγελα, ένα βαλς αλλά όχι του Strauss, τα μάτια της Εσπεράντσα έλαμπαν μετά το χορό, το πρόσωπό της ξαναμμένο, μια ατίθαση μπούκλα παιχνίδιζε στο μέτωπό της, έστρωσε τα μαλλιά της με δάχτυλα νευρικά κι έφυγε χαμογελώντας στο είδωλό της.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-8807576945464104528?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-61352402417424829242007-03-31T00:45:00.000+03:002007-04-04T00:09:19.826+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family:Georgia;">Πόσο μέσα στη νύχτα μικραίνει ο κόσμος, σβήνονται οι φωνές, οι μουσικές απομακρύνονται, περνάω απέναντι, κλείσε το παράθυρο, άρχισε να φυσάει νοτιάς, η κόκκινη σκόνη θα βάψει ανελέητα το τελευταίο χιόνι, λιώνουν οι πάγοι πέρα μακριά, η στάθμη των υδάτων ανεβαίνει, περπάτησα επί των υδάτων, έσκαψα με τα χέρια μου το παγωμένο χώμα, ρίζες μπλεγμένες, ξερές, απολιθώματα αιώνων, ενθύμια ζωής περασμένης, οι παλαιοντολόγοι θα τα μελετήσουν κάποτε αναζητώντας την ερμηνεία του θανάτου σε βροχές μετεωριτών σε ουρές φλεγόμενου κομήτη, πώς χάθηκε η ζωή εδώ, πού χάθηκε η ζωή μου, ένα τόξο απομένει για να κλείσει ο κύκλος, το τελευταίο βέλος στη φαρέτρα, τέντωσε τη χορδή, σημάδεψε. Απέναντί σου στέκομαι με τα μάτια κλειστά. Ο τελευταίος ήχος, η σαΐτα που σκίζει τον αέρα. Ο πόνος οξύς – σαν ένα «αντίο» που λέγεται απροσδόκητα.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family:Georgia;">Απέναντί σου στέκομαι με τα μάτια κλειστά.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family:Georgia;">Σημάδεψε.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-6135240241742482924?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-80056230758420190002007-03-28T18:54:00.000+03:002007-03-28T18:55:58.060+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Νύχτα – παραμονή της Άνοιξης<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Πρέπει να κρύβομαι ακόμη κι από σένα. Μου ζήτησες να μη σου γράφω πια. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">– Είναι πολύ όλο αυτό, </span><span style="font-family: Georgia;" lang="EN-US">Isabelle</span><span style="font-family: Georgia;">, μας κάνει κακό όλο αυτό, μοιάζει σχεδόν με ύβρη. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Κι έτσι με καταδίκασες στη σιωπή. Μου πήρες μια-μια τις λέξεις και τις σφράγισες. Ακόμη κι έτσι, δεν αλλάζει<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;" lang="EN-US">...I shall hold my tongue<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;" lang="EN-US">Because I would not dull you with my song.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Όμως, οι λέξεις μου ελάχιστα μπορούν πια να εμποδίσουν. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Θα σιωπήσω αφού το θες. Μη σου ταράζω πια τα όνειρα. Θα ψιθυρίζω μόνη μου τις νύχτες, μονολογώντας, μονολογώντας, ακόμη και αν έφευγες. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;" lang="EN-US">My love is strengthened, though more weak in seeming;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;" lang="EN-US">I love not less, though less the show appear.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Μη μου ζητήσεις τίποτα άλλο πια. Δεν έχω τίποτα άλλο.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-8005623075842019000?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-80225359543340932242007-03-26T21:38:00.000+03:002007-03-26T21:40:40.025+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Στην προηγούμενη ζωή της ήταν μια αναιμική δεσποσύνη, φυλακισμένη στην ψηλότερη κάμαρα ενός πύργου ή μήπως μια περιπλανώμενη μάγισσα, η μόνη που δεν φοβόταν να περάσει μέσα από το στοιχειωμένο δάσος της Θουριγγίας; Αδιάφορο: όποια εκδοχή κι αν επιλέξουμε, στο τέλος πάντα εκείνη απομένει μόνη της, να κοιτά με κουρασμένο βλέμμα τον άδειο ορίζοντα ή να καρφώνει τα μάτια της στην πυρά.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Αλλά δεν μπορώ πια να πλάθω ιστορίες. Στο τέλος, ακόμη και οι επινοήσεις μου αποφασίζουν να μ’ εγκαταλείψουν - φαίνεται πως τους δίνω περισσότερη ζωή απ’ ό,τι χρειάζεται. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Κάποτε προσπάθησα να μπω κι εγώ στην ιστορία, να τους βλέπω από κοντά, να διαπιστώσω τι συμβαίνει, πώς γίνεται και βρίσκουν το δρόμο προς την έξοδο, από ποια χαραμάδα δραπετεύουν. Μάταιο: και πάλι έφυγαν, φροντίζοντας να μείνω δέσμια μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο που ήξερα πολύ καλά, αφού εγώ τον είχα φτιάξει.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;">Δεν είχα πολλές επιλογές. Τι θα μπορούσα να κάνω σ’ έναν τέτοιον κόσμο; Ν’ ανακαλύψω τις εκπλήξεις του ή να κατασκευάσω έναν άλλον, <i>είδωλον ειδώλου</i>, ξαναρχίζοντας το παιχνίδι και ελπίζοντας σε διαδοχικές αποδράσεις που, εν τέλει, θα με εγκλώβιζαν όλο και περισσότερο; Κι έτσι, τον παρέδωσα στην πυρά, έβαλα φωτιά στην άκρη του δάσους, ύστερα άρχισε να δυναμώνει ο άνεμος, οι σπίθες ταξίδευαν γρήγορα μέσα στο σκοτάδι, οι φλόγες απλώνονταν, σε χρόνο ελάχιστο όλα έγιναν στάχτη στα πόδια μου. Τίναξα μηχανικά τα ρούχα μου, κοίταξα αφηρημένα τα εγκαύματα και ξεκίνησα αργά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και πριν ακόμη βρω τη θάλασσα, το είχα μετανιώσει: επειδή, έτσι κι αλλιώς, αυτός ο κόσμος μόνο δικός μου ήτανε, κανείς δεν τον υποπτευόταν και κανείς δεν θα τον ανακάλυπτε ποτέ. Αλλά, πολλές φορές, δεν αντέχεις να <i>βλέπεις</i> τη μοναξιά σου</span>·<span style="font-family: Georgia;"> σου αρκεί να τη νιώθεις μόνο. Και να πιστεύεις ότι την ξεγελάς.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-family: Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-8022535954334093224?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-5651910244828682282007-03-19T22:15:00.000+02:002007-03-19T22:16:34.850+02:00<span style="font-style: italic;">Για ποιον γράφω; Αφού είμαι μόνος.</span><br /><br />Επιστολή του Ν. Καζαντζάκη στον Π. Πρεβελάκη, Αίγινα, 5 Οκτωβρίου 1938<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-565191024482868228?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-65045769880401831652007-03-16T22:59:00.000+02:002007-03-18T10:36:13.541+02:00<div style="TEXT-ALIGN: justify">Βγαίνω έξω η άμμος υγρή σχεδόν παγωμένη τα βότσαλα μου πληγώνουν τα πόδια βαδίζω στην άκρη του νερού η νύχτα είναι έναστρη κάποιο βράδυ κάποτε θα ξαναπερπατήσω στην άκρη αυτής της θάλασσας το μακρύ μου φόρεμα θα σέρνεται πάνω στην αρμύρα και θα θρηνώ τον νεκρό Άδωνη <span style="FONT-STYLE: italic">πενθαλέα νήπλεκτος λυσίκομος</span> κάποτε αλλά όχι απόψε είσαι δίπλα μου απόψε έχεις τυλίξει το χέρι σου γύρω από τη μέση μου <span style="FONT-STYLE: italic">Go and catch a falling star</span> σου ψιθυρίζω κι εσύ γελώντας μου τραγουδάς <span style="FONT-STYLE: italic">London bridge is falling down, my fair lady</span> κάνει κρύο πάμε στο σπίτι να μου σκουπίσεις τα βρεγμένα μαλλιά να με κρατήσεις στην αγκαλιά σου να μου μιλάς μέχρι να κοιμηθώ μέσα στον ύπνο μου να σου ψιθυρίζω εκείνα τα όνειρα που δεν μας πρόλαβαν κι εσύ να μου λες μόνο όνειρα είναι αγάπη μου μόνο όνειρα και να είναι η νύχτα ήσυχη πέρα στο βάθος το βουητό της θάλασσας να χάνεται κάτω από τη φωνή σου. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-6504576988040183165?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-53443302054102576832007-03-15T13:38:00.000+02:002007-03-15T13:40:30.262+02:00<p style="text-align: justify;" class="MsoBodyText">Ίλιγγος</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoBodyText">Μπορούσα να διαβάσω το μίσος στα μάτια του. Τον είχα ακούσει να μου λέει ότι πνίγεται, ότι δεν μπορεί ν’ αντέξει, ότι όλο αυτό είναι ολέθριο. Και του είπα ότι δεν το άξιζε. Ότι φοβόταν. Ότι ήταν φτιαγμένος για φτηνά συναισθήματα, φτηνές σχέσεις, φτηνές γυναίκες. Κάτι είπε, δεν θυμάμαι τι, ίσως μου ζήτησε να σταματήσουμε, ήταν ανόητο έτσι κι αλλιώς, είχε ξεκινήσει από μια ανόητη αιτία. Αλλά δεν τον άκουσα, δεν μπορούσα ν’ ακούσω, το μόνο που είχε καρφωθεί στο μυαλό μου ήταν εκείνο το μίσος στα μάτια του. Θα μπορούσα να τον σκοτώσω. Εγώ τον μισούσα περισσότερο, ακριβώς επειδή είχε τη δύναμη να ανατρέψει όλες μου τις αποφάσεις, να με ελέγχει και μόνο με μια απλή ματιά.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: Georgia;">Μετά δεν ξέρω τι έγινε. Νομίζω στα μάτια του έπαιξε μια λάμψη ειρωνείας, κάτι σαν κρυμμένη πρόκληση. Τον χαστούκισα με όση δύναμη είχα, τα δάχτυλά μου μούδιασαν, είδα το πρόσωπό του να συσπάται από τον πόνο. Δεν μίλησε, δεν είπε λέξη. Ήθελα να ξεσπάσω σε κλάματα, αλλά από το λαιμό μου βγήκε ένα υστερικό γέλιο. Έπρεπε να φύγω. Έπρεπε να βγω από το δωμάτιο, βροντώντας πίσω μου την πόρτα – δεν μπορούσα. Δεν μπορούσα ποτέ. Δεν θα έφευγα ποτέ. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: Georgia;">Α, θεέ μου, χρειάζομαι ένα ποτό. Πήγα στην κουζίνα, πάνω στο τραπέζι ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί, το είχε ανοίξει πριν αρχίσει αυτός ο ηλίθιος καυγάς. Ήπια γρήγορα μερικές γουλιές, το ένιωσα να με καίει στο λαιμό, αλλά ίσως να ήταν εκείνος ο κόμπος. Ήθελα να ξεσπάσω σε κλάματα, αλλά δεν θα το έκανα – όχι μπροστά του. Δεν θα τον άφηνα να δει πως με είσε συντρίψει.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: Georgia;">Καθόταν στον καναπέ. Κάθισα απέναντί του χωρίς να του ρίξω ούτε μια ματιά. Άναψα ένα τσιγάρο, ο καπνός μου έκαψε τα μάτια, άκουσα τον ήχο από τον αναπτήρα του, μια βαθιά αναπνοή. Τι να σκεφτόταν; Με μισούσε ακόμη; <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: Georgia;">Το ξέρω ότι με κοίταζε. Πάντα το ένιωθα όταν με κοίταζε – ήταν σαν να με απομόνωνε από τον κόσμο, σαν να διεκδικούσε τα πάντα, ακόμη και την ανάσα μου. Αρκούσε να με κοιτάξει για να γκρεμιστούν τα πάντα, όλα, οτιδήποτε.<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: Georgia;">Σηκώθηκε αθόρυβα και πήγε στην κουζίνα. Του φώναξα να φέρει μαζί του το κρασί και να σβήσει το φως. Το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: Georgia;">Θα τον περίμενα μέσα στο σκοτάδι.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: Georgia;" lang="EN-US">Adeline<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family: Georgia;" lang="EN-US"><!--[if !supportEmptyParas]--><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><br /><span style="font-family: Georgia;" lang="EN-US"><!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><a href="http://resalto.blogspot.com/2007/03/blog-post_10.html" title="permalink">Το χαστουκι.</a></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Σε κοιταζω , σε παρατηρω.<br />Καθεσαι απεναντι μου, καπνιζοντας και πινοντας κοκκινο κρασι.<br />Δεν εχουν περασει παρα μερικα λεπτα απο τη στιγμη που με χτυπησες.<br />Στεκομουν εκει χωρις αντιδραση.<br />Σε κοιταζα με μισος. Σου ειχα ζητησει να σταματησουμε αυτον τον ανοητο καυγα.<br />Δεν οδηγουσε πουθενα παρα μονο στη βια.<br />Στο ειπα κιολας, η βια γενναει βια, μη συνεχιζεις.<br />Εσυ ηθελες να πεις περισσοτερα, να βγαλεις απο μεσα σου οτι αισθανοσουν.<br />Μου ειπες πως ειχε ερθει η ωρα να μαθω ποσο θανασιμη ησουν.<br />Πως την προδοσια μου θα την πληρωνα ακριβα.<br />Τοτε ηταν που με χτυπησες, δυνατα , πανω ακριβως στο αυτι.<br />Για να με πονεσεις περισσοτερο.<br />Ειδες στα ματια μου τον πονο, ενιωσες τη λεξη που επνιξα στην κραυγη μου.<br />Ειδες το μισος μου για σενα.<br />Και γελασες δυνατα, υστερικα, μολις καταλαβες πως δεν θα αντιδρουσα.<br />Εκανες δυο βηματα πισω και πηγες στην κουζινα να βαλεις στο ποτηρι το κρασι.<br />Ετσι βρεθηκαμε στους καναπεδες , σχεδον αντικρυστα ο ενας απο τον αλλον.<br />Αναψαμε τσιγαρο σχεδον ταυτοχρονα.<br />Τραβηξα δυο τρεις βιαστικες ρουφηξιες για να καλμαρω λιγο.<br />Εσυ ανακατευεις τον καπνο μαζι με γουλιες κοκκινου κρασιου.<br />Δεν μιλαμε.<br />Ουτε καν με κοιτας.<br />Προσπαθω να παρω το βλεμμα μου απο πανω σου, αλλα δεν μπορω.<br />Θελω να ξεχασω αυτο που εγινε, τα λογια σου, τον ανοητο καυγα μας αλλα δεν μπορω.<br />Πως μπορεις να εισαι τοσο κακια μαζι μου?<br />Πως μπορεις να με προσβαλλεις ετσι?<br />Προσπαθεις να βολευτεις στον καναπε καλυτερα.<br />Καθως απλωνεις τα ποδια σου , κατα λαθος σηκωθηκε λιγο η φουστα σου.<br />Ειναι δυνατον να το κανεις επιτηδες?<br />Ακομα και τωρα να παιζεις μαζι μου?<br />Χωρις να μου δινεις καθολου σημασια να με ελεγχεις τοσο πολυ?<br />Δεν μπορω να παρω το βλεμμα μου απο τα ποδια σου.<br />Πρεπει να ηρεμησω κι εγω για να μη γινουν χειροτερα τα πραγματα.<br />Αυτη τη στιγμη το κρασι φανταζει σαν η μονη διεξοδος.<br />Δε βαριεσαι, σημερα θα πιω κι εγω κανα-δυο ποτηρια.<br />Σηκωνομαι να φερω το ποτηρι μου.<br />-αγαπη μου , αν πηγαινεις στην κουζινα φερε μαζι σου και τη μπουκαλα με το κοκκινο κρασι , κλεισε και τα φωτα σε παρακαλω, σημερα εχω ενα φοβερο πονοκεφαλο.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="blogger-labels">Labels: <a href="http://resalto.blogspot.com/search/label/corsair">corsair</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-5344330205410257683?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-69131641513796017862007-03-12T15:19:00.001+02:002007-03-16T18:30:24.369+02:00<p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">…………………………………………………………<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">-Δεν το άντεξες. Έφυγες.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">-Δεν έφυγα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">-Έφυγες. Επειδή φοβόσουν.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">-Όχι. Απλώς απομακρύνθηκα. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">-Δεν άντεξες την υποψία πως μπορεί να μην ήσουν εσύ <i>εκείνη</i>.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">-Δεν μπορώ να υποδύομαι ξένους ρόλους.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">-Μπορούσες να το διεκδικήσεις.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">-Θέλω ένα άγραφο χαρτί.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">-Δεν υπάρχει.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">-Μπορούσες να φτιάξεις τα πάντα από την αρχή.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">-Έπρεπε να μείνεις.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">-Ναι, έπρεπε. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">……………………………………………………………<o:p></o:p></span></p><br /><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">(Παίρνεις δύο χαρακτήρες και τους βάζεις σ’ ένα σκηνικό. Θα είναι χειμώνας; Ναι, χειμώνας, λίγο πριν σκοτεινιάσει. Μιλάνε. Ανταλλάζουν βλέμματα. Τριγυρίζουν στο μισοσκότεινο δωμάτιο. Τους παρακολουθείς να πλησιάζει ο ένας τον άλλον και μετά ν’ απομακρύνονται. Μπορείς να τους βάλεις να κάνουν έρωτα ή να τους σκοτώσεις</span>·<span style="font-family:Georgia;"> ίσως, τελικά, να μην υπάρχει διαφορά).<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-6913164151379601786?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-51853700100033418822007-03-11T20:09:00.000+02:002007-03-16T18:29:57.384+02:00<p class="MsoBodyText" style="TEXT-ALIGN: justify">Ο ύπνος - χαμένο στοίχημα. Άλλοτε φεύγει και χάνεται, χάρισμα στη νύχτα: «Ζήσε περισσότερο, μην παραδέρνεις ανάμεσα σε χαμένες ώρες - το φως έρχεται πολύ γρήγορα όταν δεν περιμένεις να το δεις». Κι άλλοτε, βαραίνει με ψεύτικες υποσχέσεις. Αλλάζει ουσία το ανέφικτο; Όχι. Ξαγρυπνούσα νύχτες ολόκληρες στη σειρά, προκαλώντας τη μοίρα να μου χαρίσει εκείνη τη μαγική αϋπνία των ηρωίδων του <span lang="EN-US">Gabriel</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Garcia</span> - μια αϋπνία που κατέληγε θριαμβευτικά στην οριστική απώλεια της μνήμης. Και της αίσθησης. Δεν θα θυμάμαι τίποτα. Δεν θα αισθάνομαι τίποτα. Όλα όσα έχω γράψει θα ξαναγίνουν απρόσιτα. Όλες μου οι ζωές θα βυθιστούν - χωρίς ίχνη. Δεν θα μπορώ να αναγνωρίσω, επειδή θα έχω χάσει ό,τι γνώρισα. Οι λέξεις δεν θα μου λένε τίποτα - θα παραμένουν σιωπηλές. Μια καινούρια ζωή, λευκή ή μαύρη - αδιάφορο. Μονόχρωμη.</p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoBodyText" style="TEXT-ALIGN: justify">Η μοίρα δεν δέχτηκε την πρόκληση. Πολλαπλασίαζε την αϋπνία, κάνοντας τη μνήμη τυραννική. Θυμάμαι τα πάντα - ένας καταραμένος Funes, el memorioso - νιώθω τα πάντα, η αίσθηση δημιουργεί πραγματικότητες που δεν υπάρχουν, με πείθει ότι είναι απτές, μα δεν αντέχουν στο άγγιγμά μου. Αλλά, οι αναμνήσεις μου αποδείχτηκαν κλεμμένες<span style="font-size:+0;">·</span> κάποια άλλη τις είχε ζήσει, πριν από μένα, εγώ απλώς τις θυμόμουν, νομίζοντας ότι ήταν η δική μου ζωή. Κι έτσι απέμεινα καταδικασμένη σε μιαν αιώνια αγρυπνία, ένα πένθιμο Pervigilium, να φθονώ τον ύπνο, από φόβο για τα όνειρα που μου έφερνε.</p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoBodyText" style="TEXT-ALIGN: justify">Γιατί δεν αρκεί να ονειρεύεσαι<span style="font-size:+0;">·</span> θα πρέπει τα όνειρά σου να μην είναι επανάληψη της ζωής των άλλων.</p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoBodyText" style="TEXT-ALIGN: justify"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-5185370010003341882?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-3027170273832124002007-03-10T17:48:00.000+02:002007-03-10T17:50:12.470+02:00Σε κοιταζω , σε παρατηρω.<br />Καθεσαι απεναντι μου, καπνιζοντας και πινοντας κοκκινο κρασι.<br />Δεν εχουν περασει παρα μερικα λεπτα απο την στιγμη που με κτυπησες.<br />Στεκομουν εκει χωρις αντιδραση.<br />Σε κοιταζα με μισος. Σου ειχα ζητησει να σταματησουμε αυτον τον ανοητο καυγα.<br />Δεν οδηγουσε πουθενα παρα μονο στην βια.<br />Στο ειπα κιολας, η βια γενναει βια, μην συνεχιζεις.<br />Εσυ ηθελες να πεις περισσοτερα, να βγαλεις απο μεσα σου οτι αισθανοσουν.<br />Μου ειπες πως ειχε ερθει η ωρα να μαθω ποσο θανασιμη ησουν.<br />Πως την προδοσια μου θα την πληρωνα ακριβα.<br />Τοτε ηταν που με κτυπησες, δυνατα , πανω ακριβως στο αυτι.<br />Για να με πονεσεις περισσοτερο.<br />Ειδες στα ματια μου τον πονο, ενιωσες την λεξη που επνιξα στην κραυγη μου.<br />Ειδες το μισος μου για σενα.<br />Και γελασες δυνατα, υστερικα, μολις καταλαβες πως δεν θα αντιδρουσα.<br />Εκανες δυο βηματα πισω και πηγες στην κουζινα να βαλεις στο ποτηρι το κρασι.<br />Ετσι βρεθηκαμε στους καναπεδες , σχεδον αντικρυστα ο ενας απο τον αλλον.<br />Αναψαμε τσιγαρο σχεδον ταυτοχρονα.<br />Τραβηξα δυο τρεις βιαστικες ρουφηξιες για να καλμαρω λιγο.<br />Εσυ ανακατευεις τον καπνο μαζι με γουλιες κοκκινου κρασιου.<br />Δεν μιλαμε.<br />Ουτε καν με κοιτας.<br />Προσπαθω να παρω το βλεμμα μου απο πανω σου, αλλα δεν μπορω.<br />Θελω να ξεχασω αυτο που εγινε, τα λογια σου, τον ανοητο καυγα μας αλλα δεν μπορω.<br />Πως μπορεις να εισαι τοσο κακια μαζι μου?<br />Πως μπορεις να με προσβαλλεις ετσι?<br />Προσπαθεις να βολευτεις στον καναπε καλυτερα.<br />Καθως απλωνεις τα ποδια σου , κατα λαθος σηκωθηκε λιγο η φουστα σου.<br />Ειναι δυνατον να το κανεις επιτηδες?<br />Ακομα και τωρα να παιζεις μαζι μου?<br />Χωρις να μου δινεις καθολου σημασια να με ελεγχεις τοσο πολυ?<br />Δεν μπορω να παρω το βλεμμα μου απο τα ποδια σου.<br />Πρεπει να ηρεμησω κι’εγω για να μην γινουν χειροτερα τα πραγματα.<br />Αυτη την στιγμη το κρασι φανταζει σαν η μονη διεξοδος.<br />Δε βαριεσαι, σημερα θα πιω κι’εγω κανα-δυο ποτηρια.<br />Σηκωνομαι να φερω το ποτηρι μου.<br />-αγαπη μου , αν πηγαινεις στην κουζινα φερε μαζι σου και την μπουκαλα με το κοκκινο κρασι , κλεισε και τα φωτα σε παρακαλω, σημερα εχω εναν φοβερο πονοκεφαλο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-302717027383212400?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Corsairhttp://www.blogger.com/profile/06635160706518172555noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-57759596129219215002007-03-10T15:02:00.000+02:002007-03-10T17:51:30.670+02:00<p class="MsoBodyText" style="TEXT-ALIGN: justify">Θα ήθελα να ήμουν εγώ εκείνη. Θα ξενυχτούσες για μένα. Θα σκεφτόσουν πώς να περάσει ο χρόνος μέχρι την επόμενη συνάντηση. Θα προσπαθούσες να μαντέψεις τι κρύβεται πίσω από το βάθος του βλέμματος. Θα αναρωτιόσουν για τα νοήματα των λέξεων. Δεν θ’ άντεχες τη μοναξιά. Θα αναζητούσες να την πνίξεις σε ανούσιες συζητήσεις, σε μεθυσμένες νύχτες, σε ψευδαισθήσεις που θα σου έδινε ένα ξένο σώμα. Και δεν θα τα κατάφερνες. Θα μ’ έβρισκες στη μουσική<span style="font-family:'Times New Roman';">·</span> θα με έψαχνες στους δρόμους άδειων πόλεων<span style="font-family:'Times New Roman';">·</span> θα νόμιζες ότι με έβλεπες σε φευγαλέα πρόσωπα. </p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Θα ήθελα να ήμουν εγώ εκείνη. Όχι για να σε πλήγωνα. Αλλά για να μ’ έχεις αγαπήσει.<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-5775959612921921500?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-85034083573144908722007-03-10T09:22:00.000+02:002007-03-10T11:33:00.917+02:00<p class="MsoBodyText">Θέλεις να προσδιορίσω αυτό που νιώθω; Ας πούμε ότι είναι η απαρχή ενός έρωτα. </p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Σου φαίνεται περίεργο; Τότε, καλώς επέλεξα την ήπια διατύπωση</span>·<span style="font-family:Georgia;"> η αλήθεια μπορεί και να σε τρόμαζε. <?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Μπορώ να το καταπολεμήσω; Δύσκολο, αλλά όχι αδύνατο – όμως, δεν θέλω. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Γιατί; Επειδή δεν θα μου αρέσει ο κόσμος πια χωρίς αυτό. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Λες ότι δεν μας βγάζει πουθενά; Το ξέρω, μα είναι το τελευταίο που με απασχολεί. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Με νοιάζουν τα δικά σου συναισθήματα; Όχι, δεν με νοιάζουν</span>·<span style="font-family:Georgia;"> θα ήταν αφόρητο να εξαργυρώσω αυτό που νιώθω, με αντίτιμο τη δική σου ενδεχόμενη ανταπόκριση. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Είσαι εσύ υπεύθυνος γι’ αυτό; Μόνο με την έννοια ότι υπάρχεις. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Στην πραγματικότητα, δεν ερωτεύτηκα εσένα αλλά μία πλασματική σου εικόνα; Πιθανόν, αλλά μπορείς να μου προσδιορίσεις σε ποιο σημείο διαφέρουν; <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Είναι επικίνδυνο να συντηρώ αυτό το συναίσθημα; Δεν είναι επικίνδυνο να ονειρεύεσαι, όταν γνωρίζεις πολύ καλά ποια είναι η πραγματικότητα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Πώς είναι δυνατόν να έχω προσδοκίες από ένα όνειρο; Μέσα στα όνειρα, μπορούν να γίνουν τα πάντα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Καθώς περνάει ο καιρός θα γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνο και θα υποφέρω; Ναι – ποια είναι η επόμενη ερώτηση;<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">(Σκηνικές οδηγίες: άδειο δωμάτιο</span>·<span style="font-family:Georgia;"> μόνον ένας ολόσωμος καθρέφτης. Το πρόσωπο στέκεται απέναντι</span>·<span style="font-family:Georgia;"> δεν κινείται καθόλου. Τα πάντα μεταδίδονται από τον τόνο της φωνής: θα πρέπει να έχει εκείνη την αλαζονική δύναμη σαν βρισκόταν απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα).<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-8503408357314490872?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-33241415887623934592007-03-07T14:03:00.000+02:002007-03-08T10:50:13.943+02:00<p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic; TEXT-ALIGN: right"><span style="font-family:Georgia;">Ένα θρόισμα σαν από χαμένης <?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: right"></div><p class="MsoNormal" style="FONT-STYLE: italic; TEXT-ALIGN: right"><span style="font-family:Georgia;">Που ξανάρχεται αγάπης σκοτεινό αρχινούν:<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: right"></div><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right"><span style="font-family:Georgia;"><span style="FONT-STYLE: italic">«Εγώ που σ’ αγαπώ». «Πες πάντα» «Πάντα»</span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Δεν πίστευε στο χρόνο. Μέρες και νύχτες, χρόνια ολόκληρα περιφερόταν ανέμελα στις παρυφές του, έπαιζε ξεγελώντας τον με ώρες αϋπνίας, κέρδιζε τη ζωή που οι άλλοι έχαναν στα δευτερόλεπτα του ύπνου. Και, κάθε φορά, γελούσε δυνατά στο άκουσμα της λέξης: <i>Πάντα</i>. Μα, κάποτε, βρέθηκε να ακροβατεί στην άκρη του κενού, με τον ίλιγγο να επιβεβαιώνεται σε κάθε πιθανό της βήμα. Ούτε κι εκεί ο χρόνος είχε νόημα. Μόνον η κατεύθυνση: μπορούσε να διαλέξει ανάμεσα στο κενό και στο σκοτάδι και ήταν αδιάφορο σε ποια ώρα της μέρας, σε ποιο μήνα του χρόνου, σε ποιο χρόνο του αιώνα που περνούσε. Το κενό ή το σκοτάδι. Το κενό ήταν το όνειρο, η πτώση, το αδιέξοδο, ο θάνατος. Το σκοτάδι ήταν μόνο σκοτάδι. Άλλος ένας θάνατος δηλαδή, αλλά χωρίς το όνειρο. Τότε μόνο κατάλαβε τι σημαίνει <i>Πάντα</i>. Και στράφηκε χαμογελώντας στο κενό. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-3324141588762393459?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-200116957737861852007-03-05T15:05:00.000+02:002007-03-08T10:49:44.488+02:00<div style="TEXT-ALIGN: right"><span style="FONT-STYLE: italic">I only know the limits of...</span><br /></div><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Νύχτα. Χειμώνας. Στη Βιέννη – χορεύοντας το βαλς του </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Nino</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Rota</span><span style="font-family:Georgia;"> από το </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Godfather</span><span style="font-family:Georgia;">.<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Τέλη φθινοπώρου, νύχτα. Θεσσαλονίκη. Περπατώντας στον παραλιακό, μεταξύ Λευκού Πύργου και </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Macedonia</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Palace</span><span style="font-family:Georgia;">.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Τέλη ανοίξεως. Απόγευμα, λίγο πριν από το σούρουπο. Ιθάκη. Συζητώντας για τα πάντα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Τέλη φθινοπώρου. Ξημερώματα. Περπατώντας στους γκρίζους δρόμους του Εδιμβούργου.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Μέσα καλοκαιριού, και πάντως μετά το ηλιοστάσιο. Νύχτα. Σε μια παραλία κοντά στην αρχαία Νικόπολη. Οι διάττοντες να πέφτουν στο Ιόνιο. Μουσική, οτιδήποτε του </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Leonard</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Cohen</span><span style="font-family:Georgia;">.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]-->(Είναι ένα αίνιγμα φυσικά. Το αίνιγμα του λαβυρίνθου).<br /><!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-20011695773786185?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-34213884712283162342007-03-04T15:08:00.000+02:002007-03-08T10:48:56.975+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_5556Z2ZsDJw/RerFXFC7_bI/AAAAAAAAAAM/boQNxN6cF4s/s1600-h/Romeo_and_Juliet.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038056133449481650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_5556Z2ZsDJw/RerFXFC7_bI/AAAAAAAAAAM/boQNxN6cF4s/s320/Romeo_and_Juliet.jpg" border="0" /></a><br /><p class="MsoBodyText" style="FONT-STYLE: italic; TEXT-ALIGN: justify">Σε λίγο θα ξυπνήσεις, πριν κινηθούν τα βλέφαρα μια υποψία φωτός. Θα χαμογελάσεις και θα μουρμουρίσεις μια νυσταγμένη «καλημέρα». Μετά θα κρύψεις ξανά το πρόσωπό σου στο μαξιλάρι, λέγοντας να μην ανοίξω ακόμη τις κουρτίνες. Τα πρωινά η φωνή σου είναι βραχνή. Χτες τη νύχτα μιλούσες στον ύπνο σου, το ξέρεις;</p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Γιατί διστάζω τόσο να σε φαντάζομαι; Το ξέρω ότι γλιστράω στον κόσμο της παραφροσύνης. Το βλέπω στα μάτια όσων με πλησιάζουν: με κοιτάζουν με τρυφερό οίκτο, μ’ αγγίζουν προσεκτικά, μιλούν με λέξεις καλοδιαλεγμένες, γιατί φοβούνται πως με μια άστοχη κουβέντα τους θα παραδοθώ στο έλεος της μανίας. Ο</span><span style="font-family:Georgia;"> <span lang="FR">dr. Baldouin</span></span><span lang="FR" style="font-family:Georgia;"> </span><span style="font-family:Georgia;">πιστεύει ότι οι παραισθήσεις μου είναι αποτέλεσμα χρόνιας αϋπνίας. Μου έδωσε σταγόνες για να κοιμάμαι τις νύχτες – δεν του είπα ότι ακόμη και διπλασιάζοντας τη δόση, παραμένω ξάγρυπνη. Συνέστησε να συνεχίσω να γράφω, λέγοντας πως μόνον αυτό μπορεί να με κρατήσει σε νηφάλια κατάσταση. Να γράφω. Μα μόνο για σένα μπορώ να γράψω πια. Μόνο για σένα γράφω πια.</span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify">(Η ημερολογιακή εγγραφή είναι χωρίς ημερομηνία. Η φωτογραφία ήταν διπλωμένη ανάμεσα στις σελίδες του ημερολογίου. Πιθανολογείται ότι προέρχεται από εικονογραφημένη έκδοση της τραγωδίας <span style="FONT-STYLE: italic">Romeo and Juliet</span>).<br /><span style="font-family:Georgia;"><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-3421388471228316234?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-55090625496607449052007-03-03T05:30:00.000+02:002007-03-08T10:48:29.484+02:00<p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Η ώρα 3^η πρωινή… (το ταξίδι)<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Μέσα στα χέρια του ύπνου ανυπεράσπιστος. Τα μυστικά του ονείρου παραμένουν ερμητικά. Η Σίβυλλα έχει από καιρό σιωπήσει.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Ένα καράβι χωρίζει τον ορίζοντα στα δυο. Μετέωρος μεταξύ επιστροφής και αποδημίας. Όλη τη νύχτα μελετούσες εκείνο το αρχαίο ανεμολόγιο. Ο Βορέας, ο Ζέφυρος, ο Νότος, ο Εύρος. Να δυσπιστείς στις διαδρομές των πορτολάνων.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Ταξίδια ασυνάρτητα. Οι πλόες ακαθόριστοι. Οι χάρτες περιττοί. Ήξερες ποια νησιά θα παραπλεύσεις.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">…την τρίτη ημέρα… (η γραφή)<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Ξέρεις πώς είναι ν’ ακροβατείς στις λέξεις; Ασκήσεις ισορροπίας, χωρίς προστατευτικό δίχτυ, ένα παραπάτημα και πέφτεις στο κενό. Κάπως έτσι είναι τώρα. Μόνο που δεν υπάρχει ο φόβος του κενού</span>·<span style="font-family:Georgia;"> κυριαρχεί η ομορφιά της πτώσης.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Με τις λέξεις υφαίνεις αόρατους ιστούς. Με τα νοήματα, θανάσιμες παγίδες. Πάντα μου κλέβεις τα νοήματα. Και πάντα απομένω με λιγότερα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Σε περιμένω ανάμεσα στις σκιές. Σου γράφω μέσα στο σκοτάδι. Το φως υπογραμμίζει ειρωνικά τις αντιθέσεις.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">…του τρίτου μήνα… (η ιστορία)<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Ποτέ δεν θα σε δω, ποτέ δεν θα μου μιλήσεις από απόσταση αναπνοής. Από το πάντα στο ποτέ: αυτή υπήρξεν η μοναδική υπόσχεση του χρόνου.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Ένας περίπατος στο Σούνιο, πρωί, αρχές της άνοιξης. Επινοούσα προσωπεία για να σου κρυφτώ. Και δεν ήξερα πως με είχες κιόλας ανακαλύψει πίσω από τα προσχήματα των αφηγήσεων.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Πώς η φωνή σου παίρνει μια θαμπήν απόχρωση, καθώς περνούν οι ώρες. Από το βάρος όλων αυτών που επιμένεις να κρατάς στη σιωπή σου.<span style="font-size:+0;"> </span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-5509062549660744905?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-26227181251242062732007-03-02T19:31:00.000+02:002007-03-02T19:33:13.370+02:00<a href="http://farm1.static.flickr.com/134/407924646_19ad682d14_o.jpg"><img id="" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="corsair" src="http://farm1.static.flickr.com/134/407924646_19ad682d14_o.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><span style="color:#000000;">για σενα.</span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">γιατι μια ματια σου ηταν αρκετη.</span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">*</span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">I dream of rain</span><br /><span style="color:#000000;">I dream of gardens in the desert sand</span><br /><span style="color:#000000;">I wake in vain</span><br /><span style="color:#000000;">I dream of love as time runs through my hand</span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><br /><span style="color:#000000;">I dream of fire</span><br /><span style="color:#000000;">Those dreams that tie two hearts that will never die</span><br /><span style="color:#000000;">And near the flames</span><br /><span style="color:#000000;">The shadows play in the shape of the mans desire</span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><br /><span style="color:#000000;">This desert rose</span><br /><span style="color:#000000;">Whose shadow bears the secret promise</span><br /><span style="color:#000000;">This desert flower</span><br /><span style="color:#000000;">No sweet perfume that would torture you more than this</span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><br /><span style="color:#000000;">And now she turns</span><br /><span style="color:#000000;">This way she moves in the logic of all my dreams</span><br /><span style="color:#000000;">This fire burns</span><br /><span style="color:#000000;">I realize that nothings as it seems</span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">Desert Rose by Sting.</span><br /><span style="color:#000000;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-2622718125124206273?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Corsairhttp://www.blogger.com/profile/06635160706518172555noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-30694293586088606992007-03-01T06:55:00.000+02:002007-03-01T20:26:59.604+02:00<a href="http://www.fileden.com/files/2006/11/21/402623/conte.jpg"><img id="" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="adeline" src="http://www.fileden.com/files/2006/11/21/402623/conte.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family:Georgia;">Πάλευε μέρες ολόκληρες να του φτιάξει ένα τραγούδι με ξένους στίχους. Ταίριαζε προσεκτικά τις λέξεις που είχαν αγαπήσει άλλοι, δοκίμαζε τα χρώματα – λίγο πιο φωτεινό στις άκρες και στο κέντρο θέλει περισσότερο γαλάζιο, ένα νησί, μια ξαφνική βροχή σ’ ένα πρωινό που έδειχνε ασυννέφιαστο. Και πιο πέρα ένα άλλο νησί, όχι γαλάζιο, πράσινο, Μάιος στα τέλη του αιώνος – πολύς ο χρόνος που μεσολαβούσε – απόγευμα ήσυχο, η πλατεία μικρή, απέναντι το Αρχαιολογικό Μουσείο, εκείνη τριγυρνούσε στο λιμάνι αναμετρώντας τους αρχαίους πλόες, υπολογίζοντας τα βήματα του Οδυσσέα, «δεν είναι αυτή η ομηρική Ιθάκη», της είπαν, «ποτέ δεν έζησεν εδώ ο πολυμήχανος». Αδιάφορο</span>·<span style="font-family:Georgia;"> τον Αχιλλέα εκείνη αναζητούσε. Και πάλι τα βήματα σε ξεχασμένα μονοπάτια. Ένωνε τα κομμάτια με βελονιές αόρατες, μεθοδικά, ήσυχα, ήξερε τα μυστικά της τέχνης. Καιρός να μετακινηθεί στην ενδοχώρα – μια πόλη μακριά απ’ τη θάλασσα, επίπεδη, χωρίς εξάρσεις. Οι λέξεις να πετούν πάνω στα σύρματα: <i>καλημέρα, σήμερα είναι παράξενα, θα σου γράψω ξανά το απόγευμα</i>. Τα γράμματά του έφταναν παραμονές της νύχτας ή λίγο πιο αργά, παρακινούσαν σε ανήσυχο ύπνο. Έκλεινε τα μάτια της κι ονειρευόταν τα νησιά – ταξίδια ασυνάρτητα κι εκείνος να σκορπίζεται μέσα σε ξένα βλέμματα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family:Georgia;">Να τα χωρέσει όλα αυτά σ’ ένα τραγούδι. Οι ποιητές, αμήχανοι, αποτραβιούνται στη σιωπή. Μόνον ο γέρος ραψωδός θα ήξερε. Όμως μιλούσε σε γλώσσα ακατανόητη, με εικόνες αινιγματικές – μια γυναίκα, ένα είδωλο, ένας χιτώνας άδειος – ποιος να την οδηγήσει τώρα πια στα μυστικά του. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-family:Georgia;">Μουσικη ...Desert Rose με τον Sting.<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-3069429358608860699?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-3330749431125820132007-02-28T17:39:00.000+02:002007-06-15T17:56:15.679+03:00<strong><span style="color:#000000;">Trois Couleurs: Bleu, Blanc, Rouge</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">by <a href="http://zeroliner.blogspot.com/"><span style="color:#000000;">Krzysztof Kieslowski.</span></a></span></strong><a href="http://zeroliner.blogspot.com/"> </a><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">It's about Liberty, Equality and Fraternity. </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">It's about Love, forgetting, remembering, trying, failing, </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">asking how to live basically.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Αυτα τα ολιγα , ηθελα να σου πω σημερα.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">*</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-333074943112582013?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Corsairhttp://www.blogger.com/profile/06635160706518172555noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-22439358513033188422007-02-27T19:31:00.000+02:002007-02-28T17:39:18.820+02:00<strong><span style="font-size:130%;color:#000000;">Ίσως φταίνε τα φεγγάρια.</span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong></strong><br /><strong></strong><br /><strong><em>Στίχοι: </em></strong><a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&amp;sort=alpha&lyricist_id=170"><strong><em>Τάσος Σαμαρτζής</em></strong></a><br /><strong><em>Μουσική: </em></strong><a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&sort=alpha&amp;composer_id=56"><strong><em>Νότης Μαυρουδής</em></strong></a><br /><strong><em>Πρώτη εκτέλεση: </em></strong><a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&amp;sort=alpha&singer_id=72"><strong><em>Ελένη Βιτάλη</em></strong></a><br /><strong><em>Άλλες ερμηνείες: </em></strong><a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&sort=alpha&amp;singer_id=18"><strong><em>Άλκηστις Πρωτοψάλτη</em></strong></a><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em></em></strong><br /><strong></strong><br /><strong></strong><br /><strong></strong><br /><strong></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα ξεκινήσουμε λοιπόν</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">γλιστρούν τα όνειρα στον ύπνο όπως τα τρένα στο σταθμό</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">και στην ανάσα σου γυρεύω κάποιο αρχαίο σκηνικό</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Μια αχτίδα φως περνά τις γρίλιες και σβήνει αυτά που γίναν χθες</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">πώς μπλέκουν λέω οι ιστορίες και των ανθρώπων οι τροχιές</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα τελειώσουμε λοιπόν</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">*</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-2243935851303318842?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Corsairhttp://www.blogger.com/profile/06635160706518172555noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-38021193759427718482007-02-27T13:05:00.000+02:002007-02-27T13:08:38.256+02:00<strong><span style="color:#000000;">Επειδή είπες πως το μέλλον και το παρελθόν υπάρχουν παράλληλα στο τώρα.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"><a href="http://www.cztv4.com/condor/flash.shtml" target="_blank">Condor heroes.</a></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">*</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-3802119375942771848?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Corsairhttp://www.blogger.com/profile/06635160706518172555noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-40968039000232416592007-02-26T17:17:00.000+02:002007-02-27T12:05:34.575+02:00<strong><span style="color:#000000;">The Bridges of Madison County is a best-selling novel by Robert James Waller which tells the story of a lonely Italian war bride who engages in an adulterous affair with a National Geographic photographer from Bellingham, Washington who has come to Madison County, Iowa in order to create a photographic essay on the covered bridges in the area. The novel is presented as a novelisation of a true story, but it is in fact entirely fiction, though some have speculated that, due to admitted similaries between the author and the main character, some elements of the novel may be slightly autobiographical.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">The Bridges of Madison County was made into a 1995 film of the same name adapted by Richard LaGravenese and directed by Clint Eastwood. It stars Eastwood and Meryl Streep.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"><em>Comments & Responses.</em></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">1</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">I have watched it at least a hundred times it seems the older I get the more I cry Reminds me of the choices that I have made in my life the love.she is making now in this clip. Its wrong to cheat But how can someone not want that kind of love in life The feelings that 2 people have together its wonderful If you ever get that chance to have that take it Its the best love in the world but also the worst heartbreak in the end<br />2</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">this scene....I've seen it a hundred times and I still feel it ....i ahve no words. Meryl Streep is the best actress on the face of the earth/<br />3</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">THIS kind of emotional intensity I rarely get through movies. And it's all about choices. Why do people are so afraid of taking chances? it's just one life and one opportunity to be happy.<br />4</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">But would she truly be happy if she went with Robert? Sometimes it's not just what the choices mean, it's what we imagine them to mean at a place and time. That's what's making them so difficult...<br />5</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Yes, U're right. But that's the whole point - Francesca only imagined possibilities of her possible choice. Most people do that on daily basis and I don't buy it... And nobody knows whether she would be happy. She simply didn't take that chance. I look at that movie trough my own emotions and I just know that I couldn't stand my life after such thing not knowing what IF. It just would be eating away at me.<br />6</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">That's a pthetic statement. She had no easy choice, but she took the 'correct' one. By doing this, she hurt one person. the other route was to hurt at leat another three.<br />7</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">she did have a hard decision to make, that's a fact. and if U are veryfing her choice simply by number of people she could or actually did hurt - U are right...but still - life is much more complicated than a simple mathematical equation...<br />8</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Everyone worrys about how Streeps charactor made out but what about Eastwood's charactor. He goes through out life literally empty. In his next book, he exists up in Washington State. I repeat "exists". Never to see the one he truly loves. I think the scene in the movie where he falls to his knees and crys in her lap, wow. She just can't make the break. He gets up a walks out. There is so much pain in his heart, he can't stay. Comments anyone?<br />9</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">I do love this film. and this scene summarizes the whole point. its all about choices. </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#000000;">Broken Love.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"><em>‘Let us agree to give up love, </em></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"><em>And root up the Infernal Grove; </em></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"><em>Then shall we return and see </em></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"><em>The worlds of happy Eternity. </em></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"><em></em></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"><em>‘And throughout all Eternity </em></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"><em>I forgive you, you forgive me. </em></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"><em></em></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"><em>As our dear Redeemer said: </em></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"><em>“This the Wine, and this the Bread.”’ </em></span></strong><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"><span style="font-size:130%;">William Blake</span> </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">(1757 - 1827) </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-4096803900023241659?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Corsairhttp://www.blogger.com/profile/06635160706518172555noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-2219890319003752952007-02-26T12:23:00.000+02:002007-02-26T17:14:30.618+02:00<p></p><p>Occupation: Actor</p><p>Birth Name: Alberto Pacino</p><p>Born: April 25, 1940, New York, NY</p><p>Education: High School for the Performing Arts, New York;</p><p>Herbert Berghof Studio, New York; Actors Studio </p><p></p><p>Filmography:</p><p>1969 ~ ME, NATALIE </p><p>1971 ~ THE PANIC IN NEEDLE PARK </p><p>1972 ~ THE GODFATHER </p><p>1973 ~ SCARECROW </p><p>1973 ~ SERPICO </p><p>1974 ~ THE GODFATHER, PART II </p><p>1975 ~ DOG DAY AFTERNOON </p><p>1977 ~ BOBBY DEERFIELD </p><p>1979 ~ …AND JUSTICE FOR ALL </p><p>1980 ~ CRUISING </p><p>1981 ~ ACTING: LEE STRASBERG AND THE ACTORS STUDIO </p><p>1982 ~ AUTHOR! AUTHOR! </p><p>1983 ~ SCARFACE </p><p>1985 ~ REVOLUTION </p><p>1989 ~ SEA OF LOVE </p><p>1990 ~ DICK TRACY </p><p>1990 ~ THE GODFATHER, PART III </p><p>1990 ~ THE LOCAL STIGMATIC </p><p>1991 ~ FRANKIE AND JOHNNY </p><p>1992 ~ GLENGARRY GLEN ROSS </p><p>1992 ~ SCENT OF A WOMAN </p><p>1993 ~ CARLITO'S WAY </p><p>1995 ~ HEAT </p><p>1996 ~ CITY HALL </p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-221989031900375295?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Corsairhttp://www.blogger.com/profile/06635160706518172555noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-56106124015774808992007-02-25T12:46:00.000+02:002007-02-25T19:30:56.729+02:00<p><span style="color:#000000;">Επειδή είπες πως το μέλλον και το παρελθόν υπάρχουνε παράλληλα στο τώρα. Λοιπόν,</span></p><p><span style="color:#000000;"></span> </p><p><span style="color:#000000;"><strong><em>εσύ</em></strong></span></p><p><br /><span style="color:#000000;"><strong><em>κοιμόσουν και κυλήσανε χιλιάδες χρόνια που σε κράταγα<br />κι ήμουν φτωχός και παγωμένος και κουράστηκε, ξερά-<br />θηκε το χέρι μου –</em></strong></span></p><p><br /><span style="color:#000000;"><strong><em>ή ξαφνικά ένα τίναγμα στο κατακάθι της ψυχής,<br />τι γύρευα, τι κράταγα από σένα;</em></strong></span></p><p><span style="color:#000000;"><strong><em></em></strong></span> </p><p><span style="color:#000000;"><strong><em>Πες μου λοιπόν, τι φως έχουν τα χέρια σου και σκοτεινιά-<br />ζουν έτσι εκείνο που προστάτευα από σένα και κρατούσα<br />και ήμουν;</em></strong></span></p><p><span style="color:#000000;"><strong><em></em></strong></span> </p><p><span style="color:#000000;"><strong><em>Υπάρχει πάντα ένα βαθύ νερό μες στη σιωπή σου</em></strong></span></p><p><span style="color:#000000;"><strong><em></em></strong></span> </p><p><span style="color:#000000;"><strong><em>Εσύ έλεγες ονομάζομαι ουρανός.</em></strong></span></p><p><br /><span style="color:#000000;"><strong><em>Εγώ έλεγα τίποτα.</em></strong></span></p><p><span style="color:#000000;"><strong><em></em></strong></span> </p><p><span style="color:#000000;"><strong><em>τα μάτια σου στρέφοντας ξα-<br />φνικά δεν είχαν σκοτώσει την εικόνα που κοίταζαν λίγο πιο<br />πριν.</em></strong></span></p><p><span style="color:#000000;"><strong><em></em></strong></span> </p><p><span style="color:#000000;"><strong><em>Όλη τη νύχτα οι στάχτες της φωτιάς σου</em></strong></span></p><p><span style="color:#000000;"><strong><em></em></strong></span> </p><p><span style="color:#000000;"><strong><em>Ο χρόνος όλα τάχει καρπωθεί. Τώρα δεμένος στον τροχό<br />κι εσύ με την ουράνια λάμψη,<br />δεν έχεις ίσκιο, καθώς τ’ όνειρο φλογίζοντας απ’ το πρωί<br />το σώμα.</em></strong></span></p><p><span style="color:#000000;"><strong><em></em></strong></span> </p><p><span style="color:#000000;"><strong><em>Πιο πέρα η φωνή σου αμύνεται για το βράδυ.</em></strong></span></p><p><span style="color:#000000;"><strong><em></em></strong></span> </p><p><span style="color:#000000;"><strong><em>Τι μου έλεγες; Σ’ ακούω να μιλάς και πριν έρθει η φωνή<br />ναυαγήσανε κιόλας οι λέξεις.</em></strong></span></p><p><span style="color:#000000;"><strong><em></em></strong></span> </p><p><span style="color:#000000;"><strong><em>Η φωνή σου εγύρευε κάτι παλιές ξεφτισμένες αισθήσεις.</em></strong></span></p><p><span style="color:#000000;"><strong><em></em></strong></span> </p><p><span style="color:#000000;"><strong><em>Λοιπόν δεν<br />ήταν αίνιγμα τα λόγια σου,<br />μήτε και τούτο τ’ όνειρο που σβήνει απότομα,<br />χάνεται μέσα στη σκοτεινιά του.</em></strong></span></p><p><span style="color:#000000;"><strong><em></em></strong></span> </p><p><span style="color:#000000;"><strong><em>Και με άγγιξε τότε η παγίδα, το χέρι σου<br />Ο ήλιος έκαιγε<br />θάλασσες, βράχια.</em></strong></span></p><p><span style="color:#000000;"><strong><em></em></strong></span> </p><p><span style="color:#000000;"><strong><em>Τι σκέφτεσαι;</em></strong></span></p><p><span style="color:#000000;"><strong><em></em></strong></span> </p><p><span style="color:#000000;"><strong><em>Πώς προχωρούμε και συγκατανεύουμε, ναι, θα συναντη-<br />θούμε κάποτε, θα σε θυμάμαι.</em></strong></span></p><p><span style="color:#000000;"><strong><em></em></strong></span> </p><p><span style="color:#000000;"></span> </p><p><span style="color:#000000;"></span> </p><p><span style="color:#000000;">Το βιβλίο, όλο κι όλο 28 σελίδες. Τάκης Σινόπουλος, Πέτρες, τρίτη έκδοση. Στο εξώφυλλο, η χρονολογία 1982. Στην τελευταία σελίδα, μια σφραγίδα με ημερομηνία «20 Φεβ. 19…». Η ίδια ημερομηνία, γραμμένη από μένα στην πρώτη σελίδα, και δίπλα ο τόπος. Κάποτε το έκανα αυτό: έγραφα τον τόπο που βρισκόμουν όταν αγόραζα το βιβλίο και την ημερομηνία – όχι το όνομά μου, γιατί μου φαινότανε παράξενο να πω «αυτό το βιβλίο είναι δικό μου». </span></p><p><span style="color:#000000;"></span> </p><p><span style="color:#000000;">Και, συνήθιζα πάντα να σημειώνω μέσα: να υπογραμμίζω στίχους, να βάζω αστεράκια, βέλη, παράλληλες γραμμές. Δεν ξέρω τι σκεφτόμουν τότε· δεν θυμάμαι πώς ένιωθα. Σήμερα που τα ξαναείδα, σκέφτηκα πως όλα αυτά μαζί φτιάχνουν ένα καινούριο ποίημα, μια ιστορία που αρχίζει από το πουθενά και εκκρεμεί σε μία υπόσχεση: εκκρεμεί, δεν τελειώνει. Ή ακόμη ένας μονόλογος. Ή οι απαντήσεις στις ερωτήσεις που δεν έχεις ακόμη διατυπώσει. </span></p><p><span style="color:#000000;"></span> </p><p><span style="color:#000000;"></span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-5610612401577480899?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-73614938611913714492007-02-24T12:06:00.000+02:002007-02-24T16:51:58.229+02:00<p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Υπάρχει ένας μύθος, που λέει ο Απουλήιος, για την κόρη ενός βασιλιά, την Ψυχή, τόσο όμορφη, ώστε οι άνθρωποι άρχισαν να τη θαυμάζουν και να τη λατρεύουν, λησμονώντας ακόμη κι αυτήν την Αφροδίτη. Βλέποντας τα ιερά της να ερημώνονται, η θεά ζήτησε από το γιο της, τον Έρωτα, να τιμωρήσει αυτήν τη θνητή, κάνοντάς την να ερωτευτεί τον πιο αποκρουστικό άντρα του κόσμου. Πράγματι, ο Έρωτας πήγε στην κάμαρα της κόρης</span>·<span style="font-family:Georgia;"> εκτός από τα θανάσιμα βέλη του, είχε μαζί του και δύο κεχριμπαρένια δοχεία – το ένα με το πικρό νερό της λύπης και το άλλο με το γλυκό νερό της χαράς. Η Ψυχή κοιμόταν κι εκείνος έσταξε στα χείλη της μερικές σταγόνες πικρό νερό – όμως, η ομορφιά της άρχισε να τον αιχμαλωτίζει. Ίσα που την άγγιξε με την άκρη του βέλους του</span>·<span style="font-family:Georgia;"> εκείνη ξύπνησε</span>·<span style="font-family:Georgia;"> δεν μπορούσε να τον δει, όμως εκείνος είδε τα μάτια της και μαγεμένος από εκείνο το βλέμμα έστρεψε κατά λάθος το ίδιο του το βέλος στον εαυτό του. Έχοντας πέσει θύμα της δύναμής του, ο Έρωτας ράντισε με το γλυκό νερό τα μαλλιά της Ψυχής, θέλοντας να επανορθώσει το κακό που της είχε κάνει.<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Καθώς περνούσε ο καιρός, η Ψυχή εξακολουθούσε να προκαλεί το θαυμασμό και τη λατρεία των ανθρώπων. Όμως, κανείς δεν την ερωτεύτηκε, κανείς δεν ζήτησε να την παντρευτεί. Απελπισμένοι οι γονείς της πήγανε στο Μαντείο των Δελφών</span>·<span style="font-family:Georgia;"> και ο Απόλλωνας, δασκαλεμένος από τον Έρωτα, έδωσε τον τρομερό χρησμό του: «η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού</span>·<span style="font-family:Georgia;"> ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού, και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί». <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Ο χρησμός προκάλεσε θλίψη, όμως ποιος θα μπορούσε να αγνοήσει τα λόγια του θεού; Ο γάμος ετοιμάστηκε μέσα σε ατμόσφαιρα πένθιμη, όλος ο λαός συνόδεψε με θρήνους τη νύφη στην κορυφή του βουνού και την άφησε εκεί μόνη της. Κι ενώ εκείνη περίμενε κλαίγοντας την εκπλήρωση του χρησμού, ο Ζέφυρος τη σήκωσε απαλά από τη γη και την έφερε σε μια ανθισμένη κοιλάδα. Η κόρη αποκοιμήθηκε αποκαμωμένη κι όταν ξύπνησε, περπάτησε τριγύρω και είδε μπροστά της<span style="font-size:+0;"> </span>ένα λαμπρό παλάτι, που φαινόταν πως δεν το είχαν φτιάξει χέρια θνητού. Γοητευμένη, μπήκε στις εξαίσιες αίθουσες κι άκουσε μια φωνή να της λέει πως ό,τι έβλεπε ήταν δικό της και πως αυτό θα ήταν το σπίτι της από δω και πέρα.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Αργά τη νύχτα, έφτασε και ο κύριος του παλατιού</span>·<span style="font-family:Georgia;"> η Ψυχή δεν μπορούσε να τον δει, όμως, καθώς έγειρε δίπλα της κι άρχισε να της μιλάει τρυφερά, όλοι της οι φόβοι εξαφανίστηκαν</span>·<span style="font-family:Georgia;"> ήξερε πως ο άντρας της δεν μπορεί να ήταν ένα αποκρουστικό τέρας, αλλά εκείνος που χρόνια περίμενε και ονειρευόταν.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Δεν πέρασε καιρός και η Ψυχή άρχισε να νιώθει νοσταλγία για την οικογένειά της. Ζήτησε, λοιπόν, από τον άντρα της να της επιτρέψει να δεχτεί τις δυο της αδελφές και να τους δείξει πόσο ευτυχισμένα ζούσε. Εκείνος προσπάθησε να την αποτρέψει, προειδοποιώντας την για τις συμφορές που θα ακολουθούσαν</span>.<span style="font-family:Georgia;"> Όμως δεν μπόρεσε ν’ αντισταθεί για πολύ στα δάκρυα και στις ικεσίες της και τελικά υπέκυψε, αφού προηγουμένως την έβαλε να του υποσχεθεί πως, ό,τι κι αν γινόταν, δεν θα επιχειρούσε ποτέ να τον δει. Έτσι, την άλλη μέρα, ο Ζέφυρος μετέφερε στο παλάτι τις δύο αδελφές της Ψυχής. Η αρχική τους χαρά για την ευτυχία της δεν άργησε να μετατραπεί σε ζήλια</span>·<span style="font-family:Georgia;"> κι όταν την κατάφεραν να τους πει ότι δεν είχε δει ποτέ τον άντρα της, βρήκαν τον τρόπο να καταστρέψουν αυτήν την ευτυχία. Της υπενθύμισαν τον χρησμό και την έπεισαν ότι το αποκρουστικό τέρας που μοιραζόταν τις νύχτες το κρεβάτι της δεν θ’ αργούσε να την σκοτώσει: «Καλύτερα, λοιπόν, να τον σκοτώσεις πρώτη εσύ</span>·<span style="font-family:Georgia;"> πάρε αυτό το μαχαίρι, και όταν αποκοιμηθεί, κάρφωσέ το στην καρδιά του».<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Έφυγαν, αφήνοντάς την να παλεύει με τους αναγεννημένους φόβους της και με την αίσθηση ότι δεν μπορεί να ήταν αληθινά τα λόγια τους. Ξεχνώντας τις προειδοποιήσεις του και τις υποσχέσεις της, τον περίμενε ν’ αποκοιμηθεί κι ύστερα πήρε ένα λυχνάρι και το μαχαίρι και έσκυψε από πάνω του, αποφασισμένη να τον σκοτώσει, αν η μορφή του ήταν τερατώδης. Αλλά, αντί για το αποκρουστικό τέρας, είδε τον ομορφότερο από τους θεούς</span>·<span style="font-family:Georgia;"> το μαχαίρι της έπεσε από τα χέρια και καθώς έγειρε για να τον δει καλύτερα, μια σταγόνα καυτό λάδι από το λυχνάρι έπεσε στον ώμο του. Άνοιξε τα μάτια του, την κοίταξε και χωρίς να πει λέξη πέταξε έξω από το παράθυρο. Εκείνη προσπάθησε να τον ακολουθήσει, αλλά έπεσε στο χώμα – εκεί πεσμένη τον άκουσε να της λέει «Έτσι λοιπόν ανταποδίδεις την αγάπη μου; Πήγαινε στις αδελφές σου, αφού προτίμησες τις συμβουλές τους από μένα. Η μοναδική σου τιμωρία είναι ότι ποτέ πια δεν θα με ξαναδείς: η αγάπη δεν μπορεί να ζήσει με την καχυποψία». Κι έφυγε.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Κανένας θρήνος, κανένας λόγος μετάνοιας, καμιά ικεσία δεν μπόρεσαν να τον λυγίσουν. Το παλάτι και η ανθισμένη κοιλάδα εξαφανίστηκαν σαν μην είχαν ποτέ υπάρξει και η Ψυχή απόμεινε μόνη της σ’ έναν ερημωμένο τόπο. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Τον είχε προδώσει. Τα είχε χάσει όλα. Έπρεπε να τιμωρηθεί, αλλά όχι έτσι, όχι με μια ζωή χωρίς τον Έρωτα. Αποφάσισε να γυρίσει όλον τον κόσμο, αναζητώντας τον. Περπατούσε μέρες και νύχτες, χωρίς τροφή και νερό, τα ρούχα της κουρελιάστηκαν, το σώμα της γέμισε πληγές</span>·<span style="font-family:Georgia;"> αλλά δεν την ένοιαζε – ήθελε μόνο να τον βρει, να του ζητήσει να τη συγχωρέσει, κι αν εκείνος δεν μπορούσε, να της χάριζε τουλάχιστον τον θάνατο. Κάποτε έφτασε σ’ έναν ναό και σκέφτηκε ότι ίσως εκεί να έβρισκε τον αγαπημένο της. Ο ναός ήταν αφιερωμένος στη θεά Δήμητρα, που συγκινήθηκε από τις προσευχές της δύστυχης κοπέλας και τη συμβούλεψε να πάει στην Αφροδίτη, να υποταχτεί στο θέλημά της και να της ζητήσει συγχώρεση.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Γεμάτη αμφιβολίες για το αν θα μπορούσε να εξευμενίσει την τρομερή θεά, η Ψυχή ακολούθησε τη συμβουλή. Η Αφροδίτη τη δέχτηκε αλλά η όψη της δεν προμήνυε τίποτα καλό. Της μίλησε με περιφρόνηση και της είπε πως αν θέλει να κερδίσει τον Έρωτα, θα πρέπει να περάσει αρκετές δοκιμασίες. Ύστερα την οδήγησε στον αποθήκη, της έδειξε ένα τεράστιο σωρό από μικρούς σπόρους και τη διέταξε να τους έχει ξεχωρίσει μέχρι το βράδι. Όταν έμεινε μόνη, η Ψυχή άρχισε να θρηνεί με τέτοια απόγνωση, ώστε τα μυρμήγκια τη λυπήθηκαν και μαζεύτηκαν κατά εκατοντάδες γύρω από τους σπόρους</span>·<span style="font-family:Georgia;"> πριν βραδιάσει, η διαταγή της Αφροδίτης είχε εκτελεστεί. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Η δεύτερη δοκιμασία δεν ήταν λιγότερο δύσκολη. Η θεά έδειξε στην Ψυχή τις όχθες ενός ποταμού όπου έβοσκαν χρυσόμαλλα πρόβατα και διέταξε να της φέρει λίγο από το πολύτιμο μαλλί τους. Καθώς η κοπέλα πλησίαζε στον ποταμό, άκουσε τα καλάμια να της ψιθυρίζουν πως,<span style="font-size:+0;"> </span>αν περίμενε να έρθουν τα πρόβατα να πιουν νερό, θα μπορούσε έπειτα να μαζέψει το μαλλί που θ’ απέμενε στα κλαδιά των γύρω θάμνων.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Αλλά το χρυσό μαλλί δεν ήταν αρκετό για να κατευνάσει τη μανία της Αφροδίτης. Έδωσε, λοιπόν, στην Ψυχή ένα άδειο κουτί και τη διέταξε να πάει στον Άδη, να παρουσιαστεί στην Περσεφόνη και να της πει: «Η κυρά μου, η Αφροδίτη, σε παρακαλεί να της στείλεις λίγη από την ομορφιά σου, επειδή φροντίζοντας τον πληγωμένο γιο της έχασε ένα μέρος από τη δική της». <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Σίγουρη πια για τη μοίρα της, η Ψυχή κίνησε για τον κόσμο του Ερέβους. Και πάλι, μια φωνή την καθοδήγησε πώς θα βρει το δρόμο για το βασίλειο του Πλούτωνα, πώς θα αποφύγει τους κινδύνους και πώς θα περάσει με ασφάλεια από τον Κέρβερο</span>·<span style="font-family:Georgia;"> και τη συμβούλεψε να μην ανοίξει για κανένα λόγο το κουτί που θα της έδινε η Περσεφόνη.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Η αρχόντισσα του Κάτω Κόσμου δεν αρνήθηκε το αίτημα της Αφροδίτης, κι έτσι η Ψυχή ολοκλήρωσε κι αυτή τη δοκιμασία. Αλλά, καθώς επέστρεφε, ξέχασε την τελευταία συμβουλή και άνοιξε το κουτί, με σκοπό να πάρει λίγη από την ομορφιά της θεάς, ώστε να μην εμφανιστεί άσχημη μπροστά τον αγαπημένο της Έρωτα. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Το κουτί ήταν άδειο – ή τουλάχιστον η Ψυχή δεν είδε τίποτα</span>·<span style="font-family:Georgia;"> όμως, σχεδόν αμέσως έπεσε στα μισά του δρόμου, βυθισμένη σ’ έναν περίεργο ύπνο</span> <span style="font-family:Georgia;">– επειδή, η Περσεφόνη είχε βάλει μέσα στο κουτί τον Ύπνο της Στυγός. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Όλον αυτόν τον καιρό, ο Έρωτας ήταν σχεδόν φυλακισμένος στο παλάτι της μητέρας του, μέχρι να επουλωθεί πληγή του. Τη στιγμή που η Ψυχή υπέκυπτε στην περιέργειά της, εκείνος είχε πια ανακτήσει τις δυνάμεις του</span>·<span style="font-family:Georgia;"> βρίσκοντας ένα παράθυρο που είχε ξεχαστεί μισάνοιχτο, πέταξε έξω για να βρει την αγαπημένη του, αφού του ήταν αδύνατο να παρατείνει άλλο την τιμωρία της. Την είδε πεσμένη στο χώμα και την άγγιξε με την άκρη του αργυρού του βέλους: «Για άλλη μια φορά σε νίκησε η περιέργειά σου» της είπε· «ωστόσο, κάνε την παραγγελία της μητέρας μου και θα φροντίσω εγώ για τα υπόλοιπα».<o:p></o:p></span></p><p class="MsoBodyText" style="TEXT-ALIGN: justify">Πράγματι, η Ψυχή παρέδωσε το κουτί στην Αφροδίτη, ενώ ο Έρωτας παρουσιάστηκε στον Δία και ζήτησε τη μεσολάβησή του. Σε λίγο, ο Ερμής έφερε την Ψυχή στον Όλυμπο, ενώπιον των θεών, και της προσέφερε ένα ποτήρι αμβροσία, λέγοντας: «Πιες το, Ψυχή, και θα γίνεις αθάνατη· ο Έρωτας ποτέ δεν θα ξεφύγει από αυτόν τον δεσμό, και οι γάμοι σας θα είναι αιώνιοι».</p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Κι έτσι, μετά από λάθη και δοκιμασίες, η Ψυχή ενώθηκε για πάντα με τον Έρωτα, κερδίζοντας το δώρο της αθανασίας.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-7361493861191371449?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-37804224529002714242007-02-23T12:47:00.000+02:002007-02-23T12:58:00.706+02:00<div style="text-align: right;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;">...cras amet qui nunquan amavit, quique amavit cras amet<br /><span style="font-style: italic;"><br />My dearest Corsair</span></span>,<br /><br />ο Απρίλιος αργεί ακόμη - ωστόσο εμπεριέχει την απάντηση.<br /><span style="font-style: italic;">Αύριο θ' αγαπήσει όποιος ποτέ του δεν αγάπησε, όποιος αγάπησε αύριο θ' αγαπήσει</span>.<br />Δες πώς ο στίχος κάνει κύκλο: ξεκινά και τελειώνει με το <span style="font-style: italic;">cras amet</span>, με το <span style="font-style: italic;">αύριο θ' αγαπήσει<span style="font-style: italic;">.<br /></span></span>Και, πώς, ανάμεσα στα άκρα, στην αρχή και το τέλος, εγκλείεται μια άρνηση και μια κατάφαση - και πώς κι οι δυο τους συμφιλιώνονται σε χρόνο μελλοντικό.<br />Μέσα σ' αυτόν τον κύκλο, υπονοείται ένας θάνατος, μια αγρυπνία, μια γέννηση, μια καταστροφή και η σιωπή.<br />Αρκετά υλικά για να χτίσει κανείς ένα όνειρο.<br /><br />Ολόκληρο το παραμύθι, παραμονές του Απριλίου.<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"></span></span><span style="font-style: italic;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;"></span><br /><span style="font-style: italic;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;"></span><br /><span style="font-style: italic;"></span></div><span style="font-style: italic;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-3780422452900271424?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-39436281513799901112007-02-22T18:56:00.000+02:002007-02-23T12:36:40.208+02:00<strong><span style="color:#000000;">The English Patient is a 1992 novel by Michael Ondaatje which deals with the gradually revealed histories of a critically burned man, his Canadian nurse, a Canadian thief, and an Indian sapper in the British Army as they live out the end of World War II in an Italian villa. The novel won the Canadian Governor General's Award and the Booker Prize for fiction. The novel has been translated into more than 300 languages.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Plot introduction.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">The English Patient is in part a sequel to Ondaatje's earlier work In the Skin of a Lion (1987); the characters of Hana and Caravaggio reappear from the earlier novel. We also learn the fate of Patrick Lewis, Hana's step-father and the main character of that work, and what influence he's had on Hana's character. One of the main characters in the new novel, the burned man, is Count László de Almásy, a famous Hungarian researcher of the Sahara Desert, disciple of Herodotus, and discoverer of the Ain Doua prehistoric rock painting sites in the western Jebel Uweinat mountain.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">*</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Επειδη δεν υπαρχει ερωτας , δεν υπαρχει αγαπη.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Η απωλεια ομως τα αποκαλυπτει ολα.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">*</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-3943628151379990111?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Corsairhttp://www.blogger.com/profile/06635160706518172555noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-7465246447439475432007-02-21T21:23:00.000+02:002007-02-22T18:21:36.836+02:00<div style="TEXT-ALIGN: justify">Αποσπάσματα από το ημερολόγιο της Isabelle C***, που πέθανε παράφρων σε ένα χωριό της Ν. Γαλλίας, το 1867. Ήταν 24 χρονών. Τα αίτια του θανάτου της παρέμειναν ανεξήγητα.<br /></div><br /><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify" face="georgia">Τρίτη, 20 (βράδι)<br /></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: georgia; TEXT-ALIGN: justify">Σήμερα έχω την αίσθησή σου έντονη, από το πρωί. Θα φταίει που τελευταία περνάω μαζί σου τις περισσότερες ώρες – κι ας παραμένεις τόσο αφόρητα εικονικός. Ιδανικός, από μια άποψη: μιλάς μέσα από τη δική μου σκέψη, ο λόγος σου φιλτράρεται μέσα από τις επιθυμίες μου, ακόμη και η διαφωνία είναι καθ’ υπαγόρευσιν. Και προ πάντων, χωρίς να διαμαρτύρεσαι για την απόλυτη απομόνωσή σου. Θα μπορούσε να είναι ένα παρανοϊκό σενάριο, αν δεν φαινόταν τόσο μελοδραματικό.</p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: georgia; TEXT-ALIGN: justify"><br /></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: georgia; TEXT-ALIGN: justify">Τετάρτη 21 (κοντά στα μεσάνυχτα)</p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: georgia; TEXT-ALIGN: justify">Θα φτιάξω έναν ήρωα βγαλμένο κατευθείαν από τις σελίδες ενός γοτθικού μυθιστορήματος - αλλά σε πιο βυρωνική απόχρωση: άγριο, σκοτεινό, αποξενωμένο από τον κόσμο, σ' ένα ζοφερό κάστρο, να βασανίζεται από "τύψεις συνειδότος", μελαγχολικό - και θα είσαι εσύ. Και, καθώς θα προχωρώ σελίδα τη σελίδα, το μαρτύριό σου θ' αλλάξει - θα βασανίζεσαι πια από έναν οδυνηρό έρωτα για <span style="FONT-STYLE: italic">εκείνην</span> - για μένα - χωρίς ποτέ να είσαι βέβαιος αν θα σ' έχει αγαπήσει.<br /><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><!--[if !supportEmptyParas]--></span></p>Α, σχεδόν σε μίσησα απόψε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-746524644743947543?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-31334542857839419762007-02-21T11:56:00.001+02:002007-02-22T18:20:33.243+02:00<span style="font-size:180%;color:#000000;"><strong>John Keats<br /></strong></span><span style="color:#000000;">(1795-1821)</span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;"><strong>Hyperion</strong></span><br /><br /><br /><strong><em><span style="color:#000000;">A Fragment</span></em></strong><br /><br /><span style="color:#000000;">Book I</span><br /><br /><br /><br /><strong><span style="color:#000000;">Deep in the shady sadness of a vale</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Far sunken from the healthy breath of morn,</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Far from the fiery noon, and eve’s one star,</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Sat gray-hair’d Saturn, quiet as a stone,</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Still as the silence round about his lair;</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Forest on forest hung about his head</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Like cloud on cloud. No stir of air was there,</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Not so much life as on a summer’s day</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Robs not one light seed from the feather’d grass,</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">But where the dead leaf fell, there did it rest.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">A stream went voiceless by, still deadened more</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">By reason of his fallen divinity</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Spreading a shade: the Naiad ’mid her reeds</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Press’d her cold finger closer to her lips.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">*</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-3133454285783941976?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-72651582589430211742007-02-19T21:32:00.000+02:002007-02-21T11:47:57.662+02:00<div style="TEXT-ALIGN: justify"><div style="TEXT-ALIGN: right"><span style="FONT-STYLE: italic">In return</span><br /></div>Θα έπρεπε να σιωπούν. Ακροβατώντας πάνω στις χαμένες νότες. Αλλά εκείνος δεν το μπορούσε.<br />-...I was neither living nor dead, and I knew nothing, looking into the heart of light, the silence.<br />Δεν ήταν παρά ένας ψίθυρος. Από την άλλη άκρη της αίθουσας είδε το πρόσωπό της να σκοτεινιάζει.<br />Τα ζευγάρια στροβιλίζονταν ανάμεσά τους, σαν να περπατούσαν στο σχήμα ενός αόρατου λαβυρίνθου. Ο μυστικός χορός της Αριάδνης.<br />-Δεν μπορώ να σε φτάσω, του ψιθύρισε.<br />Της έγνεψε πως δεν έχει σημασία.<br />-Ώστε πάντα ο λαβύρινθος ανάμεσά μας;<br />-Πάντα.<br />Την είδε να σφίγγει τα χείλη της με πείσμα.<br />-Κανένας λαβύρινθος δεν είναι αδιαπέραστος.<br />-Μην προχωρείς. Δεν ξέρεις τα αδιέξοδα.<br />-Δεν υπάρχουν αδιέξοδα.<br />Ένα κοροϊδευτικό χαμόγελο· σαν να τον προκαλούσε να τη σταματήσει. Αλλά εκείνος έμεινε καρφωμένος στη θέση του.<br />Την έβλεπε να περνάει σαν σκιά ανάμεσα στα ζευγάρια, η εσάρπα της έπεσε στο πάτωμα. Βάδιζε στα τυφλά, σαν να ήξερε το δρόμο από πάντα. Η μουσική του θόλωνε την όραση.<br />Ο τελευταίος στροβιλισμός. Το τελευταίο βήμα. Ήταν εκεί. Απέναντί του.<br />-I speak not, I trace not, I breathe not your name, there is grief in the sound, της είπε σιγανά.<br />-Silentium, ψιθύρισε εκείνη, ακουμπώντας τα δάχτυλά της στα χείλη του. Para siempre. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-7265158258943021174?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-24014872377741522392007-02-19T18:07:00.000+02:002007-02-21T11:47:04.457+02:00<strong><span style="color:#000000;">Lara.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">by Lord Byron.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">IV. </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">He comes at last in sudden loneliness, </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">And whence they know not, why they need not guess; </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">They more might marvel, when the greeting's o'er, </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Not that he came, but came not long before: </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">No train is his beyond a single page, </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Of foreign aspect, and of tender age. </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Years had roll'd on, and fast they speed away </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">To those that wander as to those that stay; </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">But lack of tidings from another clime </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Had lent a flagging wing to weary Time. </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">They see, they recognise, yet almost deem </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">The present dubious, or the past a dream.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">He lives, nor yet is past his manhood's prime, </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Though sear'd by toil, and something touch'd by time; </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">His faults, whate'er they were, if scarce forgot, </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Might be untaught him by his varied lot; </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Nor good nor ill of late were known, his name </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Might yet uphold his patrimonial fame. </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">His soul in youth was haughty, but his sins </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">No more than pleasure from the stripling wins; </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">And such, if not yet harden'd in their course, </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Might be redeem'd, nor ask a long remorse. </span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">*</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">η μουσικη ειναι Astor Piazzolla.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">Libertango και Balada para un loco.</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">*</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"><em>Για σενα οπως παντα.</em></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;">*</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-2401487237774152239?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Corsairhttp://www.blogger.com/profile/06635160706518172555noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-31630750716755253222007-02-13T19:08:00.000+02:002007-02-17T13:05:21.961+02:00<strong><span style="color:#000000;">*</span></strong> <p></p><p></p><p><br /><strong><span style="color:#000000;">For him they raise not the recording stone - </span></strong></p><p><strong><span style="color:#000000;">His death yet dubious, deeds too widely known; </span></strong></p><p><strong><span style="color:#000000;">He left a Corsair's name to other times, </span></strong></p><p><strong><span style="color:#000000;">Link'd with one virtue, and a thousand crimes. </span></strong></p><p><strong><span style="color:#000000;"></span></strong></p><p><br /><strong><span style="color:#000000;">The Corsair.<br />Lord Byron (1788-1824)</span></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-3163075071675525322?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Resaltohttp://www.blogger.com/profile/06508552859806061970noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-6071104869165102222007-02-12T16:31:00.000+02:002007-02-12T19:14:10.728+02:00<a href="http://www.fileden.com/files/2006/11/21/402623/woman01.jpg"><img id="" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="adeline" src="http://www.fileden.com/files/2006/11/21/402623/woman01.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div style="TEXT-ALIGN: right"><span style="FONT-STYLE: italic">Αφιερωμένο<br /></span><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify">Η μουσική που μου έστειλες - πέρασα μέσα απ' τον καθρέφτη, ο ουρανός συννεφιασμένος, έπιανες τη βροχή στην ατμόσφαιρα, αλλά - παράξενο - τα χρώματα δεν άλλαζαν μέσα στο γκρίζο φως, η ομίχλη, μου αρέσει να περπατώ ανάμεσά της, να παραμερίζω τις θολές εικόνες πολλαπλασιάζοντας τις παραισθήσεις των ειδώλων, θα με περίμενες πίσω από τις σκιές, κάθε νότα ένα βήμα - κι οι αντιστίξεις να σημαδεύουν τα τυφλά περάσματα - θα με περίμενες <span style="FONT-STYLE: italic">dark yet shining above them all</span>, ξένος σ' αυτόν τον κόσμο, ξένος σε κάθε κόσμο, <span style="FONT-STYLE: italic">with more capacity for love than earth bestows</span>, και μες στα μάτια σου η πρόκληση να σε ξεχάσω, δεν μπορώ να σε δω, καθώς η μουσική σου σβήνει απομακρύνεσαι, ο καθρέφτης ραγίζει, σπας σε αμέτρητα κομμάτια, ψηφίδες που δεν θα συνενώνονταν ποτέ πια σε μιαν εικόνα. Και επιστρέφω. Το ράγισμα έκλεισε, σαν μια πληγή που επουλώνεται μπροστά στα μάτια σου χωρίς την υποψία της ουλής. Πίσω από τον καθρέφτη, μόνο η σκιά σου πια. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-607110486916510222?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-87000923889236166652007-02-07T15:52:00.000+02:002007-02-07T18:28:35.526+02:00<p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Διαβάζοντας το χθεσινό </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">post</span><span style="font-family:Georgia;"> του </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Zero</span><span style="font-family:Georgia;"> (κι ένα σχετικό σχόλιο – στο </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">zeroliner</span><span style="font-family:Georgia;">.</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">blogspot</span><span style="font-family:Georgia;">.</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">com</span><span style="font-family:Georgia;">), που μιλούσε για τις Βαλκυρίες και τη Φρέγια, σκέφτηκα τα ονόματα των ημερών. Στα ελληνικά, το θέμα δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον: μετά την «ημέρα του Κυρίου» (Κυριακή), οι μέρες ονοματίζονται αριθμητικώς, ώσπου να φτάσουμε στην Παρασκευή (=ετοιμασία), την ημέρα δηλαδή που αφιερώνεται στην προετοιμασία για την αργία του Σαββάτου</span>· <span style="font-family:Georgia;">Σάββατο, στα εβραϊκά, σημαίνει ανάπαυση, και παρότι στο χριστιανισμό η μέρα της ανάπαυσης (και της απόδοσης τιμών στο θεό) είναι η Κυριακή, ωστόσο η ελληνική ονοματοδοσία διασώζει την εβραϊκή παράδοση.<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Οι λατινικές ονομασίες των ημερών όμως είναι αξιοπρόσεκτες, επειδή συνδέονται με τη μυθική συγκρότηση του κόσμου. Έτσι, κάθε μέρα της εβδομάδας αφιερώνεται σε διαφορετικό θεό (ή πλανήτη, θα έλεγε κανείς, αν επέλεγε διαφορετική αναφορά):<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="DE" style="font-family:Georgia;">dies</span><span lang="DE" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="DE" style="font-family:Georgia;">solis</span><span style="font-family:Georgia;"> = η μέρα του Ήλιου (Κυριακή)<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="DE" style="font-family:Georgia;">dies</span><span lang="DE" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="DE" style="font-family:Georgia;">lunae</span><span style="font-family:Georgia;"> = η μέρα της Σελήνης (Δευτέρα)<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="DE" style="font-family:Georgia;">dies</span><span lang="DE" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="DE" style="font-family:Georgia;">Martis</span><span style="font-family:Georgia;"> = η μέρα του Άρη (Τρίτη)<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="DE" style="font-family:Georgia;">dies</span><span lang="DE" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="DE" style="font-family:Georgia;">Mercurii</span><span style="font-family:Georgia;"> = η μέρα του Ερμή (Τετάρτη)<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="DE" style="font-family:Georgia;">dies</span><span lang="DE" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="DE" style="font-family:Georgia;">Jovis</span><span style="font-family:Georgia;"> = η μέρα του Δία (Πέμπτη)<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="DE" style="font-family:Georgia;">dies</span><span lang="DE" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="DE" style="font-family:Georgia;">Veneris</span><span style="font-family:Georgia;"> = η μέρα της Αφροδίτης (Παρασκευή)<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="DE" style="font-family:Georgia;">dies</span><span lang="DE" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="DE" style="font-family:Georgia;">Saturni</span><span style="font-family:Georgia;"> = η μέρα του Κρόνου (Σάββατο).<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Αντίστοιχα, ονομάτισαν τις ημέρες της εβδομάδας οι βόρειοι λαοί</span>·<span style="font-family:Georgia;"> οι ονομασίες αυτές επιβιώνουν στα αγγλικά και τα γερμανικά:<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Sunday</span><span style="font-family:Georgia;"> = </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Sun</span><span style="font-family:Georgia;">’</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">s</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">day</span><span style="font-family:Georgia;">, η μέρα του Ήλιου<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Monday</span><span style="font-family:Georgia;"> = </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Moon</span><span style="font-family:Georgia;">’</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">s</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">day</span><span style="font-family:Georgia;">, η μέρα της Σελήνης<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Tuesday</span><span style="font-family:Georgia;"> = </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Tiw</span><span style="font-family:Georgia;">’</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">s</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">day</span><span style="font-family:Georgia;"> – ο </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Tiw</span><span style="font-family:Georgia;"> ή </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Tyr</span><span style="font-family:Georgia;"> ήταν ο θεός του πολέμου<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Wednesday</span><span style="font-family:Georgia;"> = </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Woden</span><span style="font-family:Georgia;">’</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">s</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">day</span><span style="font-family:Georgia;"> – ο </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Woden</span><span style="font-family:Georgia;"> ή </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Odin</span><span style="font-family:Georgia;"> ήταν ο βασιλιάς των θεών, αντίστοιχος του Δία<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Thursday</span><span style="font-family:Georgia;"> = </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Thor</span><span style="font-family:Georgia;">’</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">s</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">day</span><span style="font-family:Georgia;"> – ο </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Thor</span><span style="font-family:Georgia;"> ήταν ο θεός του κεραυνού<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Friday</span><span style="font-family:Georgia;"> = </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Frigga</span><span style="font-family:Georgia;">’</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">s</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">day</span><span style="font-family:Georgia;"> ή </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Freyja</span><span style="font-family:Georgia;">’</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">s</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">day</span><span style="font-family:Georgia;"> – η </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Frigga</span><span style="font-family:Georgia;"> ήταν η γυναίκα του </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Odin</span><span style="font-family:Georgia;">, αντίστοιχη της Ήρας, αρχικώς η χθόνια μητέρα-θεά</span>·<span style="font-family:Georgia;"> αργότερα όμως συνδυάστηκε με τη </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Freyja</span><span style="font-family:Georgia;">, τη θέα του έρωτα και της ομορφιάς <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Saturday</span><span style="font-family:Georgia;"> = </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">Saturn</span><span style="font-family:Georgia;">’</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">s</span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Georgia;">day</span><span style="font-family:Georgia;">, η μέρα του Κρόνου.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">(Το παρόν δύναται να εκληφθεί ως η άχρηστη πληροφορία της εβδομάδος ή ως αφετηρία –ματαίων- σκέψεων περί των διαφορετικών υποστρωμάτων που συγκροτούνται από χαμένα ή λανθάνοντα πολιτισμικά σχήματα).<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Υστερόγραφη απορία: στα ελληνικά, υιοθετήσαμε ή κρατήσαμε τις λατινικές ονομασίες των μηνών</span>·<span style="font-family:Georgia;"> γιατί δεν έγινε το ίδιο και με τις ημέρες, δεν το ξέρω.<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-8700092388923616665?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-51489370470027998482007-02-01T11:34:00.000+02:002007-02-01T11:37:51.378+02:00<a href="http://farm1.static.flickr.com/148/358086099_674f4cc70a.jpg"><img id="" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="corsair" src="http://farm1.static.flickr.com/148/358086099_674f4cc70a.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;"><strong>Lord Byron</strong></span><br /><br /><strong>1788-1824</strong><br /><br /></span><br /><br /><span style="color:#ffff00;"><span style="font-size:130%;"><strong><em>The Corsair</em></strong></span><br /></span><br /><br /><br /><strong>XXI </strong><br /><br /><strong>He ask'd no question-all were answer'd now By the first glance on that still, marble brow. It was enough - she died - what reck'd it how? The love of youth, the hope of better years, The source of softest wishes, tenderest fears, The only living thing he could not hate, Was reft at once - and he deserved his fate, But did not feel it less;- the good explore, For peace, those realms where guilt can never soar: The proud, the wayward - who have fix'd below Their joy, and find this earth enough for woe, Lose in that one their all - perchance a mite - But who in patience parts with all delight? Full many a stoic eye and aspect stern Mask hearts where grief hath little left to learn; And many a withering thought lies hid, not lost In smiles tha't least befit who wear them most. </strong><br /><strong></strong><br /><br /><strong>XXII </strong><br /><strong></strong><br /><br /><strong>By those, that deepest feel, Is ill exprest The indistinctness of the suffering breast; Where thousand thoughts begin to end in one, Which seeks from all the refuge found in none; No words suffice the secret soul to show, For Truth denies all eloquence to Woe. On Conrad's stricken soul exhaustion prest, And stupor almost lull'd it into rest; So feeble now - his mother's softness crept To those wild eyes, which like an infant's wept: It was the very weakness of his brain, Which thus confess'd without relieving pain. None saw his trickling tears - perchance if seen, That useless flood of grief had never been: Nor long they flow'd - he dried them to In helpless -hopeless - brokenness of heart: The sun goes forth, but Conrad's day is dim; And the night cometh - ne'er to pass from him. There is no darkness like the cloud of mind, On Grief's vain eye - the blindest of the blind! Which may not - dare not see but turns aside To blackest shade - nor will endure a guide! </strong><br /><strong></strong><br /><br /><strong>XXIII </strong><br /><strong></strong><br /><br /><strong>His heart was form'd for softness - warp'd to wrong; Betray'd too early, and beguiled too long; Each feeling pure - as falls the dropping dew Within the grot - like that had harden'd too; Less clear perchance, its earthly trials pass'd, But sunk, and chill'd, and petrified at last. Yet tempests wear, and lightning cleaves the rock; If such his heart, so shatter'd it the shock. There grew one flower beneath its rugged brow, Though dark the shade - it shelter'd - saved till now. The thunder came - that bolt hath blasted both, The Granite's firmness, and the Lily' growth: The gentle plant hath left no leaf to tell Its tale, but shrunk and wither'd where it fell And of its cold protector, blacken round But shiver'd fragments on the barren ground! </strong><br /><strong></strong><br /><br /><strong>XXIV </strong><br /><strong></strong><br /><br /><strong>'Tis morn - to venture on his lonely hour Few dare; though now Anselmo sought his tower. He was not there, nor seen along the shore; Ere night, alarm'd, their isle is traversed o'er: Another morn - another bids them seek, And shout his name till echo waxeth weak; Mount: grotto, cavern, valley search'd in vain, They find on shore a sea-boat's broken chain: Their hope revives-they follow o'er the main. 'Tis idle all - moons roll on moons away, And Conrad comes not, came not since that day: Nor trace, nor tidings of his doom declare Where lives his grief, or perish'd his despair! Long mourn'd his band whom none could mourn beside; And fair the monument they gave his bride: For him they raise not the recording stone - His death yet dubious, deeds too widely known; He left a Corsair's name to other times, Link'd with one virtue, and a thousand crimes. </strong><br /><strong></strong><br /><strong>*</strong><br /><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-5148937047002799848?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Corsairhttp://www.blogger.com/profile/06635160706518172555noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-20078642460472039042007-01-30T06:36:00.001+02:002007-01-30T12:23:06.419+02:00<a href="http://www.fileden.com/files/2006/12/19/529453/girl01.jpg"><img id="" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="adeline" src="http://www.fileden.com/files/2006/12/19/529453/girl01.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Πρέπει πάντα να υπάρχει κάποιος. Πραγματικός ή επινοημένος. Για να πρωταγωνιστήσει σε μια ιστορία, να χαθεί μέσα σ’ ένα όνειρο, να δοκιμαστεί μέσα σ’ ένα παραμύθι. Με ονόματα που αλλάζουν, μορφές δανεισμένες.<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Θα ήταν ο ιδανικός αναγνώστης, αν δεν ήταν ο μοιραίος ήρωας.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Θα ήταν ο ιδανικός συνένοχος, αν κατόρθωνε να σπάσει τα δεσμά των λέξεων.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Θα σου κρατούσε το χέρι.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Georgia;">Χωρίς αυτόν, η γραφή δεν έχει νόημα.<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-2007864246047203904?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-86833665046271288432007-01-26T22:56:00.000+02:002007-01-27T12:44:26.076+02:00<a href="http://www.fileden.com/files/2006/11/21/402623/prince02.jpg"><img id="" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="resalto" src="http://www.fileden.com/files/2006/11/21/402623/prince02.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br />Αν ήταν τώρα εδώ εκείνος ο φίλος μου<br />θα ξενυχτούσαμε<br />κουβεντιάζοντας.<br />Θα ακούγαμε μουσική<br />Θα διαβάζαμε ποιήματα<br />Θα μας τέλειωναν τα τσιγάρα<br />Θα περιμέναμε ν' αλλάξει η μέρα.<br /><br />Και δεν θα σκεφτόταν τίποτε άλλο<br /><br />Και δεν θα πείραζε καθόλου<br />που ο χειμώνας δεν ήρθε ακόμη φέτος.<br /><br />Ενώ τώρα, μπορεί να διαβάσει<br />αυτά που έγραψα<br />και να γελάσει.<br />Ή όχι.<br />Αλλά εγώ δεν θα είμαι εκεί.<br />Κι εκείνος θα είναι κάπου αλλού.<br /><br />(Μ' ένα ρεσάλτο, ίσως να τις νικήσουμε τις αποστάσεις).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-8683366504627128843?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-69932801410512976642007-01-22T07:26:00.000+02:002007-02-10T17:46:23.188+02:00<p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><strong><span style="font-family:Sylfaen;">22 Ιανουαρίου του 1788, στο Λονδίνο. Η </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Catherine</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Gordon</span><span style="font-family:Sylfaen;"> αποκτά το πρώτο και μοναδικό της παιδί – ένα γιο, που πήρε το όνομα </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">George</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Gordon</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Byron</span><span style="font-family:Sylfaen;">. Εκείνη ήταν Σκωτσέζα, από την οικογένεια των </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Stuart</span>·<span style="font-family:Sylfaen;"> ο πατέρας του αγοριού, </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">o</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">John</span><span style="font-family:Sylfaen;">, από τους </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Byron</span><span style="font-family:Sylfaen;"> του </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Newstead</span><span style="font-family:Sylfaen;">, έναν τόπο στο δάσος του </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Sherwood</span><span style="font-family:Sylfaen;">, όπου ο μύθος ήθελε το λημέρι του </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Robin</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Hood</span><span style="font-family:Sylfaen;">. Δυο οικογένειες μπλεγμένες με λαμπρές ιστορίες και δόξες</span>·<span style="font-family:Sylfaen;"> βουτηγμένες στα εγκλήματα και στην τρέλα: ο καπετάνιος </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">John</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Byron</span><span style="font-family:Sylfaen;"> ήταν γνωστός με το παρανόμι </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Mad</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Jack</span><span style="font-family:Sylfaen;"> – και η </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Catherine</span><span style="font-family:Sylfaen;"> έφερνε επίσης μέσα της το σπόρο της τρέλας. Ο γιος μεγάλωσε μέσα σ’ ένα αυστηρό καλιβινιστικό περιβάλλον, με μια τρελή μητέρα, μια υποχονδιακή παραμάνα και τις ιστορίες για τους καταραμένους του προγόνους – σταυροφόρους, πειρατές και αδίστακτους φεουδάρχες</span>·<span style="font-family:Sylfaen;"> και, μεγάλωσε με την ακλόνητη βεβαιότητα ότι έφερε «το σημάδι του Κάιν» στο μέτωπο και ότι ήταν καταδικασμένος να καεί στην Κόλαση.<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></strong></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><strong><span style="font-family:Sylfaen;">Από το Λονδίνο στο Αμπερντήν και από εκεί στο </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Newstead</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Abbey</span><span style="font-family:Sylfaen;">: ο τελευταίος λόρδος </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Byron</span><span style="font-family:Sylfaen;"> – που τον ονόμαζαν “</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">The</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">wicked</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Lord</span><span style="font-family:Sylfaen;">” – πέθανε χωρίς απογόνους κι έτσι ο τίτλος και η περιουσία του πέρασαν στον εξάχρονο </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">George</span><span style="font-family:Sylfaen;">, που τώρα πια μπορούσε να μορφωθεί όπως τα παιδιά των αριστοκρατών</span>·<span style="font-family:Sylfaen;"> πηγαίνει στο </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Harrow</span><span style="font-family:Sylfaen;"> (όπου γρονθοκοπεί έναν συμμαθητή του, τον λόρδο </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Calthorpe</span><span style="font-family:Sylfaen;">, που τον αποκάλεσε άθεο επειδή διάβαζε έργα του </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Rousseau</span><span style="font-family:Sylfaen;">, του </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Voltaire</span><span style="font-family:Sylfaen;"> και των ντεϊστών) και μετά στο </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Cambridge</span><span style="font-family:Sylfaen;">, όπου αρχίζει και τις ποιητικές του δοκιμές, στην αρχή με λυρικά και σατιρικά ποιήματα. Για να αντισταθμίσει την αναπηρία στο πόδι του, ασκείται συστηματικά στην κολύμβηση, την ιππασία και την πυγμαχία. Η ζωή του είναι πολυέξοδη, άστατη και σκανδαλώδης για τα δεδομένα της αγγλικής αριστοκρατίας. Και δεν θα πάψει να είναι ούτε αργότερα, όταν ο νεαρός </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Byron</span><span style="font-family:Sylfaen;"> θα ενηλικιωθεί και θα λάβει τη θέση του στη Βουλή των Λόρδων το 1809</span>·<span style="font-family:Sylfaen;"> δύο από τους τρεις συνολικά λόγους που απηύθυνε στα μέλη της Βουλής, ήταν αρκετά ριζοσπαστικοί, αφού δεν δίστασε να τοποθετηθεί υπέρ των εργατών που έσπαζαν τις μηχανές στα υφαντουργεία, βλέποντας ότι η εκβιομηχάνιση τους έρριχνε στην ανεργία, και να υποστηρίξει ένθερμα τη χειραφέτηση της καθολικής Ιρλανδίας. <o:p></o:p></span></strong></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><strong><span style="font-family:Sylfaen;">Αλλά πριν εγκαινιάσει τη σύντομη πολιτική του σταδιοδρομία, φεύγει για ένα μεγάλο ταξίδι με τον </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">John</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Hobhouse</span><span style="font-family:Sylfaen;">: Πορτογαλία, Ισπανία, Μάλτα, Ήπειρος (όπου συναντά τον Αλή πασά), Αθήνα, Κωνσταντινούπολη</span>. <span style="font-family:Sylfaen;">Και, γράφει το πρώτο του μεγάλο ποίημα, το </span><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Childe</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Harold</span></i><i><span style="font-family:Sylfaen;">’</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">s</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Pilgrimage</span></i><span style="font-family:Sylfaen;">, που τον έκανε διάσημο εν μία νυκτί· κι ένα μικρότερο, το </span><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">The</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Curse</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">of</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Minerva</span></i><span style="font-family:Sylfaen;">, όπου λοιδωρεί σκληρά τον λόρδο </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Elgin</span><span style="font-family:Sylfaen;"> για την κλοπή των γλυπτών του Παρθενώνα. Ακολουθούν οι «Ανατολίτικες ιστορίες» (</span><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">The</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Giaour</span></i><i><span style="font-family:Sylfaen;">,</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">The</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Bride</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">of</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Abydos</span></i><i><span style="font-family:Sylfaen;">, </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Corsair</span></i><i><span style="font-family:Sylfaen;">, </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Lara</span></i><span style="font-family:Sylfaen;">) –<span style="font-size:0;"> </span>η φήμη του μεγαλώνει, η εκκεντρικότητά του κορυφώνεται, οι ερωτικές του περιπέτειες αποτελούν προσφιλές θέμα συζήτησης, η περιφρόνησή του για το πλήθος των Άγγλων αριστοκρατών μέσα στο οποίο κινείται γίνεται ανυπόφορη. Εκείνοι είναι πεπεισμένοι ότι όλοι οι ήρωες που πρωταγωνιστούν στα ποιήματά του αποτελούν ακριβείς εικόνες του εαυτού του</span>·<span style="font-family:Sylfaen;"> εκείνος αποφασίζει να παίξει το παιχνίδι: μετά την έκδοση του </span><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Corsair</span></i><span style="font-family:Sylfaen;">, εμφανίζεται στα σαλόνια πάντα ντυμένος στα μαύρα, σκοτεινός όπως και ο ήρωάς του. Εκείνη την εποχή γνωρίζει την την </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Augusta</span><span style="font-family:Sylfaen;">, την ετεροθαλή αδελφή του (από τον πρώτο γάμο του πατέρα του) και νιώθει πως είναι το μόνο πρόσωπο επί γης που μπορεί να τον καταλάβει. Την ερωτεύτηκε; Είχαν σχέση; Η αγγλική κοινωνία ήταν βέβαιη πως ναι</span>·<span style="font-family:Sylfaen;"> η κόρη της </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Augusta</span><span style="font-family:Sylfaen;">, η </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Medora</span><span style="font-family:Sylfaen;">, θεωρήθηκε από όλους ως νόθο παιδί του </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Byron</span><span style="font-family:Sylfaen;">. Λίγο αργότερα, εκείνος παντρεύεται την </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Annabella</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Milbanke</span><span style="font-family:Sylfaen;">, «την πριγκίπισσα των παραλληλογράμμων», όπως την αποκαλούσε</span>·<span style="font-family:Sylfaen;"> ο γάμος τους κράτησε μόλις ένα χρόνο και διαλύθηκε (μετά τη γέννηση της κόρης τους </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Augusta</span><span style="font-family:Sylfaen;">-</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Ada</span><span style="font-family:Sylfaen;">) μέσα σε μια ατμόσφαιρα σκανδάλων και υπαινιγμών: ο Β</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">yron</span><span style="font-family:Sylfaen;"> είναι τρελός, αιμομείκτης, σατανιστής. <o:p></o:p></span></strong></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><strong><span style="font-family:Sylfaen;">Ουσιαστικά επρόκειτο για οστρακισμό. Εκείνος αναχωρεί οριστικά από την Αγγλία</span> <span style="font-family:Sylfaen;">και λίγο αργότερα πουλά το </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Newstead</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Abbey</span><span style="font-family:Sylfaen;">. Για ένα διάστημα πηγαίνει στη Γενεύη με τον </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Persy</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Bysshe</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Shelley</span><span style="font-family:Sylfaen;">, τη γυναίκα του </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Mary</span><span style="font-family:Sylfaen;">, και την αδελφή της </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Claire</span>·<span style="font-family:Sylfaen;"> σε ένα από τα βραδινά τους παιχνίδια, όπου αφηγούνταν ιστορίες τρόμου, η </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Mary</span><span style="font-family:Sylfaen;"> θα αρχίσει να γράφει το </span><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Frankenstein</span></i><span style="font-family:Sylfaen;">. Μια θυελλώδης σχέση με την </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Claire</span><span style="font-family:Sylfaen;">, η γέννηση της κόρης τους </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Allegra</span><span style="font-family:Sylfaen;">, η περιήγηση στις Άλπεις– και τα ποιήματα: γράφει διαρκώς, άλλοτε σκοτεινά στοχαστικά δράματα, άλλοτε τραγωδίες, αλλά πάντα με πρωταγωνιστή εκείνο τον τύπο ήρωα που έμεινε στην ιστορία των γραμμάτων με το όνομά του: «βυρωνικός ήρωας» - ένας υπέροχος εγκληματίας, σκοτεινός, αλαζονικός, καταστροφικός, </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">o</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">noble</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">outlaw</span><span style="font-family:Sylfaen;">, ο ξένος, ο προμηθεϊκός επαναστάτης.<o:p></o:p></span></strong></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><strong><span style="font-family:Sylfaen;">Μετά την εγκατάστασή του στην Ιταλία, ξεκινά μια νέα ερωτική περιπέτεια (στη Βενετία, με την κοντέσσα </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Teresa</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Guiccioli</span><span style="font-family:Sylfaen;"> -από την οικογένεια των </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Gamba</span><span style="font-family:Sylfaen;">), σημειώνεται η στροφή του προς τη σάτιρα (με τον αριστουργηματικό, αν και ημιτελή, </span><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Don</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Juan</span></i><span style="font-family:Sylfaen;">) και αναζωπυρώνεται το ενδιαφέρον του για την πολιτική (αφού συμμετέχει στο αντιπαπικό και αντιαυστριακό επαναστατικό κίνημα των </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Carbonari</span><span style="font-family:Sylfaen;">). Το κίνημα αποτυγχάνει, οι </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Gamba</span><span style="font-family:Sylfaen;"> εξορίζονται και ο </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Byron</span><span style="font-family:Sylfaen;"> τους ακολουθεί στην Πίζα</span>·<span style="font-family:Sylfaen;"> μετά το θάνατο της </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Allegra</span><span style="font-family:Sylfaen;"> και του </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Shelley</span><span style="font-family:Sylfaen;">, ζει για λίγο στη Γένοβα και ύστερα περνά στην Ελλάδα. Μένει στο Μεσολόγγι για αρκετούς μήνες, προσπαθεί να οργανώσει στρατό (δίνοντας, έτσι, καινούρια μορφή στο μοτίβο του «ποιητή-πολεμιστή»), ενώ στην Αγγλία δημοσιεύονται, το ένα μετά το άλλο, τα άσματα του </span><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Don</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Juan</span></i><span style="font-family:Sylfaen;"> – μια σκληρή σάτιρα των ηθών, των ανοησιών και των προκαταλήψεων της αγγλικής αριστοκρατίας, της πολιτικής και της λογοτεχνίας. <o:p></o:p></span></strong></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><strong><span style="font-family:Sylfaen;">22 Ιανουαρίου του 1824, ο Β</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">yron</span><span style="font-family:Sylfaen;"> γράφει το ποίημα “</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">On</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">this</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">day</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">I</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">complete</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">my</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">thirty</span><span style="font-family:Sylfaen;">-</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">sixth</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">year</span><span style="font-family:Sylfaen;">” – και τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς πεθαίνει στο Μεσολόγγι από βαρύ κρυολόγημα. Λένε πως πριν πεθάνει, αναρωτήθηκε, για μια στιγμή, μήπως πρέπει να ζητήσει έλεος</span>·<span style="font-family:Sylfaen;"> για να καγχάσει, σχεδόν αμέσως, τον ίδιο του τον εαυτό για τη φευγαλέα του αδυναμία. </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"><o:p></o:p></span></strong></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><strong><span style="font-family:Sylfaen;">Ύστερα, ξεκίνησε μια άλλη ιστορία. Στην Αγγλία, μετά το πρώτο ξάφνιασμα από την είδηση του θανάτου του, η πολιτική τον εκμεταλλεύτηκε για να προωθήσει τα στρατηγικά συμφέροντα της Βρετανίας, η σκανδαλολογία ξανάρχισε με αφορμή επιστολές, ημερολόγια, μαρτυρίες και υποθέσεις, και η κριτική για χρόνια στεκόταν απέναντί του μάλλον αμήχανη</span>·<span style="font-family:Sylfaen;"> ώσπου, στη δεκαετία του 1940, ο </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Bertrand</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Russell</span><span style="font-family:Sylfaen;"> δημοσίευσε ένα μελέτημα γι’ αυτόν στο περιοδικό </span><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Journal</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">of</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">the</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">History</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">of</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Ideas</span></i><span style="font-family:Sylfaen;"> (το οποίο ενέταξε αργότερα ως κεφάλαιο στο έργο του </span><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">A</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">History</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">of</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Western</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Philosophy</span></i><span style="font-family:Sylfaen;">), επισημαίνοντας τόσο τα βασικά χαρακτηριστικά της σκέψης του όσο και την επίδρασή του σε σύγχρονους και μεταγενέστερους. Αλλά, στην Ευρώπη ο αντίκτυπος του θανάτου του ήταν πολύ διαφορετικός</span>·<span style="font-family:Sylfaen;"> από το 1824 ως το 1826, το Παρίσι ζει κυριολεκτικά μέσα σε βυρωνολατρικό πυρετό – ολόκληρες γενιές ποιητών τον αντιγράφουν, τον μιμούνται, τον θεωρούν την παθιασμένη ψυχή του 19^ου αι. <o:p></o:p></span></strong></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Sylfaen;font-size:12;"></span><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><strong><span style="font-family:Sylfaen;">Μετά από τόσες χιλιάδες σελίδες κριτικών, βιογραφικών και φιλολογικών μελετημάτων, πολλά σημεία της ζωής του παραμένουν σκοτεινά· πολλές πτυχές της προσωπικότητάς του, αμφιλεγόμενες· το έργο του έχει φανατικούς θαυμαστές και ορκισμένους πολεμίους. Μπορεί κανείς να τον δει μέσα από την εξιδανικευτική ματιά του </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Maurois</span><span style="font-family:Sylfaen;">, την ψυχρή προσέγγιση του </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Marchand</span><span style="font-family:Sylfaen;">, την εμφανώς απορριπτική οπτική του </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Marjarum</span><span style="font-family:Sylfaen;">· ή ακόμη, ως τον καταραμένο πρωταγωνιστή μιας αμαρτωλής ερωτικής ιστορίας, όπως η </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Tanja</span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Kinkel</span><span style="font-family:Sylfaen;">· ή ως το υπαρκτό πρότυπο των λογοτεχνικών του ηρώων. Ίσως εκείνον τον τελευταίο στίχο του </span><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Corsair</span></i><span style="font-family:Sylfaen;"> - </span><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">He</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">left</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">a</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Corsair</span></i><i><span style="font-family:Sylfaen;">’</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">s</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">name</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">to</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">other</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">times</span></i><i><span style="font-family:Sylfaen;">/</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">Link</span></i><i><span style="font-family:Sylfaen;">’</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">d</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">with</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">one</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">virtue</span></i><i><span style="font-family:Sylfaen;">, </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">and</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">a</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">thousand</span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;"> </span></i><i><span lang="EN-US" style="font-family:Sylfaen;">crimes</span></i><i><span style="font-family:Sylfaen;"> – </span></i><span style="font-family:Sylfaen;">να τον έγραψε για τον εαυτό του. Ή γι’ αυτό που θα ήθελε να πιστεύουμε ως<i> </i>«εαυτό» του.<o:p></o:p></span></strong></p><p class="MsoNormal" style="LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Sylfaen;"><strong><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></strong></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-6993280141051297664?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-21808244034481977792007-01-17T12:50:00.000+02:002007-01-27T12:43:12.680+02:00O My Luve's like a red, red rose<br />that's newly sprung in June;<br />O My Luve's like the melodie<br />That's sweetly played in tune.<br /><br />As fair art thou, my bonnie lass,<br />so deep in luve am I;<br />and I will luve thee still, my dear,<br />till a' the seas gang dry.<br /><br />Till a' the seas gang dry, my dear,<br />and the rocks melt wi' the sun:<br />O I will luve thee still, my dear,<br />while the sands o' life shall run.<br /><br />And fare thee weel, my only luve,<br />and fare thee weel awhile!<br />And I will come again, my luve,<br />though it were ten thousand mile.<br />Robert Burns (1796)<br /><br />(Τραγουδάκι σχεδόν ανοιξιάτικο, λόγω καιρού).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-2180824403448197779?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-60963084933639714042007-01-13T19:45:00.000+02:002007-01-27T12:42:48.183+02:00So we'll go no more a roving<br />so late into the night,<br />though the heart be still as loving,<br />and the moon be still as bright.<br /><br />For the sword outwears its sheath,<br />and the soul wears out the breast,<br />and the heart must pause to breathe,<br />and the love itself have rest.<br /><br />Though the night was made for loving,<br />and the day returns too soon,<br />yet we'll go no more a roving<br />by the light of the moon<br /><div style="TEXT-ALIGN: right"><br /></div>George Gordon Noel Byron (1817)<br /><br />ΥΓ. Το έκανε και τραγουδάκι ο Leonard Cohen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-6096308493363971404?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>Adelinenoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2366902720169986975.post-46794795824028583432007-01-13T12:56:00.000+02:002007-01-13T19:41:59.897+02:00ΟΚ, ήρθα κι εγώ. Καλώς όρισα. Και οσονούπω, θα βάλω και τη φωτογραφιούλα μου.<br />(Βεβαίως, έναν Κουρσάρο, τον περίμενα)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2366902720169986975-4679479582402858343?l=resalto.blogspot.com' alt='' /></div>