14 Αυγούστου 2007

Postscriptum

adeline


Θα ήταν μια ιστορία για κάποιον που ξεκινούσε πεθαίνοντας. Το σκηνικό έτοιμο: ξαπλωμένος στο κρεβάτι του μ’ ένα σκούρο μπλε κοστούμι με κόκκινη ρίγα, λεπτή σχεδόν αόρατη, στο κομοδίνο δίπλα του ένα Johnny 12άρι και στο CD-player το Requiem του Mozart, το “Replay” πατημένο στο “Confutatis maledictis”. Μετά, ήρθε η νύχτα. Περίμενα τη βροχή των αστεριών που πέφτουν – Go and catch a falling star. Ελπίζω να την είδες εσύ τουλάχιστον – εδώ κάτω δεν έφτασε ποτέ. Μόνον οι γαλαξίες, απολιθωμένοι στην αιώνια ροή τους.

Πού να πήγαν τόσα αστέρια; Μετά από αιώνες, κάποιος θα βρει ξανά ένα μαγικό σπαθί με την επιγραφή ENSIS CALIBURNUS και τη σκοτεινή προφητεία: «Μόνον ο καλύτερος μπορεί να κρατήσει αυτό το σπαθί, μόνον ο καλύτερος, αλλά στο τέλος θα πεθάνει μόνος». Και ένα καινούριο παραμύθι θα ξεκινήσει, εκείνη θα τον αγαπήσει για λίγο, ύστερα θα τον προδώσει, εκείνος θα περιφέρεται σε στοιχειωμένα δάση, θα συναντήσει μια χλωμή δεσποσύνη, The Lady of Challot· θα είναι η σειρά του να προδώσει.

-Τι θα γίνει μετά; Τι θα γίνει μετά;

-Θα πεθάνει μόνος.

Κουράστηκα τόσους μήνες μέσα στις σκοτεινές θάλασσες. Αρμενίζαμε αιώνες. Τα νησιά μας ξέφευγαν πίσω από τις ομίχλες του Βορρά. Δεν υπάρχουν νησιά στο Βορρά, μόνο κάτι στενές λωρίδες ξηράς, με υποψίες γήινης θεμελίωσης, μαγεμένα όλα, πάνω σε κάθε βράχο καθισμένη η θανάσιμη σειρήνα, χαρίζοντας άσματα ολέθρου στους ναυτικούς, γύρω της σπασμένα κατάρτια, ναυάγια πλοίων, Μη δεθείς στο κατάρτι, σου έλεγα, άσε το τραγούδι της να σε τσακίσει, φύγε από αυτό το πλοίο, είναι το πλοίο των τρελών, κανείς δεν μας θέλησε σ’ αυτή τη γη και μας παρέδωσαν στη θάλασσα.

Doch du bist entschlossen. Δέθηκες στο κατάρτι, φώναζες να σφίξω κι άλλο τα δεσμά, περίμενες την αιώνια καταδίκη σου – κάθε βράδυ το όρνιο να σου ξεσκίζει τις σάρκες. Είχες τολμήσει την αναμέτρηση· και είχες νικηθεί.

Αιώνες αργότερα ήσουν αφημένος στη θάλασσα, δεμένος πάντα στο ίδιο κατάρτι, ο ναυαγός του κόσμου.


adeline

4 σχόλια:

Corsair είπε...

Καλα λεω εγω οτι τα καλυτερα κειμενα σου τα εχεις γραψει.
Αλλα μου τα κρυβεις...
μου τα κρυβεις.

Adeline είπε...

Μπορεί να είναι και έτσι :)

zero είπε...

Αντε παλι...
τι θα γινει με σας τους δυο?

Medora είπε...

Ξαναρχίσανε μου φαίνεται (ωχ, ποιος τους αντέχει!)